VII SA/Wa 1048/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. M. i A. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) – dalej kpa, oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) – dalej Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania M. i A. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], nakazującej M. i A. M. rozbiórkę kontenera magazynowego o konstrukcji stalowej i wymiarach 2,40 m x 5,60 m x 2,40 m wraz z fundamentem betonowym wybudowanego samowolnie na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w [...] - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że sprawa dotycząca stalowego kontenera magazynowego o wymiarach 2,40 m x 5,60 m x 2,40 m wraz z fundamentem betonowym zrealizowanego samowolnie na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w [...] była już rozpoznawana przez organy nadzoru budowlanego w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w ramach nadzoru budowlanego, jak również przez Sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Na ostatnim etapie postępowania administracyjnego PINB [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. wydaną na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w przedmiotowej sprawie. [...]WINB decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę organowi powiatowemu do ponownego rozpatrzenia. A. M. wniósł do sądu administracyjnego skargę na ww. decyzję [...]WINB. Organ powiatowy - po uprzednim przeprowadzeniu w dniu [...] listopada 2011 r. rozprawy administracyjnej na okoliczność ustalenia daty realizacji ww. stalowego kontenera magazynowego - wydał w dniu [...] grudnia 2011 r. decyzję rozbiórkową nr [...]. A. M. i M. M. wnieśli odwołanie od ww. decyzji. Następnie organ wojewódzki postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, zawiesił postępowanie odwoławcze do czasu zakończenia prawomocnym wyrokiem postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi A. M. na decyzję kasacyjną [...]WINB nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2012 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2458/11 oddalił ww. skargę. Powyższe orzeczenie stało się prawomocne od dnia 4 maja 2012 r. Wyrok wraz z aktami sprawy został przekazany do organu wojewódzkiego w dniu 29 czerwca 2012 r. [...]WINB postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2012 r. podjął postępowanie odwoławcze i następnie postanowieniem z dnia [...]sierpnia 2013 zlecił PINB [...] przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia, czy w niniejszej sprawie doszło do jakichkolwiek zmian w zakresie ustalonego dotychczas stanu faktycznego oraz kręgu stron postępowania w rozumieniu art. 28 kpa, co też organ powiatowy wykonał. Organ odwoławczy podkreślił, że w związku z oddaleniem skargi A. M. na decyzję [...]WINB z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] należało uznać, że Sąd podzielił ocenę prawną zawartą w ww. decyzji kasacyjnej. W jej uzasadnieniu wskazano na konieczność dokładnego ustalenia daty realizacji spornego obiektu, w celu określenia, czy zastosowanie będą miały przepisy Prawa budowlanego z 1994 r., czy Prawa budowlanego z 1974 r. W tym celu zalecono organowi powiatowemu skorzystanie z instrumentu postępowania dowodowego, jakim jest rozprawa administracyjna. Ponadto wskazano organowi I instancji na potrzebę wyjaśnienia kwestii co do istnienia albo wykluczenia wpływu przedmiotowego stalowego kontenera magazynowego na ewentualne pogorszenie warunków użytkowych budynku położonego przy ul. [...] w [...] oraz ewentualnego zagrożenia dla tego budynku, co dotychczas nie zostało jednoznacznie wyjaśnione. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] marca 2003 r. A. M. oświadczył do protokołu, że przedmiotowy obiekt został zrealizowany w 1988 r. Z pochodzącego z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej zdjęcia [wykonanego w 1990 r.] wynika, że w tym okresie ww. obiekt nie istniał, natomiast ze zdjęcia wykonanego w 1997 r. wynika, że w tej dacie obiekt znajdował się już na tym terenie. Z kolei we wniosku o wszczęcie postępowania wnioskodawcy jako datę budowy przedmiotowego obiektu wskazali 1996 r. Organ powiatowy wskazał też, że obiekt ten nie został naniesiony ma mapę sytuacyjną nieruchomości z dnia [...] października 1994 r. stanowiącą załącznik do decyzji o warunkach zabudowy dla tej nieruchomości, co mogłoby oznaczać, że w lej dacie jeszcze nie istniał. W dniu [...] stycznia 2009 r. do PINB [...] wpłynęło pismo A. M. wraz z pisemnymi oświadczeniami M.T. [właściciela pawilonu przy ul. [...] w [...]], Z.