VII SA/Wa 1050/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kobylski asesor WSA Wojciech Białogłowski Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skarg W. B .i Z. B. Skup i H. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 marca 2025 r. znak: DOR.7110.381.2024.MML w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargi Uzasadnienie. 1. Zaskarżoną decyzją z 6 marca 2025 r., znak DOR.7110.381.2024.MML Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania Z. i H. Sp. z o.o., reprezentowanej przez radcę prawnego D. C., od decyzji Wojewody W. z [...] sierpnia 2024 r., znak [...] uchylił tą decyzję w całości, stwierdził nieważność decyzji Starosty J. z [...] marca 2023 r., nr [...] w zakresie obejmującym zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę obiektów budowlanych oznaczonych na zamiennym projekcie zagospodarowania terenu symbolami 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8 oraz odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji w pozostałej części. Uzasadniając rozstrzygnięcie GINB wyjaśnił, że Starosty. J. decyzją z [...] marca 2023 r., nr [...], zatwierdził zamienny projekt zagospodarowania terenu i zamienny projekt architektoniczno-budowlany oraz zmienił decyzję własną z [...] marca 2022 r., nr [...], zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającą W. B. pozwolenia na budowę pięciu budynków inwentarskich do odchowu cieląt, magazynu płodów rolnych, budynku składowego, budynku gospodarczo-garażowego, budynku socjalno-biurowego oraz dwóch szczelnych zbiorników bezodpływowych - realizowanych, jako zabudowa zagrodowa związana z prowadzonym gospodarstwem rolnym o maksymalnej obsadzie inwentarza wynoszącej 642,75 DJP, na działce nr ewid. [...] w T, gmina K. Decyzją z [...] sierpnia 2024 r., znak [...], Wojewoda W. stwierdził nieważność ww. decyzji S. J. w zakresie obejmującym zatwierdzenie zamiennego projektu zagospodarowania terenu i zamiennego projektu architektoniczno- budowlanego oraz udzielenia zamiennego pozwolenia na budowę pięciu budynków inwentarskich do odchowu cieląt oznaczonego w projekcie zagospodarowania terenu symbolami 1, 2, 3, 4, 5 oraz odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji w pozostałym zakresie. Od powyższej decyzji Wojewody W. z [...] sierpnia 2024 r. odwołanie wniosła Z. i H. sp. z o.o. GINB wyjaśnił istotę postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej i to, że w takim postępowaniu nadzwyczajnym organ nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz działa, jako organ kasacyjny w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Zgodnie z art. 36a ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud.", wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno- budowlanej. W postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany (art. 36a ust. 3 Pr. bud.). Przywołując wyroki sądów administracyjnych organ stwierdził, że art. 36a ust. 1 ustawy ma na celu przyspieszenie procesu inwestycyjnego przez ułatwienie inwestorowi dokonania istotnych zmian w projekcie budowlanym, który został już zatwierdzony, bez konieczności ponownego wszczynania skomplikowanej i czasochłonnej procedury wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie można jednak dopuścić do sytuacji, w której zmiany, o które zawnioskował inwestor, będą na tyle daleko idące, że mogłyby prowadzić do powstania nowego obiektu budowlanego. GINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonał szczegółowej analizy zmian, wynikających z zakresu prac obejmowanych projektem budowlanym zamiennym w odniesieniu do przedmiotu pierwotnego pozwolenie na budowę, wykazując czemu – zdaniem organu – nie stanowią one istotnego odstąpienia w rozumieniu art. 36a ust. 1 i 5 Pr. bud., a w rzeczywistości są budową nowych obiektów, innych niż zezwolone pierwotnie. