VII SA/Wa 1045/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Siwek, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi S. M. na czynność Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania wtórnika dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez S. M. (dalej: "skarżący") jest czynność materialno-techniczna Prezydenta [...] (dalej: "Prezydent", "organ") z dnia [...] lutego 2020 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wydania wtórnika dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu. Powyższa czynność została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z dnia 27.01.2020 r. skarżący wystąpił do Prezydenta [...] za pośrednictwem Delegatury Biura Administracji i Spraw Obywatelskich w Dzielnicy [...], o wydanie wtórnika dowodu rejestracyjnego oraz wtórnika karty pojazdu dla pojazdu [...] nr rej. [...]. Skarżący uzasadniał wniosek kradzieżą tych dokumentów. Do wniosku skarżący dołączył następujące dokumenty: 1) umowę – zamówienie nr [...] z dnia [...].08.2010 r. 2) fakturę VAT zaliczkową nr [...] z dnia [...].09.2010 r. 3) korektę nr [...] z dnia [...].12.2010 r. faktury VAT zaliczkowej nr [...] z dnia [...].09.2010 r. 4) 2 potwierdzenia wpłaty: na sumę [...] zł z dnia [...] 12.2010 r. oraz na sumę [...] zł z dnia [...].12.2010 r. 5) oświadczenie z dnia 27.01.2020 r., że: skarżący jest współwłaścicielem pojazdu, toczy się postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po drugim współwłaścicielu pojazdu (żonie skarżącego) oraz że dowód rejestracyjny oraz karta pojazdu zostały skradzione, z mieszkania skarżącego, o czym powiadomił on Komisariat Policji [...], w którym wszczęto dochodzenie pod nr [...]. 6) akt zgonu drugiego współwłaściciela pojazdu – żony skarżącego M. M. 7) zaświadczenie o badaniu technicznym pojazdu z dnia 12 grudnia 2019 r. przeprowadzonym w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów w G. W odpowiedzi na powyższy wniosek, organ pismem z dnia 29.01.2020 r. wezwał skarżącego do dołączenia dowodu własności pojazdu. Na to wezwanie pełnomocnik skarżącego odpowiedział pismem z dnia 18.02.2020 r. w zakreślonym terminie wskazując, że dowody własności pojazdu zostały przedłożone przy wniosku oraz przedstawiając argumentację prawną potwierdzającą uprawnienie skarżącego do uzyskania wtórników skradzionych dokumentów. W odpowiedzi na powyższe pismo, organ pismem z dnia 25 lutego 2020 r. odmówił dokonania wnioskowanej czynności materialno-technicznej. Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 13 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11.12,2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz 2355 z późn. zm.) organ rejestrujący, na wniosek właściciela pojazdu (w przypadku utraty lub zniszczenia dowodu rejestracyjnego) wydaje wtórnik dowodu rejestracyjnego, po przedłożeniu odpowiednich dokumentów. Następnie organ wyjaśnił, że tryb wydawania wtórnika karty pojazdu określa § 7 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 20 października 2003 r. w sprawie warunków i trybu wydawania kart pojazdów, wzoru karty pojazdu oraz jej opisu (załącznik do obwieszczenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 5 lutego 2014 r. poz. 451), w którym wskazane jest, że wtórnik karty pojazdu wydawany jest na wniosek właściciela. W ocenie organu, z powyższych przepisów wynika, że wydanie wtórnika dowodu rejestracyjnego oraz karty pojazdu może nastąpić wyłącznie na wniosek właściciela pojazdu, jeżeli pojazd ten jest na jego rzecz zarejestrowany. Organ przywołał także art. 76 k.p.a. Skargę na wyżej wymienioną czynność złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej czynności, skarżący zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 110) w zw. Z § 6 ust. 1 i § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra infrastruktury i Budownictwa z dnia 11.12.2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U. z 2017 r, poz. 2355 z późn. zm.) polegające na przyjęciu, że dowodem własności pojazdu jest decyzja o rejestracji pojazdu i wydany wg jej treści dowód rejestracyjny w sytuacji, gdy z przepisów tych wynika, iż rejestracji pojazdu oraz wydania dowodu rejestracyjnego i jego wtórników, dokonuje się na wniosek i na rzecz właściciela legitymującego się dokumentami