VII SA/Wa 1050/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2007 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewódzkiego Zespołu d/s Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] listopada 2006 r. znak [...] w przedmiocie prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju I. uchyla zaskarżoną decyzję II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Anna P. pismem z dnia 4 sierpnia 2006 r. zwróciła się do Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności dla celów szkolenia, odpowiedniego zatrudnienia, korzystania z rehabilitacji, korzystania z systemu pomocy społecznej, korzystania z ulg i uprawnień na podstawie art. 8 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, uzyskania zasiłku pielęgnacyjnego oraz uzyskania prawa do zamieszkania w oddzielnym pokoju. Orzeczeniem z dnia [...] października 2006 r. Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. zaliczył Annę P. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności oraz uznał, że nie przysługuje jej prawo do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że zgodnie z oceną stanu zdrowia wystawioną przez lekarza – przewodniczącego składu orzekającego oraz ocenami pozostałych specjalistów uczestniczących w postępowaniu uznać należy, że stan zdrowia wnioskodawczyni uzasadnia zaliczenie do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności w myśl przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123 poz. 776 ze zm.). Anna P. złożyła odwołanie od punktu 10 w/w orzeczenia z dnia [...] października 2006 r. dotyczącego prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, w którym podniosła, że potrzebuje oddzielnego miejsca do nauki i odpoczynku, bowiem mieszka z matką w jednym piętnastometrowym pokoju. Do odwołania dołączyła kserokopię zaświadczenia lekarskiego, z treści którego wynika, że "z uwagi na stan zdrowia i naukę szkolną konieczny jest osobny pokój". Orzeczeniem z dnia [...] listopada 2006 r. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. utrzymał w mocy orzeczenie z [...] października 2006 r., podnosząc, że wydane zostało ono zgodnie z ustalonym stanem faktycznym oraz dokumentacją medyczną i na tej podstawie prawidłowo zaliczono Annę P. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, a przytoczone w odwołaniu argumenty w świetle dokumentacji medycznej nie uzasadniają zmiany zaskarżonego orzeczenia. Od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] listopada 2006 r. Anna P. złożyła "odwołanie", ponownie powołując się na złą sytuację mieszkaniową. "Odwołanie" to przesłane przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności do Sądu Rejonowego dla W. Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2007 r. w/w Sąd przekazał według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uznając się niewłaściwym do orzekania w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu Rejonowego dla W. ocena wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju nie stanowi części orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, a więc nie może się do niej stosować art. 6c ust. 8 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, zgodnie z którym od orzeczenia wojewódzkiego zespołu służy odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Zdaniem w/w Sądu do rozstrzygnięcia o wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju stosuje się na mocy art. 66 ustawy przepisy kpa, zgodnie z art. 16 § 2 kpa od rozstrzygnięcia tego służy skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W postępowaniu administracyjnym wydanie decyzji w każdym wypadku powinno poprzedzać, stosownie do art. 7 i art. 77 kpa, dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie. Z przepisów tych wynika obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego przez organ administracji publicznej. Jednocześnie podkreślić należy, iż samo zebranie materiału dowodowego w aktach sprawy nie jest wystarczające, konieczne jest ponadto jego wyczerpujące rozpatrzenie (art. 77 kpa),a więc ustosunkowanie się do niego w treści decyzji. Stosownie do treści art. 107 kpa uzasadnienie faktyczne, stanowiące integralną część decyzji, powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których organ orzekający się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny. Z wadliwie przeprowadzonym postępowaniem mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. Nr 139 poz. 1328) określającym kryteria orzekania o prawie do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju przy ocenie konieczności korzystania z tego prawa przez osobę zainteresowaną bierze się pod uwagę rodzaj niepełnosprawności, w szczególności, czy osoba porusza się na wózku inwalidzkim, jest leżąca, ma znaczne ograniczenia w przyjmowaniu pokarmów i innych czynnościach fizjologicznych. Do tych kryteriów organ w żaden sposób nie odniósł się w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Warto ponadto zwrócić uwagę, iż użycie w cytowanym przepisie zwrotu "w szczególności" wskazuje, iż wyliczenie w nim zawarte ma charakter przykładowy, niewyczerpujący. Organ orzekający w tym przedmiocie winien więc brać pod uwagę nie tylko wymienione w tym przepisie kryteria, ale także całokształt okoliczności ustalonych w sprawie, dotyczących aktualnego stanu zdrowia wnioskodawcy oraz zakresu i rodzaju ograniczeń w codziennym funkcjonowaniu spowodowanych naruszoną sprawnością organizmu. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania w W. ograniczył się w uzasadnieniu decyzji jedynie do stwierdzenia, że orzeczenie organu I instancji wydane zostało zgodnie z ustalonym stanem faktycznym i dokumentacją medyczną, prawidłowo więc skarżąca zaliczona została do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Takie ogólnikowe stwierdzenie nie może być uznane za spełniające wymogi prawidłowego uzasadnienia decyzji, a wadliwość ta uniemożliwia Sądowi dokonanie pełnej oceny zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem materialnym. Organ nie wyjaśnił, dlaczego uznał, iż stan zdrowia skarżącej nie uzasadnia przyznania jej prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, jakie fakty uznał za istotne w sprawie i udowodnione, nie odniósł się w jakikolwiek sposób do znajdującej się w aktach dokumentacji medycznej. Organ nie ustosunkował się również do podnoszonych w odwołaniu zarzutów czy treści dołączonego do niego zaświadczenia lekarskiego wystawionego przez lekarza prowadzącego, nie dostrzegając ponadto, iż skarżąca nie kwestionuje ustalonego stopnia niepełnosprawności, a jedynie nie zgadza się z pkt 10 orzeczenia dotyczącym wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Tymczasem obowiązkiem organu orzekającego w sprawie jest zawarcie w uzasadnieniu decyzji wszechstronnej oceny zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, analizy argumentów wszystkich stron, a także dokonanej przez organ wykładni stosowanych przepisów oraz oceny przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji tych wymogów nie spełnia. Ujawnione naruszenie wskazanych przepisów prawa procesowego mogące mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na mocy art. 152 ustawy orzeczono jak w punkcie II wyroku.