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że kwalifikacja danej inwestycji powinna opierać się na rzeczywistych rozwiązaniach funkcjonalnych przyjętych w projekcie, a nie na formalnym nazewnictwie. Jeśli przedłożone wraz z projektem i wnioskiem o pozwolenie na budowę rozwiązania projektowe jednoznacznie przeczą deklaracjom inwestora w zakresie określenia funkcji tego zamierzenia, organ administracji nie jest zwolniony z obowiązku oceny tych rozwiązań, opierając się wyłącznie na formie projektu budowlanego, gdyż doprowadziłoby to do niemożliwej do zaakceptowania z punktu widzenia zasady legalizmu sytuacji nadużycia przepisów prawa budowlanego. Z powyższego wynika, że decyzja Starosty. J. z [...] marca 2023 r., nr [...], została wydana z naruszeniem art. 36a Pr. bud. Stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest oczywiste - sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. Rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny, niepowodujący wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno- ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. W ocenie GINB ta przesłanka została spełniona. Rażąco naruszony art. 36a ust. 1 Pr. bud. jest przepisem, którego stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne. Należy również stwierdzić, że skutki analizowanego uchybienia są szczególnie poważne i nie mogą być akceptowane z punktu widzenia zasady praworządnego państwa. W wyroku z 10 czerwca 2020 r., sygn. II SA/Po 967/19 WSA w Poznaniu stwierdził, że skoro przepis art. 36a Prawa budowlanego "dotyczy odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, to odstępstwa te muszą być powiązane z dotychczasowym projektem, stanowić jego zmianę (modyfikację, przekształcenie, przeobrażenie, ewolucję, odmianę), a nie mogą prowadzić do powstania zupełnie nowej materii budowlanej, powiązanej z pierwotnym projektem tylko osobą inwestora i miejscem lokalizacji inwestycji. Odmienne wykładanie tych przepisów stanowiłoby ich nadużycie w celu obejścia wymogów związanych z uzyskaniem nowego pozwolenia na budowę i rodziłoby cały szereg problemów praktycznych związanych chociażby z ustaleniem zakresu faktycznie udzielonych - poprzez wielokrotne i daleko idące "zmienianie" pierwotnego pozwolenia na budowę i zatwierdzonego nim projektu - zgód budowlanych". Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie - decyzją z [...] marca 2024 r. nr [...], znak: [...], Starosty. J. ponownie zmienił pozwolenie na budowę. Natomiast z akt sprawy Starosty J. o dotyczących decyzji z [...] marca 2023 r., wynika, że projektowana inwestycja została rozpoczęta przed złożeniem wniosku o zmianę pozwolenia na budowę (wykonano roboty przygotowawcze). Z akt sprawy wynika, że projektowane obiekty od początku nie były realizowane zgodnie z pierwotnym projektem budowlanym ani zamiennym projektem budowlanym zatwierdzonym kontrolowaną decyzją z [...] marca 2023 r., tylko według projektu budowlanego zamiennego zatwierdzonego decyzją z 8 marca 2024 r. W aktach organu powiatowego dotyczących decyzji z [...] marca 2024 r. znajdują się kopie dzienników budowy, które to potwierdzają. W dzienniku budowy budynku gospodarczo-garażowego znajduje się wpis geodety z [...] grudnia 2022 r. o treści "budynek gospodarczo-garażowy wytyczony zgodnie z projektem" oraz wpis kierownika budowy bez daty o treści "trwa zalewanie płyt fundamentowych Montowanie konstrukcji budynków/wiat Wylano fundamenty oraz wymurowano ściany fundamentowe" nie ma natomiast wpisu, który świadczyłby o ponownym wytyczeniu budynku z uwagi na zmianę lokalizacji zatwierdzoną decyzją z [...] marca 2023 r. Natomiast w dzienniku budowy dotyczącym budynku inwentarskiego do odchowu cieląt oznaczonym na PZT nr 5 (po zmianie budynek oznaczony na zamiennym PZT nr 2) znajduje się wpis z 28 lutego 2022 o treści "trwa zalewanie płyt fundamentowych" Tymczasem budynek oznaczony na zamiennym projekcie zagospodarowania terenu zatwierdzonym decyzją z [...] marca 2023 r. jest usytuowany w innym miejscu niż budynek oznaczony w pierwotnym projekcie zagospodarowania terenu nr 5 i ma zupełnie inne wymiary. Jednocześnie z innych wpisów wynika, że budowa części obiektów została rozpoczęta i w znacznym stopniu zrealizowana przed uzyskaniem ostatniego pozwolenia zmieniającego z 8 marca 2024 r. Ponadto, w znajdującym