potwierdzającymi tytuł własności pojazdu po spełnieniu warunków określonych w § 13 ust. 1 tego rozporządzenia; 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 ust. 2, 3a i 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 110) w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 20 października 2003 r. w sprawie warunków i trybu wydawania kart pojazdów, wzoru karty pojazdu oraz jej opisu (Dz.U. z 2014 r, poz. 451) polegające na przyjęciu, że wtórnik karty pojazdu wydaje się osobie, na rzecz której pojazd został zarejestrowany w sytuacji, gdy z przepisów tych wynika, że wydanie wtórnika karty pojazdu następuje na wniosek właściciela pojazdu, który przedstawi dokumenty określone w § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia; 3) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 75 § 3 w zw. z § 1 i 2 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, wybiórczym rozpatrzeniu zgromadzonych dowodów z pominięciem dokumentów przedłożonych przez skarżącego oraz polegające na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu przeciwko treści decyzji o rejestracji pojazdu, co doprowadziło do błędnego nieustalenia, że skarżący jest właścicielem (współwłaścicielem) pojazdu. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności w całości na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. oraz o uznanie obowiązku organu wydania skarżącemu wtórnika dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu na podstawie art. 146 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że dokonana przez organ wykładnia przepisów powołanych rozporządzeń polegająca na przyjęciu, iż uprawnionym do złożenia wniosku i otrzymania wtórników dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu jest, cyt. "właściciel pojazdu, jeżeli pojazd ten jest na jego rzecz zarejestrowany", jest błędna. W ocenie skarżącego, organ wprowadza w ten sposób nową, nieznaną prawu cywilnemu kategorię, która uzależnia posiadanie przez daną osobę prawa własności pojazdu od jego zarejestrowania na rzecz tej osoby. Skarżący wskazał następnie, że ustawa - Prawo o ruchu drogowym, ani powołane przez organ akty wykonawcze, nie wprowadzają nowego, ani nie modyfikują cywilistycznego pojęcia właściciela. Skarżący powołując się na treść § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2355 z późn. zm.) wskazał, że dowodem własności pojazdu lub jego pojedynczych zespołów jest w szczególności jeden z następujących dokumentów: 1) umowa sprzedaży, 2) umowa zamiany, 3) umowa darowizny, 4) umowa o dożywocie, 5) faktura potwierdzająca nabycie pojazdu, 6) prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności. Zgodnie zaś z § 13 ust 1 tego rozporządzenia w przypadku utraty dowodu rejestracyjnego, organ rejestrujący, na wniosek właściciela pojazdu, wydaje wtórnik dowodu rejestracyjnego po: 1) złożeniu przez właściciela oświadczenia o utracie dowodu rejestracyjnego; 2) sprawdzeniu terminu następnego badania technicznego pojazdu w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy, a w przypadku braku informacji w tej ewidencji, po przedstawieniu przez właściciela pojazdu wyciągu z rejestru badań technicznych pojazdów prowadzonego przez stację kontroli pojazdów, określającego termin następnego badania technicznego pojazdu. Zdaniem skarżącego z powołanych przepisów wynika, że występując o wydanie wtórnika dowodu rejestracyjnego z powodu jego utraty wskutek kradzieży, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, wnioskodawca powinien oświadczyć, że dowód rejestracyjny został skradziony, zaś organ powinien sprawdzić termin następnego badania technicznego pojazdu, a następnie wydać wnioskowany dokument. Skarżący podniósł, że pierwszy z wymienionych warunków spełnił, wpisując we wniosku, iż występuje o wydanie wtórnika "z powodu kradzieży dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu" oraz składając oświadczenie wymienione w poz. 6 załączników do wniosku. W oświadczeniu tym skarżący potwierdził fakt kradzieży tych dokumentów i wskazał na toczące się w tej sprawie dochodzenie. Warunek dotyczący terminu następnego badania technicznego pojazdu został także spełniony przez skarżącego, który dołączył do wniosku aktualne zaświadczenie Stacji Kontroli Pojazdów o wykonaniu badania technicznego pojazdu. Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 października 2003 r. w sprawie warunków i trybu wydawania kart pojazdów, wzoru karty pojazdu oraz jej opisu {Dz.U. z 2014 r., poz. 451) w przypadku utraty karty, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, organ rejestrujący na pisemny wniosek właściciela pojazdu wydaje wtórnik karty po: 1) przedstawieniu dowodu rejestracyjnego pojazdu, 2) złożeniu przez właściciela stosownego oświadczenia o utracie karty pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Skarżący wskazał, iż z treści wniosku z dnia 27.01.2020 r. wynika wprost, że doszło do utraty zarówno karty pojazdu, jak i dowodu rejestracyjnego. Skarżący, co oczywiste, nie mógł na etapie złożenia wniosku spełnić pierwszego z przytoczonych warunków wydania wtórnika karty pojazdu. Do spełnienia tego warunku doszłoby w konsekwencji wydania wnioskowanego wtórnika dowodu rejestracyjnego. Drugi warunek został spełniony poprzez powołane wyżej oświadczenia zawarte we wniosku i w oświadczeniu Skarżącego z dnia 27.01.2020 r Skarżący następnie podniósł, że zaskarżoną czynnością organ zdaje się kwestionować tytuł własności skarżącego do przedmiotowego pojazdu i na tej podstawie doszło do odmowy wydania wnioskowanych wtórników dokumentów. Mimo to w zaskarżonej czynności, organ nie wyjaśnia motywów, dla jakich uznał, iż skarżący nie jest właścicielem pojazdu. Skarżący podniósł następnie, że na gruncie powołanych przepisów, organ winien zbadać, czy skarżący legitymuje się tytułem własności pojazdu i zebrać w tym zakresie dowody. Zdaniem skarżącego przedłożył on dowody w wyczerpującym zakresie i z ich treści wynika, iż od daty zakupu pojazdu aż do chwili obecnej skarżący nieprzerwanie był i pozostaje współwłaścicielem pojazdu. Z umowy - zamówienia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. wynika, że stroną umowy sprzedaży pojazdu był skarżący. Z potwierdzeń przelewów na poczet ceny pojazdu wynika, że suma [...] zł została zapłacona przelewem na rachunek sprzedającego z rachunku bankowego w [...] SA, którego posiadaczem (właścicielem) był S. M. Z kolei suma 25.000,- zł została zapłacona przelewem z rachunku bankowego w [...] S.A., którego posiadaczami (współwłaścicielami) byli na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej M. M. i S. M. W tytułach przelewów widnieje numer VIN pojazdu zgodny z numerem podanym we wniosku z dnia 27 stycznia 2020 r. Ponadto z załączonego aktu zgonu M. M. wynika, iż w chwili śmierci, pozostawała w związku małżeńskim ze skarżącym. Skarżący przywołał treść art. 31 § 1 k.r.i.o. i wyjaśnił, że w dacie nabycia pojazdu ustrój wspólności ustawowej obowiązywał w małżeństwie S. i M. M. i żaden dowód zgromadzony przez organ tego domniemania nie obalił. Wobec tego, czynności obejmujące zawarcie i wykonanie umowy sprzedaży przedmiotowego pojazdu, tj. podpisanie umowy - zamówienia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz uiszczenie ceny skutkowały nabyciem pojazdu do majątku wspólnego małżonków. Zatem dysponując dokumentami załączonymi do wniosku z dnia 27 października 2020 r. – zdaniem skarżącego - organ mógł i powinien ustalić, że skarżący legitymuje się tytułem współwłasności do przedmiotowego pojazdu, a zatem na gruncie przepisów wskazanych w zarzutach niniejszej skargi jest uprawniony do wystąpienia z wnioskiem i do otrzymania wtórników dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu. Skarżący podniósł także, że jeśli pojazd był zarejestrowany na inną osobę niż skarżący, to organ winien ustalić, czy treść decyzji o rejestracji pojazdu odpowiada rzeczywistemu stanowi prawnemu. To bowiem nie treść decyzji o rejestracji pojazdu, lecz treść dokumentów stanowiących dowody własności pojazdu przesądza o osobie właściciela pojazdu. Zdaniem skarżącego ustalając, czy skarżący posiada tytuł własności pojazdu i czy w związku z tym jest uprawniony do otrzymania wtórników dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu, organ winien zgodnie z przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 76 § 3 k.p.a. porównać decyzję o rejestracji pojazdu z treścią przedłożonych przy wniosku dowodów własności pojazdu, nawet jeżeli decyzja ta jest sprzeczna z dowodami własności. Zaniechanie przez organ analizy dowodów własności pojazdu – zdaniem skarżącego - doprowadziło do błędnego nieustalenia, iż skarżący pozostaje współwłaścicielem pojazdu, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż rzekome nieposiadanie przez skarżącego przymiotu właściciela pojazdu legło u podstaw odmowy wydania wnioskowanych dokumentów. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że jedynym właścicielem pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] była M. J. M. Dowodem własności przedstawionym przy pierwszym wniosku o rejestrację ww. pojazdu była faktura VAT nr [...], gdzie jako jedyny właściciel pojazdu wskazana była M. M. Pojazd został zarejestrowany zgodnie z wnioskiem w dniu 13 stycznia 2011 r., natomiast M. M. zmarła w dniu 29 kwietnia 2019 r. Organ powołując się na poglądy orzecznictwa wskazał, że przy dokonywaniu czynności rejestracji, nie bada obowiązującego między małżonkami ustroju i statusu małżeńskiego, jak również nie jest uprawniony do rozstrzygania wątpliwości w przedmiocie prawa własności i musi się opierać na dokumentach potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona czynność nie narusza prawa. Tytułem wstępu wskazać należy, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym ( tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 110) rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5. Zgodnie z treścią art. 77 powyższej ustawy 1. Producent lub importer nowych pojazdów jest obowiązany wydać kartę pojazdu dla każdego pojazdu samochodowego wprowadzonego do obrotu handlowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 2. Karta pojazdu jest przekazywana właścicielowi pojazdu. 3. Kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż określony w ust. 1, wydaje, za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, właściwy w sprawach rejestracji starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem pojazdów zabytkowych i pojazdów, o których mowa w art. 73 ust. 2a, 2b i 4. 3a. Wtórnik karty pojazdu wydaje, za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, właściwy starosta. 4. Minister właściwy do spraw transportu: 1) w porozumieniu z ministrami właściwym do spraw wewnętrznych oraz Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb wydawania kart pojazdów oraz wzór karty pojazdu, a także jej opis; 2) określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za kartę pojazdu oraz jej wtórnik; 3) określi, w drodze rozporządzenia, dokumenty stanowiące podstawę wpisu danych do karty pojazdu oraz czynności jednostek zajmujących się dystrybucją, przechowywaniem i wydawaniem kart pojazdów; 4) określi, w drodze rozporządzenia, warunki dystrybucji kart pojazdów. Zgodnie z § 13 ust. 1- 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz 2355 z późn. zm.) organ rejestrujący, na wniosek właściciela pojazdu (w przypadku utraty lub zniszczenia dowodu rejestracyjnego) wydaje wtórnik dowodu rejestracyjnego, po przedłożeniu odpowiednich dokumentów. Z kolei tryb wydawania wtórnika karty pojazdu określa § 7 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 20 października 2003 r. w sprawie warunków i trybu wydawania kart pojazdów, wzoru karty pojazdu oraz jej opisu (załącznik do obwieszczenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 5 lutego 2014 r. poz. 451), w którym wskazane jest, że wtórnik karty pojazdu wydawany jest na wniosek właściciela. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że organ odmawiając skarżącemu wydania wtórnika dowodu rejestracyjnego oraz karty pojazdu, błędnie wskazał, że oba te dokumenty, mogą być wydane na wniosek właściciela pojazdu, jeżeli pojazd ten jest na jego rzecz zarejestrowany. Wymóg uprzedniego zarejestrowania pojazdu, przewiduje bowiem jedynie § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 października 2003 r. w sprawie warunków i trybu wydawania kart pojazdów, wzoru karty pojazdu oraz jej opisu (Dz. U. z 2014 r., poz. 451), zgodnie z którym w przypadku utraty karty, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, organ rejestrujący na pisemny wniosek właściciela pojazdu wydaje wtórnik karty po przedstawieniu dowodu rejestracyjnego pojazdu. Uprzednie uzyskanie dowodu rejestracyjnego, jest koniecznym warunkiem uzyskania karty pojazdu i rzeczywiście w tym wypadku wymóg ten spełniony jest jedynie wobec właściciela pojazdu, na którego pojazd jest zarejestrowany. Takiego wymogu nie przewiduje natomiast tryb uzyskiwania dowodu rejestracyjnego. Decyzja o rejestracji pojazdu, nie jest bowiem dowodem prawa własności pojazdu. Nie jest nim także dowód rejestracyjny wydawany na podstawie decyzji o rejestracji pojazdu, który stanowi jedynie dokument potwierdzający dopuszczenie pojazdu do ruchu. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11b grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2355 z późn. zm.) dowodem własności pojazdu lub jego pojedynczych zespołów jest w szczególności jeden z następujących dokumentów: 1) umowa sprzedaży, 2) umowa zamiany, 3) umowa darowizny, 4) umowa o dożywocie, 5) faktura potwierdzająca nabycie pojazdu, 6) prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności. Zgodnie z § 13 ust 1 tego rozporządzenia w przypadku utraty dowodu rejestracyjnego, organ rejestrujący, na wniosek właściciela pojazdu, wydaje wtórnik dowodu rejestracyjnego po: 1) złożeniu przez właściciela oświadczenia o utracie dowodu rejestracyjnego; 2) sprawdzeniu terminu następnego badania technicznego pojazdu w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy, a w przypadku braku informacji w tej ewidencji, po przedstawieniu przez właściciela pojazdu wyciągu z rejestru badań technicznych pojazdów prowadzonego przez stację kontroli pojazdów, określającego termin następnego badania technicznego pojazdu. Wymóg badań technicznych został spełniony przez skarżącego, jednak organ w ocenie Sądu zasadnie, uznał że na podstawie przedstawionych przez skarżącego dokumentów, nie można w sposób bezsporny wykazać jego prawa własności do przedmiotowego pojazdu. Mimo zatem lakonicznego oraz częściowo błędnego uzasadnienia, czynność organu nie naruszała prawa. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1415/10, LEX nr 1068401, "Dokumenty, które nie odzwierciedlają stanu prawnego pojazdu, nie mogą stanowić podstawy do jego zarejestrowania, wobec niespełnienia warunków prawnych, ujętych w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 5 p.r.d. Z kolei organy właściwe w sprawie rejestracji samochodu nie mogą wydać pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji, kiedy przedstawione przez niego dokumenty nie spełniają warunków wymaganych przy złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu". W ocenie Sądu, z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że jedynym właścicielem przedmiotowego pojazdu była nieżyjąca żona skarżącego – M. M., natomiast skarżący w oparciu o przedstawione dokumenty, nie wykazał w sposób nie budzący wątpliwości swojego prawa własności. Prawidłowo zatem odczytana została przez skarżącego intencja organu jako kwestionowanie tytułu własności do przedmiotowego pojazdu. Wątpliwości, czy skarżący jest właścicielem przedmiotowego pojazdu, wynikają z następujących okoliczności. Wniosek o rejestrację przedmiotowego pojazdu, złożyła w dniu 15 grudnia 2010 r., tylko M. M., jedynie upoważniając skarżącego do czynności związanych z rejestracją pojazdu. Podstawowym dowodem własności pojazdu, była faktura [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., w której jako jedyny właściciel pojazdu, figuruje M. M. Pozwolenie czasowe, również wydane zostało wyłącznie na M. M. Skarżący nie figuruje także jako współwłaściciel w karcie informacyjnej pojazdu. Nie potwierdza prawa własności skarżącego do przedmiotowego pojazdu umowa – zamówienie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Z umowy tej zdaniem Sądu, nie wynikają żadne uprawnienia właścicielskie skarżącego. Wprost przeciwnie z zapisu § 1 wynika, że sprzedawca zobowiązuje się dopiero w przyszłości przenieść na niego własność samochodu. Faktura zaliczkowa [...] z dnia [...] września 2010 r. poza tym, że wystawiona została na skarżącego, także nie potwierdza jego praw właścicielskich do pojazdu, nie jest zresztą dowodem tego kto uiścił zaliczkę. To samo odnosi się do korekty tejże faktury [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Warto w tym miejscu przytoczyć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2020. r, sygn. akt I OSK 1261/18, LEX nr 2825425, w którym wskazano, że "faktura