Ł. - pełnomocnika R. Z. [właściciela pawilonu przy ul. [...] w [...]] oraz L. K. [właściciela pawilonu przy ul. [...] w [...]], z których wynika, że przedmiotowy kontener został posadowiony na terenie ww. działki w 1994 r. Z uwagi na powyższe rozbieżności odnośnie daty realizacji ww. obiektu organ powiatowy przeprowadził w dniu [...] listopada 2011 r. rozprawę administracyjną. W jej trakcie ustalono, że ww. obiekt kontenerowy powstał w czasie, kiedy w pawilonie, będącym aktualnie własnością B. P., funkcjonowała cukiernia. Uczestniczący w rozprawie administracyjnej jako świadek M. G., prowadzący ówcześnie działalność cukierniczą, oświadczył do protokołu, że wspólnie z A. M. w miesiącach wakacyjnych 1994 r. wykonał zadaszenie wzdłuż wynajmowanego pawilonu oraz nad istniejących już wtedy kontenerem magazynowym. A. M. przedłożył faktury potwierdzające zakup w tym czasie materiałów niezbędnych do wykonania tego zadaszenia. B. G. przedłożyła natomiast kopię mapy sytuacyjnej nieruchomości wykonanej do celów podziału nieruchomości nr ewid. [...] i nabycia prawa użytkowania wieczystego z projektowanym podziałem, sporządzonej w 1995 r., na której nie został zinwentaryzowany ww. obiekt. A. M. przy piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. przedłożył zdjęcie pochodzące z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, wykonane w dniu [...] maja 1995 r., z którego wynika, że w dacie tej obiekt już istniał. Ponadto z przedłożonego przez A. M. przy piśmie z dnia [...] grudnia 2011 r. oświadczenia S. M. [wykonawcy ww. zadaszenia], złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań wynika, że w maju 1994 r. otrzymał on od A. M. zlecenie wykonania zadaszenia z blach trapezowej nad istniejącym kontenerem oceanicznym oraz położenia terakoty przed wejściem do tego kontenera. W świetle powyższego organ odwoławczy podzielił stanowisko organu powiatowego, że przedmiotowy kontener stalowy został zrealizowany przed 1995 r., zaś materiał dowodowy złożony przez B. G. nie jest w stanie podważyć ustaleń, jakie wynikają z licznych dowodów przedłożonych przez A. M.. Następnie organ odwoławczy powołał się na treść art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego oraz wskazał, że zastosowanie znajduje art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że materialnoprawną podstawą wydania decyzji nakazującej rozbiórkę był art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. z uwagi na to, że kontener powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia oraz stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ze znajdującego się aktach administracyjnych I instancji protokołu z okresowej kontroli pięcioletniej stanu technicznego obiektu budowlanego sporządzonego w dniu [...] marca 2011 r. przez mgr inż. P.S. wynika, że w celu usunięcia zagrożenia dla ludzi lub mienia należy niezwłocznie odsunąć kontener metalowy od północnej ściany zewnętrznej budynku. Z opinii technicznej sporządzonej we wrześniu 2011 r. przez mgr inż. P.S. wynika, że tylna ściana budynku przy ul. [...] w [...] posiada zarysowania pionowe i ukośne przebiegające przez mury zewnętrzne na wszystkich kondygnacjach. Usytuowania spękań i ich układ na murze świadczą o osiadaniu ściany w obrębie narożnika północno-zachodniego. Przy ścianie tej znajduje się kontener oceaniczny. Kontener ten posadowiony jest bezpośrednio przy narożu ściany zewnętrznej ww. budynku na pełnych ławach fundamentowych. Takie usytuowanie kontenera i sposób jego posadowienia uniemożliwiły odpływ wód opadowych od budynku, tworząc zaporę na wykonanej prawidłowo opasce budynku i stworzyło to miejsce powstawania worka śnieżnego w narożu budynku. Podczas wykonywania fundamentu pod kontener uszkodzono opaskę betonową w narożniku północno-zachodnim, umożliwiając infiltrację wód opadowych i wód z topniejącego w zacienionym narożniku śniegu pod fundament budynku. Dodatkowe zawilgocenie ściany zewnętrznej budynku powoduje powierzchniowy spływ wody opadowej z płaskiego dachu kontenera oraz zaleganie worka śnieżnego tworzącego się na styku dachu kontenera ze ścianą zewnętrzną budynku. Bezpośredni styk ściany kontenera ze ścianą ww. budynku uniemożliwia wykonanie jakichkolwiek prac remontowo-naprawczych oraz docieplenia ścian zewnętrznych tego budynku. W opinii tej stwierdzono, że