się w aktach Wojewody W. dotyczących sprawy [...] (postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty J. z [...] marca 2024 r.) piśmie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z [...] kwietnia 2024 r., znak: [...] wskazano, że "Inwestor w etapie końcowym wnioskował o kolejną zmianę udzielonego pozwolenia na budowę, która de facto obejmowała stan, jaki był zrealizowany na gruncie tj. wykonane już betonowe utwardzenia (w wybiegach, gankach paszowych oborach) oraz istniejące części obór - wiat, które dotychczas zrealizowano (dot. konstrukcji stalowej wraz z zadaszeniem oraz murki oporowe /wylewane na mokro/) w lokalizacji przewidzianej w projekcie zamiennym (decyzja Starosty. J. nr [...] z dnia [...].03,2024r" znak: [...]) i w układzie, jaki zaprojektowano w tym ostatnim projekcie zamiennym (...) bezspornie materiał dowodowy, tj. dokumentacja fotograficzna i video (...) potwierdza, iż stan zabudowy, jaki był na w/w nieruchomości w dn. [...].02.2024 r. w zakresie rozmieszczenia i zarysów /brył/ projektowanych obiektów - wiat jest tożsamy ze stanem, jaki obejmuje zatwierdzony decyzją nr [...] z dnia [...].03.2024r., znak: [...] projekt zamienny". W dalszej części tego pisma PINB w J. stwierdza, że "Inwestor realizował poszczególne obiekty - wiaty odcinkami pozostawiając, jako niezrealizowane środkowe części wiat. W tym miejscu już w fazie początkowej realizacji inwestycji wykonano wewnętrzną drogę do obsługi obiektów. Układ dróg i utwardzeń, jaki został zatwierdzony ostatnią zmianą przedmiotowego pozwolenia na budowę istniał w dacie przed zatwierdzeniem przez S. J. ostatniego projektu zamiennego". Powyższe może wskazywać na to, że celem inwestora od początku była budowa według projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją zmieniającą z [...] marca 2024 r., a zamienne pozwolenie na budowę oraz realizowanie obiektów w części miało służyć ukryciu ostatecznego kształtu inwestycji. Za tym stwierdzeniem przemawia fakt, iż część opisowa projektu budowlanego zamiennego jest niezgodna z częścią rysunkową, co mogło mieć na celu wprowadzenie w błąd organu administracji architektoniczno-budowlanej co do zakresu projektowanych zmian. Powyższe sprawia, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie, zwłaszcza, że przewidziana w projekcie budowlanym zamiennym powierzchnia przewidziana na stanowiska dla zwierząt, znacznie przekracza powierzchnie określoną w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w projekcie pierwotnym. Wprawdzie w postępowaniu nieważnościowym badanie prawidłowości decyzji przeprowadzane jest w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący na dzień jej wydania, to ta zasada nie znajduje zastosowania w odniesieniu do oceny społeczno-gospodarczych skutków stwierdzonego uchybienia. Z racji tego, że skutki danego aktu, jak również skutki obciążających go uchybień, mają ze swej istoty charakter następczy względem podjętego rozstrzygnięcia, przy ich ocenie nie tylko dopuszczalnym, ale wręcz koniecznym jest uwzględnienie również tych okoliczności, które nastąpiły po wydaniu kontrolowanego rozstrzygnięcia. Skutki aktu administracyjnego obarczonego naruszeniem prawa ujawniają się bowiem dopiero od momentu jego wydania.. W związku z powyższym GINB przy ocenie skutków społeczno-gospodarczych wziął pod uwagę powołane wyżej kopię z dzienników budowy oraz pismo PINB w J. z [...] kwietnia 2024 r. Decyzją z [...] czerwca 2024 r., znak[...], Wojewoda W. stwierdził nieważność pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. decyzji Starosty. J. z [...] marca 2022 r. Następnie, decyzją z [...] sierpnia 2024 r., znak: [...], GINB utrzymał w mocy ww. decyzję z [...] czerwca 2024 r., w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty J. z [...] marca 2022 r., nr [...], w zakresie obejmującym zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę pięciu budynków inwentarskich do odchowu cieląt oznaczonego w projekcie zagospodarowania terenu symbolami 3, 5, 6, 7, 8, a w pozostałym zakresie uchylił decyzję z [...] czerwca 2024 