VAT nie jest dowodem nabycia pojazdu wtedy, gdy samodzielnie nie potwierdza w sposób niewątpliwy przejścia własności pojazdu na podmiot, który występuje z wnioskiem o rejestrację pojazdu". Nie są także potwierdzeniami prawa własności wydruki potwierdzające przelewy na kwotę [...] zł z dnia [...] grudnia 2010 oraz na kwotę [...] zł z dnia [...] grudnia 2010 r., z konta, którego współwłaścicielem razem z żoną był skarżący. Wreszcie największe zastrzeżenia w ocenie Sądu, budzi samo oświadczenie skarżącego z dnia 27 stycznia 2020 r. Wbrew bowiem temu co przedstawiono w skardze, z oświadczenia nie wynika, że "toczy się postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po drugim współwłaścicielu pojazdu (żonie skarżącego)", lecz że "w Sądzie Rejonowym dla [...] pod sygn. akt [...], toczy się postępowanie o ustalenie kręgu spadkobierców po drugim współwłaścicielu". Wynika z tego zatem, że nie jest przesądzone, że jedynym spadkobiercą a zarazem właścicielem pojazdu, będzie skarżący. Jak wynika bowiem z materiału dowodowego, skarżący ma również córkę D. M., która upoważniona była przez matkę do odbioru wcześniej zagubionych dokumentów dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu ( upoważnienie z dnia 13 marca 2019 r. k. 29 akt). Treść powyższego oświadczenia skarżącego, przemawia za stwierdzeniem, że organ słusznie odmówił dokonania kwestionowanej czynności, bowiem byłaby ona przedwczesna. Konieczne jest bowiem najpierw zakończenie postępowania spadkowego, które definitywnie przesądzi czy skarżący będzie właścicielem lub współwłaścicielem przedmiotowego pojazdu. Ocenę taką potwierdza pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 799/16, LEX nr 2305708, zgodnie z którym " Organ może dokonać rejestracji w oparciu o ustalony niesporny stan własnościowy. Ustalenie tego stanu własnościowego może zatem być dokonane z wykorzystaniem różnych środków dowodowych, ale efekt ustaleń winien być bezsporny. Ustalenia w przedmiocie istnienia, czy nieistnienia określonego prawa lub stosunku prawnego należą do właściwości sądów powszechnych. Organy administracji dokonują zaś rejestracji na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych. W sytuacji sporu co do prawa organ administracji obowiązany jest odmówić zarejestrowania". Na marginesie wskazać należy, że wątpliwości budzą także inne okoliczności związane z przedmiotowym pojazdem, a zwłaszcza znajdujący się w aktach wniosek M. M. z dnia 13 lutego 2019 r. o wydanie wtórnika dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu z powodu ich zagubienia i dołączone do niego oświadczenie ( k. 27,28 akt). Na obydwu tych dokumentach widnieją niewyraźne podpisy, znacznie różniące się od podpisów M. M. znajdujących się na pierwszym wniosku o zarejestrowanie pojazdu i upoważnieniu z dnia 15 grudnia 2010 r. ( k. 1,2 akt) Ponadto skarżący w swoim oświadczeniu z dnia 27 stycznia 2020 r. wskazuje że dokumenty w postaci dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu, zostały skradzione z jego mieszkania i postępowanie w tej sprawie prowadzi Komisariat Policji [...] pod numerem [...]. Natomiast ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] z dnia 3 stycznia 2020 r., która to jednostka zwracała się do organu o dokumentację związaną z wyrobieniem wtórnika dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu, wynika, że pod numerem [...], prowadzone jest postępowanie o czyn z art. 270 § 1 k.k. (podrobienie lub przerobienie dokumentu w celu użycia za autentyczny, lub używanie takiego dokumentu jako autentycznego ). Postępowanie to nie dotyczy zatem kradzieży z mieszkania. Niewątpliwie wskazane byłoby wyjaśnienie wszystkich wątpliwości w tym zakresie. Reasumując, w świetle powyższego materiału dowodowego, uprawniona była skarżona czynność organu, bowiem skarżący nie wykazał prawa własności pojazdu jako warunku niezbędnego do wydania wnioskowanych dokumentów. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 76 § 3 k.p.a., organ bowiem nie pominął dokumentów przedłożonych przez skarżącego, zaś w świetle materiału dowodowego, nie było potrzeby przeprowadzania dowodu przeciwko będącej w obrocie prawnym decyzji o rejestracji pojazdu. Z tych względów - stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.