zalewanie ściany zewnętrznej w obecności zawilgoconego podłoża gruntowego jest groźne dla konstrukcji budynku, zaś dalsza infiltracja wody pod fundament spowoduje dalsze osiadanie budynku i w rezultacie dalsze spękania ścian konstrukcyjnych. Likwidacja późniejszych uszkodzeń budynku będzie droższa wraz z ciągłym zwiększaniem się ich zakresu. W opinii tej również zwrócono uwagę na istnienie zagrożenia w przypadku zaistnienia pożaru, wskazując, iż w takiej sytuacji nastąpi bardzo szybkie rozgrzanie konstrukcji stalowej i poszycia kontenera, powodując zapłon okna i przeniesienie pożaru na budynek handlowo-usługowy. W zaleceniach ww. opinii wskazano m.in. na konieczność usunięcia obiektu kontenerowego wraz z likwidacją jego fundamentu. Według biegłego, niezastosowanie się do wskazanych w opinii zaleceń w trybie pilnym skutkować będzie dalszym szybkim pogarszaniem się stanu technicznego budynku, powodując zagrożenia dla mienia, zdrowia i życia ludzi. Następnie organ odwoławczy wskazał, że przedłożona przez A.M. opinia, sporządzona w dniu [...] stycznia 2012 r. przez J. S., potwierdza istnienie pionowych i poziomych zarysowań na tynku elewacji ściany północnej i północno-zachodniej budynku handlowo-usługowego położonego przy ul. [...] w [...]. Według biegłego jest to spowodowane złą jakością wykonania tynku. Ponadto zdaniem J.S. opady deszczy, jakie spadną pomiędzy ww. budynek a kontener bez trudu odprowadzane są poprzez wykonaną opaskę, która posiada spadek pozwalający na dopływ wód deszczowych. Opaska ta była wykonana po ustawieniu kontenera. W ww. opinii stwierdzono, że kontener spełnia podstawowe wymogi odnośnie bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego. Ponadto wskazano, że kontener nie opiera się bezpośrednio o ścianę ww. budynku, gdyż górą jest przerwa pomiędzy budynkiem a kontenerem ok. 1 cm, a dołem ok. 3 cm. Organ odwoławczy ocenił, że przedłożona przez stronę skarżącą opinia przeciwna nie podważa w zasadny sposób twierdzeń i ocen wyrażonych opinii przedłożonej przez B. G. w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, na której przy orzekaniu w sprawie oparł się organ powiatowy. Materiał zdjęciowy dołączony do opinii sporządzonej przez mgr inż. P. S. potwierdza zasadność i racjonalność dokonanych przez niego stwierdzeń oraz zaleceń. Z tego też względu zdaniem organu odwoławczego materiał dowodowy przedstawiony przez A.M. nie podważył w istocie wiarygodności i słuszności opinii sporządzonej przez mgr inż. P.S., która jest dokumentacją bardziej przekonującą. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli A. M. i M.M., domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 11, 77 i 136 kpa oraz art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, poprzez błędne uznanie, że zachodzą przesłanki do orzeczenia nakazu rozbiórki kontenera, niezebranie dodatkowego materiału dowodowego i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego, a tym samym niepodjęcie żadnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego, a przez to naruszenie zasady słusznego interesu stron oraz błędne przyjęcie, że przedmiotowy magazyn kontenerowy powoduje pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia oraz stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzją organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. Bezsporne w niniejszej sprawie jest to, że sporny obiekt został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej, zatem bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia. Art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowił, że roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Taka decyzja nie została wydana. Z uwagi na to, że budowa obiektu nastąpiła przed 1995 r., na podstawie art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., zastosowanie znajdują przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Podstawą ustaleń co do materii powodowania przez sporny obiekt niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia oraz niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia jest opinia konstrukcyjna sporządzona we wrześniu 2011 r. przez mgr inż. P. S. na podstawie przeprowadzonych oględzin, analizy materiałów archiwalnych i odnotowanych uszkodzeń konstrukcyjnych. W ww. opinii jednoznacznie stwierdzono, że w budynku w rejonie objętym oględzinami, tj. w obrębie elewacji tylnej, a zwłaszcza narożnika północno-zachodniego występują dwa niezależne