VII SA/Wa 1050/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 13 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1050/10 ze skargi E. Z., M. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku rozbiórki postanawia odrzucić sprzeciw. Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., od postanowień, m.in. co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Postanowieniem z dnia 2 lipca 2010 r. przyznano skarżącym E. Z. i M. Z. prawo pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 złotych oraz ustanowienie adwokata. Jak wynika z akt sprawy, ww. postanowienie zostało skutecznie doręczone skarżącym w dniu 14 lipca 2010 r., a więc termin do wniesienia sprzeciwu w niniejszej sprawie upłynął w dniu 21 lipca 2010 r. W dniu 13 sierpnia 2010 r. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła adwokat M. K. pełnomocnikiem z urzędu dla E. Z. i M. Z. W dniu 27 sierpnia 2010 r. ww. pełnomocnik wniosła sprzeciw od postanowienia z dnia 2 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Art. 259 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie, pełnomocnik skarżących – adw. M. K. w dniu 27 sierpnia 2010 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym), a więc po terminie wniosła sprzeciw, który podlega odrzuceniu przez Sąd. W tym miejscu wskazania wymaga, że dla skuteczności wniesienia sprzeciwu nie jest wymagane sporządzenie go przez adwokata (tzw. przymus adwokacki). A zatem strona niezadowolona z zakresu przyznanego prawa pomocy mogła więc samodzielnie wnieść sprzeciw w terminie, o jakim mowa w art. 259 § 1 p.p.s.a. W związku z powyższym, na podstawie art. 259 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.