VII SA/Wa 1048/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie w sprawie ze skargi A. M. i M. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W dniu 29 kwietnia 2014 r. A. M. i M. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. znak [...] nakazującą M. i A. M. rozbiórkę kontenera magazynowego o konstrukcji stalowej i wymiarach 2,40m x 5,60 m x 2,40 m wraz z fundamentem betonowym wybudowanego samowolnie na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...], położonego przy ul. [...] w [...]. Skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i postanowieniem z dnia 30 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie ww. decyzji. Na powyższe postanowienie B. G. wniosła zażalenie i postanowieniem z dnia 16 października 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II OZ 1099/14 uchylił ww. postanowienie i oddalił wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 24 listopada 2014 r. (data prezentaty) skarżący złożyli ponowny wniosek o wstrzymanie, załączając dowody na poparcie twierdzeń, że wykonanie zaskarżonej decyzji może skutkować niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W piśmie procesowym z dnia 16 grudnia 2014 r. (data stempla pocztowego) B. G. wniosła o oddalenie ponownego wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy zauważyć, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tym samym uzasadnienie wniosku powinno wskazywać na konkretne zdarzenia świadczące o tym, iż w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). W ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie zasługiwał na uwzględnienie. Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja nakazująca rozbiórkę. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że rozbiórka obiektu budowlanego z reguły łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W razie bowiem uwzględnienia skargi może okazać się, iż nie było podstaw do nakazania rozbiórki, wobec czego może powstać kwestia przywrócenia stanu poprzedniego, co niewątpliwie będzie wiązało się z koniecznością poniesienia znacznych kosztów. Ponadto rozbiórka każdego obiektu budowlanego, niezależnie od jego wielkości i wartości materialnej, z samej istoty tej czynności, może spowodować trudne do odwrócenia skutki, czy też stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 779/12, Lex nr 1356247). Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu, skarżący przedstawili wystarczające okoliczności uprawdopodabniające istnienie przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Z dołączonych do wniosku dokumentów wynika, że A. M. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą [...], przy ul. [...] w [...], w zakresie produkcji i sprzedaży surowych wyrobów mięsnych i produktów mięsnych, w tym gotowych potraw z mięsa wieprzowego, wołowego i drobiowego, a ww. działalność została wpisana do rejestru przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w ramach prowadzenia działalności marginalnej, lokalnej i ograniczonej. W ramach prowadzonej przez skarżącego działalności produkcyjnej korzysta on ze spornego kontenera, który pełni funkcję magazynową dla półproduktów żywnościowych. We wniosku skarżący wskazali, że w 1993 r. rozpoczęli produkcję półproduktów mięsnych mrożonych dla gastronomii i jednocześnie wyposażyli podpiwniczenie pawilonu w komorę mroźną do przechowywania wyrobów. Podkreślili, że z kolei produkty pakowane próżniowo nie mogą być przechowywane w ww. komorze, zatem z uwagi na brak miejsca do przechowywania tych produktów, a także plastykowych pojemników w 1994 r. posadowiony został sporny kontener chłodniczy, przeznaczony do przechowywania ww. produktów. Do wniosku skarżący dołączyli także umowę najmu z dnia 20 grudnia 2012 r. oraz oświadczenie podpisane przez E. I. – prezesa [...] sp. z o.o. w [...], z których wynika, że wskazana spółka jest najemcą części lokalu użytkowego przy ul. [...] w [...] oraz w ramach prowadzenia działalności gospodarczej (produkcja wyrobów koszernej kuchni żydowskiej) ww. spółka korzysta z kontenera chłodniczego, w którym przechowuje produkty i półprodukty żywnościowe. W ocenie Sądu, wykonanie nakazu rozbiórki ww. kontenera magazynowego stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w prowadzonej przez skarżącego A. M. działalności gospodarczej, ale także działalności gospodarczej prowadzonej przez ww. spółkę. Jak wynika bowiem z oświadczenia spółki, usunięcie kontenera chłodniczego powodowałoby konieczność likwidacji produkcji oraz upadłości firmy, a wyroby nie mogłyby być należycie przechowywane i nie spełniałyby wymogów koszerności oraz Dobrej Praktyki Produkcyjnej (GMP) i Dobrej Praktyki Higienicznej (GHP). Jak wskazała spółka, wdrażanie procesu produkcyjnego i projektu technologicznego trwało ponad sześć miesięcy, co wiązało się z uzyskaniem stosownych certyfikatów i dużymi nakładami finansowymi. W ocenie Sądu, istnieje zatem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody zarówno skarżącym, jak i podmiotowi trzeciemu. Odnosząc się do stanowiska uczestniczki postępowania co do wniosku o wstrzymanie, należało wskazać, że nie zasługiwało ono na uwzględnienie. Okoliczność, że sporny kontener chłodniczy nie jest ujęty w pisemnej umowie najmu zawartej pomiędzy skarżącymi a ww. spółką nie oznacza, że spółka nie korzysta z ww. kontenera na potrzeby działalności gospodarczej. Nie można bowiem pominąć, że kwestia ta może być przedmiotem ustnych ustaleń pomiędzy ww. podmiotami. Pozostałe argumenty podnoszone przez uczestniczkę, a dotyczące niezgodności pomiędzy wpisem w rejestrze przedsiębiorców rodzaju działalności spółki a deklarowanej przez spółkę, jak również nieprzedstawienia dokumentów, z których wynikałoby objęcie spornego kontenera nadzorem sanitarnym, w ocenie Sądu nie stanowią wystarczających okoliczności obalających zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.