od siebie zjawiska mające niekorzystny wpływ na stan techniczny budynku i jego bezpieczną eksploatację. Obydwa spowodowane są nieprawidłowym usytuowaniem obiektu kontenerowego. Pierwsze to osiadanie narożnika ściany przy kontenerze oceanicznym wskutek czego spękała ściana, a drugie to zawilgacanie ścian zewnętrznych wodami opadowymi. Biegły podkreślił, że spękania ściany w narożniku północno-zachodnim powstały wskutek osiadania narożnika ściany i należy je wiązać z infiltracją wód opadowych pod fundament przez uszkodzoną opaskę budynku. Gromadzenie wód opadowych i zaleganie śniegu występuje przez zablokowanie ich swobodnego spływu z opaski przez kontener oceaniczny posadowiony na pełnych ławach fundamentowych. Wskazał, że zawilgacanie ścian nadziemia występujące w rejonie styku ściany z kontenerem powstało na skutek spływu wód opadowych z dachu kontenera na ścianę budynku oraz powstawania w tym rejonie worka śnieżnego. Biegły wskazał także, że zawilgacanie ścian piwnic niewątpliwie związane jest z uszkodzeniem powłoki izolacji przeciwwodnej w obrębie spękań ścian po stronie zewnętrznej budynku. Biegły kategorycznie stwierdził, że zalewanie ściany zewnętrznej w obecności zawilgoconego podłoża gruntowego jest bardzo groźne dla konstrukcji budynku. Pozostawienie obecnego stanu na okres jesieni, zbliżającej się zimy i roztopów wiosennych i dalsza infiltracja wody pod fundament spowoduje duże osiadanie budynku i w rezultacie dalsze spękania ścian konstrukcyjnych. Likwidacja późniejszych uszkodzeń budynku będzie droższa wraz z ciągłym zwiększaniem się ich zakresu. Wskazał także, że istnieje zagrożenie rozprzestrzenienia pożaru z kontenera na budynek przy ul. [...] spowodowane bezpośrednim stykiem dachu kontenera z oknem w pomieszczeniu sanitarnym przy ścianie zewnętrznej budynku. Okno jest elementem istniejącym, wykonanym zgodnie z dokumentacją projektową z profili PCW i nie posiada odporności ogniowej. W trakcie zaistnienia pożaru w kontenerze oceanicznym nastąpi bardzo szybkie rozgrzanie konstrukcji stalowej i poszycia kontenera powodując zapłon okna i przeniesienie pożaru na budynek handlowo-usługowy. W opinii biegły wskazał szczegółowe zalecenia, m.in. niezwłoczne usunięcie obiektu kontenerowego wraz z likwidacją jego fundamentu, wskazując, że niezastosowanie się do powyższych zaleceń w trybie pilnym skutkować będzie dalszym szybkim pogarszaniem stanu technicznego budynku handlowo-usługowego przy ul. [...] w [...], powodując zagrożenie dla mienia, zdrowia i życia ludzi. Sąd w pełni podziela dokonaną przez organ ocenę ww. dowodu, uznając go za pełny, kompletny, wiarygodny i przydatny z punktu widzenia rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu powyższa opinia została sporządzona zgodnie ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia biegłego, a także zasadami logicznego rozumowania, w oparciu o oględziny obiektu – piwnic i ścian zewnętrznych budynku handlowo-usługowego, które miały miejsce w dniu [...] września 2011 r., dokumentację archiwalną budynku – tj. protokoły z okresowej kontroli stanu technicznego budynku oraz została wzbogacona o dokumentację fotograficzną, która w całej rozciągłości obrazuje uszkodzenia budynku handlowo-usługowego powodowane sąsiedztwem kontenera oceanicznego. W ocenie Sądu wskazana opinia zawiera wyjaśnienie w zakresie wiedzy specjalistycznej w odniesieniu do kwestii stanu technicznego budynku oraz przesłanek wskazanych w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Opinia jest kompletna, zawiera szczegółowy opis rzeczywistego złego stanu technicznego budynku handlowo – usługowego przy ul. [...] w [...] wynikającego z sąsiedztwa ze spornym kontenerem, w oparciu o który biegły sformułował spójne wnioski końcowe oraz zalecenia. W odniesieniu do zarzutów skargi, polegających w głównej mierze na kwestionowaniu ww. opinii, należy wskazać, że wprawdzie, jak wskazał biegły, dokładne ustalenie zakresu spękań ściany w narożniku północno-zachodnim wymaga wykonania większych badań (odkrywki) i analiz, ale, jak wynika z opinii, dokonanie takich badań jest niemożliwe z uwagi na to, że sporny kontener oceaniczny blokuje dostęp do uszkodzonych elementów konstrukcji. Pomimo tego, nie można uznać, aby ww. opinia nie była definitywna, albowiem jak już wskazano, wypływają z niej konkretne i jednoznaczne wnioski co do negatywnego wpływu spornego obiektu na stan techniczny budynku handlowo-usługowego, powodującego