VII SA/Wa 1044/09

Referendarz sądowy -Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 sierpnia 2009r. po rozpoznaniu wniosku W. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania piwnicy postanawia: odmówić W. K. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych. W dniu 10 lipca 2009r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy W.K., w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. W nadesłanym formularzu wnioskodawca podał, że utrzymuje się z wynagrodzenia uzyskiwanego z tytułu emerytury w wysokości 1.540,00 złotych miesięcznie. Wnioskodawca podał, że posiada mieszkanie o pow. 80 m² oraz samochód osobowy Renault Clio z 2006r. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podnosi, iż nie stać go wykonanie prac i remontów związanych z jego mieszkaniem . W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania ( pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny ( pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy.) Z regulacji prawnych dotyczących kosztów sądowych wynika, że zasadą jest, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem. Zatem każdy, wnoszący pismo do Sądu podlegające opłacie, obowiązany jest do uiszczenia stosownych kosztów sądowych (art. 199 ww. ustawy). Ewentualne przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w tym zakresie należy traktować jako odstępstwo od powołanej zasady, powodujące uszczuplenie dochodów państwa. Przysługujące sądowi prawo do zwalniania od kosztów sądowych nie ma charakteru pełnego, swobodnego uznania sądu, lecz podlega określonym regułom, którym należy bezwzględnie przestrzegać przy każdorazowym rozpatrywaniu takiego wniosku. Ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie. Do obowiązków sądu należy zaś ocena złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia i ewentualna jego weryfikacja, w celu wyważenia interesu ogółu (Skarbu Państwa) i słusznego interesu jednostki (obywatela) ( postanowienie WSA z dnia 24.05.2005r. Lex nr 193942). Analizując dane przedstawione przez wnioskodawcę we wniosku uznano, że nie kwalifikuje się w niniejszej sprawie do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Rozpatrując niniejszy wniosek uwzględniono przede wszystkich wysokość wymagalnych kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie. Wskazać należy, że do kosztów sądowych na dzień rozpoznania wniosku zaliczyć można jedynie wpis od skargi w wysokości 100,00 złotych, tj. w najmniejszej wysokości, jaką przewidziano w art. 233 cytowanej wyżej ustawy oraz w wydanym na podstawie tego przepisu rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 221, poz. 2193). W świetle powyższego uznano, że wnioskodawca z otrzymywanych co miesiąc środków pieniężnych w wysokości 1.540,00 złotych, jest w stanie wygospodarować z nich kwotę 100,00 złotych na uiszczenie wpisu od wniesionej skargi. W ocenie referendarza sądowego ponoszenie kosztów postępowania w przedmiotowej sprawie w całości przez wnioskodawcę nie spowoduje jego utraty płynności finansowej i nie przyczyni się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.