zagrożenie dla ludzi i mienia oraz niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia. Wniosków ww. opinii nie podważa także okoliczność, że skarżący złożyli do organów nadzoru budowlanego w 2009 r. ocenę techniczną kontenera sporządzoną przez J. S. oraz w 2010 r. projekt architektoniczno-budowlany, które to dokumenty miałyby potwierdzać, że kontener spełnia podstawowe wymagania m.in. dotyczące bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania. Trzeba wskazać, że ww. dokumenty zostały sporządzone wcześniej niż opinia mgr inż. P. S., a ponadto odnoszą się wyłącznie do oceny technicznej kontenera, podczas gdy kwestionowana przez skarżących opinia dotyczy przede wszystkim wpływu spornego obiektu na pogarszanie się stanu technicznego budynku handlowo – usługowego, co wprost przedkłada się na zagrożenie dla ludzi i mienia oraz niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia. Za skuteczny przeciwdowód nie można uznać także opinii konstrukcyjnej budynku handlowo-usługowego sporządzonej przez J. S. w dniu [...] stycznia 2012 r. Wskazana opinia nie jest pełna, albowiem biegły nie dokonał oceny stanu technicznego ścian wewnątrz budynku, jak również opinia nie zawiera tak szczegółowej dokumentacji fotograficznej jak opinia mgr inż. P. S.. W odniesieniu do ściany północnej i północno-zachodniej biegły stwierdził, że znajdują się na niej zarysowania pionowe i poziome widoczne na tynku elewacji oraz wywnioskował, że jest to spowodowane złą jakością tynku, jednak nie uzasadnił swojego stanowiska. W ocenie Sądu, przedstawiona przez skarżących ww. opinia stanowi jedynie polemikę ze spójnymi, logicznymi i kategorycznymi wywodami zawartymi w opinii sporządzonej przez mgr inż. P. S., zatem nie może stanowić wiarygodnego dowodu w niniejszej sprawie. Ponieważ okoliczność stanu technicznego kontenera oraz budynku handlowo-usługowego w sprawie zostały stwierdzone innymi dowodami, nie było podstaw do powoływania z urzędu dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy celem stwierdzenia tych okoliczności. W ocenie Sądu powoływanie takiego dowodu byłoby sprzeczne z zasadą szybkości postępowania administracyjnego (art. 12 kpa), które w przedmiotowej sprawie toczy się od 2002 r. Ponadto należy wskazać, że nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek zawarty w skardze, a dotyczący powołania biegłego sądowego z zakresu budownictwa w celu ustalenia, czy sporny obiekt powoduje pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia oraz stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia, albowiem co do zasady przed sądem administracyjnym nie przeprowadza się postępowania dowodowego. Wyjątkiem jest art. 106 § 3 ppsa, w którym mowa jest wyłącznie o dowodzie uzupełniającym z dokumentów, ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu umożliwiającego dopuszczenie dowodu z opinii biegłego. Należy podkreślić, że, w ocenie Sądu, wyczerpujący zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy oraz dokonano oceny sprawy na podstawie całokształtu zebranych dowodów z uwzględnieniem zasad wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające z zachowaniem reguł wyrażonych w art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. Ocena dowodów została dokonana wyczerpująco, zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania, oraz wnikliwie uzasadniona, ze szczegółowym wyjaśnieniem, dlaczego jedne dowody organ uznał za wiarygodne, a innym odmówił wiary, co prowadzi do wniosku, że dokonana ocena dowodów nie nosi cechy dowolności. Trzeba podkreślić, że decyzja zawiera wszelkie elementy zawarte w art. 107 § 1 kpa, a jej uzasadnienie faktyczne i prawne odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. Z tych przyczyn, zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 11, 77 i 136 kpa należało uznać za bezzasadne. Biorąc pod uwagę powyższe, nie można także zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Skoro organ przeprowadził prawidłowo postępowanie dowodowe, ocenił dowody z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów, a z tak przeprowadzonej analizy wynika jednoznaczny wniosek, że sporny obiekt powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia oraz niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia, konieczne było zastosowanie ww. przepisu i wydanie nakazu rozbiórki. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ppsa należało orzec jak w sentencji wyroku.