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty J. z [...] marca 2022 r. w tej części. Zatem decyzja Starosty J. z [...] marca 2022 r., została we wskazanej wyżej części wyeliminowana z obrotu prawnego. Decyzja o stwierdzeniu nieważności jest aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex tunc) od daty wydania decyzji dotkniętej wadą kwalifikowaną. Następuje wówczas powrót do stanu poprzedniego, obowiązującego przed dniem wydania decyzji, której nieważność stwierdzono, zaś skutki prawne decyzji usuniętej z obrotu są zniesione od dnia jej wydania. Wobec powyższego należy przyjąć, iż decyzji Starosty J. z [...] marca 2022 r. w części dotyczącej pięciu budynków inwentarskich do odchowu cieląt oznaczonego w projekcie zagospodarowania terenu symbolami 3, 5, 6, 7, 8 nie było w obrocie prawnym od samego początku, a zatem również w dniu wydania kontrolowanej decyzji zmieniającej z [...] marca 2023 r., nr [...]. Sytuacja prawna stron postępowania została więc ukształtowana tak, jakby powyższa decyzja we wskazanym wyżej zakresie w ogóle nie została wydana. Tym samym, nie była możliwa zmiana powyższej decyzji Starosty J. z [...] marca 2022 r., która w świetle poczynionych wyżej ustaleń nie funkcjonowała w obiegu prawnym. Podstawowym warunkiem zmiany decyzji jest bowiem jej funkcjonowanie w obrocie prawnym. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów NSA z 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja zmieniająca, wydana w trybie art. 36a ust. 1 Pr. bud., jest decyzją przedmiotowo zależną od zmienianej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z uzasadnienia wyroku NSA z 5 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 2952/18 wyeliminowanie z obrotu prawnego, w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., pierwotnej decyzji pozwalającej na budowę będzie miało wpływ na byt prawny decyzji zmieniającej w ten sposób, że stanowi uzasadnioną przesłankę do stwierdzenia także jej nieważności (zob. też wyrok NSA z 15 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 97/06, wyrok NSA z 16 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 3627/19). Wobec powyższego, wydając kontrolowaną decyzję zmieniającą pozwolenia na budowę organ naruszył art. 36a ust. 1 Pr. bud. Budynki inwentarskie, oznaczone na pierwotnym projekcie zagospodarowania terenu nr 3, 5, 6, 7, 8 nie odpowiadają budynkom inwentarskim oznaczonym na zamiennym projekcie zagospodarowania terenu nr 1, 2, 3, 4, 5. Ponadto zupełnie inne jest usytuowanie i wymiary projektowanych obiektów. W zamiennym projekcie zagospodarowania terenu budynki o innym przeznaczeniu zostały częściowo usytuowane w miejscu, gdzie projekt budowlany pierwotny przewidywał budowę budynków inwentarskich, a budynki inwentarskie zostały częściowo zaprojektowane w miejscu gdzie projekt budowlany pierwotny przewidywał inne obiekty. W związku z powyższym stwierdzenie przez Wojewodę W. nieważności decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę, jedynie w zakresie pięciu budynków inwentarskich do odchowu cieląt oznaczonego w zamiennym projekcie zagospodarowania terenu symbolami 1, 2, 3, 4, 5 jest nieprawidłowe. Stwierdzenie nieważności jedynie w powyższym zakresie, powoduje wątpliwości co do tego, jaka część projektowanej inwestycji jest objęta pozwoleniem na budowę, które zostało wyeliminowane z obroty prawnego. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 w zw. z art. 36a ust. 3 Pr. bud., zmiana pozwolenia na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 w zw. z art. 36a ust. 3 Pr. bud., powyższe oświadczenie należy dołączyć do wniosku o zmianę pozwolenia na budowę. Inwestor – Z. i H. sp. z o.o. - wraz z wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (działka nr ewid. [...] w T., gmina K.) na cele budowlane i załączył decyzję Wójta Gminy K. z [...] lutego 2022 r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków inwentarskich do odchowu cieląt, budowie magazynu płodów rolnych, budowie budynku składowego, budowie budynku gospodarczo- garażowego, budowie budynku socjalno-biurowego oraz budowie dwóch szczelnych zbiorników bezodpływowych, realizowanej, jako zabudowa zagrodowa związana z prowadzonym gospodarstwem rolnym o maksymalnej obsadzie inwentarza wynoszącej [...] na działce nr ewid. [...]w miejscowości T. Nie doszło zatem do rażącego uchybienia art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 Pr. bud. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 36a ust. 3 Pr. bud., przed wydaniem decyzji o zmianie pozwolenia na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Jeśli dla ustalenia zgodności z decyzją o warunkach zabudowy ma znaczenie rodzaj projektowanego obiektu budowlanego, to w ramach badania, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 a organ administracji ma obowiązek ustalenia rzeczywistego rodzaju projektowanego obiektu. Od szczegółowej kontroli nie zwalnia organu ustalenie samej nazwy obiektu podanej w projekcie budowlanym i we wniosku o pozwolenie na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy, przewiduje budowę pięciu budynków inwentarskich do odchowu cieląt, budowę budynku magazynu płodów rolnych, budowę budynku składowego, budowę budynku gospodarczo-garażowego, budowę budynku socjalno- biurowego, budowę dwóch szczelnych bezodpływowych zbiorników, realizowanych, jako zabudowa zagrodowa związana z prowadzonym gospodarstwem rolnym. Natomiast jak wyjaśniono wyżej, zamienny projekt budowlany przewiduje budowę 8 obiektów inwentarskich (6 wiat i 2 budynki), budowę budynku socjalno-biurowego oraz budowę dwóch szczelnych bezodpływowych zbiorników. Z powyższego wynika, że zamienny projekt budowlany narusza ustalenia Wójta Gminy K. z [...] lutego 2022 r. w zakresie rodzaju i funkcji zabudowy. Wobec powyższego, wydając kontrolowaną decyzję zmieniającą pozwolenia na budowę organ naruszył art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a. w zw. z art. 36a ust. 3 Pr. bud. w związku z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie rodzaju i funkcji zabudowy. W ocenie GINB, powyższe przesłanki zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy. Rażąco naruszony art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a. w zw. z art. 36a ust. 3 Pr. bud. jest przepisem, którego stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne. Także ustalenia decyzji o warunkach zabudowy są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości. Negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zaprojektowanie obiektów inwentarskich w formie wiat zamiast w formie budynków oraz obiektów inwentarskich zamiast budynków o funkcji magazynowej oraz gospodarczo-garażowej (a w konsekwencji zwiększenie liczby obiektów inwentarskich z 5 do 8), stanowi poważne naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a. w zw. z art. 36a ust. 3 Pr. bud. Mając na uwadze skalę inwestycji oraz potencjalną wysoką uciążliwość projektowanych obiektów, należy stwierdzić, że naruszenie to powoduje, że skutki analizowanego uchybienia są szczególnie poważne i nie mogą być akceptowane z punktu widzenia zasady praworządnego państwa. GINB nie stwierdził kwalifikowanych naruszeń wymogów ww. decyzji o warunkach zabudowy co do zamiennych rozwiązań projektowych w zakresie: - powierzchni biologicznie czynnej - min. 30 % powierzchni terenu inwestycji (zaprojektowano: 49% - zob. Zamienny projekt budowlany, tom I, str. 6); • budynku socjalno-biurowego: • powierzchnia zabudowy - max. 400 m2 (projektowana: 315,10 m2) • szerokości elewacji frontowej - max. 60 m (projektowana: 31,51 m) • układu połaci dachowych - dachy płaskie ze spadkami technologicznymi lub dwuspadowe o kącie nachylenia połaci dachowych od 5° do 45°; dla budynku socjalno-biurowego dopuszcza się dach jednospadowy (zaprojektowano: dach jednospadowy o kącie nachylenia 3°) • wysokości budynku - max. 11 m (zaprojektowano: budynek o wysokości 5,51 m) zob. Zamienny projekt budowlany, tom X, str. 3; - dwóch szczelnych bezodpływowych zbiorników na ścieki socjalno-bytowe - max. 40 m3 (projektowane: 20 m3 i 20 m3 - zob. Zamienny projekt budowlany, tom XI, str. 3). Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 36a ust. 3 Pr. bud., przed wydaniem decyzji o zmianie pozwolenia na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Inwestor uzyskał decyzję Wójta Gminy K. z [...] listopada 2020 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Budowie gospodarstwa rolnego" - budowie 5 obiektów inwentarskich do odchowu cieląt o obsadzie 4285 stanowisk (642,75 DJP) zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] obręb T. gmina K. (przeniesioną decyzją Wójta Gminy K. z [...] lutego 2021 r. na W. B.). W decyzji tej przewidziano budowę pięciu budynków inwentarskich o maksymalnej powierzchni przeznaczonej pod stanowiska dla zwierząt do 1542,6 m2 w każdym budynku. W projekcie budowlanym zamiennym wskazano, że przedsięwzięcie obejmuje budowę pięciu budynków inwentarskich do odchowu cieląt, budowę budynku magazynu płodów rolnych, budowę budynku składowego, budowę budynku magazynu płodów rolnych, budowę budynku składowego, budowę budynku gospodarczo-garażowego, budowę budynku socjalno-biurowego, budowę dwóch szczelnych bezodpływowych zbiorników, realizowanej, jako zabudowa zagrodowa (Projekt budowlany zamienny, tom I, str. 4). Jednak, jak wyjaśniono wyżej, z części rysunkowej projektu budowlanego zamiennego wynika, że zaprojektowano 5 obiektów inwentarskich - wiat, 1 obiekt - wiatę, będącą w części obiektem inwentarskim orz 2 budynki inwentarskie (budynek nr 7 nazwany budynkiem składowym oraz budynek nr 8 nazwany budynkiem magazynem płodów rolnych). W dalszej części opisowej zamiennego projektu budowlanego wpisano "Planowana inwestycja obejmuje chów bydła w ilości 4285 szt. (642.75DJP) na ściółce w 5 obiektach inwentarskich o różnych wymiarach (...) w każdej oborze będzie się znajdować 100 kojców. W 90 będzie się odbywać chów cieląt natomiast 10 kojców przeznaczono na zwierzęta odseparowane od stada. Zaplanowano, że maksymalna powierzchnia przeznaczona pod stanowiska dla zwierząt wyniesie 1542,6 m2 w każdym budynku. Pozostała powierzchnia każdego budynku, będzie przeznaczona między innymi pod ganki paszowe, gnojowe oraz komunikacyjne (zob. Projekt budowlany zamienny, tom I, str. 6). Z części rysunkowej zamiennego projektu budowlanego wynika jednak, że obiekty oznaczone na zamiennym PZT nr 1,2, 3, 4, 5 są wiatami, w których nie zaprojektowano ganków, korytarzy paszowych, korytarzy gnojowych, ani korytarzy komunikacyjnych - zob. Zamienny projekt architektoniczno-budowlany, tom od II do VI oraz tom IX, Rzut przyziemia - nr rys. A-01; Przekrój A-A - nr rys. A-03, elewacje - nr rys. A-04. Konstrukcja ww. obiektów (obiekt składający się z dwóch długich połączonych wiat o szerokości 12 m, przedzielonych na 2 części o szerokości 6 z korytem paszowym po obu stronach), wskazuje na to, że cała powierzchnia projektowanych obiektów oznaczonych na zamiennym PZT nr 1,2, 3, 4 i 5 będzie przeznaczona na stanowiska dla zwierząt). W związku z powyższym, powierzchnia przeznaczona na stanowiska dla zwierząt w obiektach nr 1,2, 3, 4 i 5 jest równa powierzchni użytkowej tych obiektów tj.: - obiekt budowlany oznaczony na projekcie zagospodarowania terenu nr 1 - 7877,09 m2 (Projekt budowlany zamienny, tom II, str. 3) - obiekt budowlany oznaczony na projekcie zagospodarowania terenu nr 2 - 7466,68 m2 (Projekt budowlany zamienny, tom III, str. 3) - obiekt budowlany oznaczony na projekcie zagospodarowania terenu nr 3 - 8519,76 m2 (Projekt budowlany zamienny, tom IV, str. 3) - obiekt budowlany oznaczony na projekcie zagospodarowania terenu nr 4 - 8510,86 m2 (Projekt budowlany zamienny, tom V, str. 3) - obiekt budowlany oznaczony na projekcie zagospodarowania terenu nr 5 - 8616,02 m2 (Projekt budowlany zamienny, tom VI, str. 3) Jednocześnie w przypadku obiektu budowlanego oznaczonego na planie zagospodarowania terenu nr 6 ("budynek gospodarczo-garażowy") jedynie w przypadku jego części, w której zaprojektowano koryta paszowe można ponad wszelką wątpliwość stwierdzić o przeznaczeniu inwentarskim obiektu. W związku z powyższym do obliczenia powierzchni przeznaczonej na stanowiska dla zwierząt wzięto pod uwagę jedynie część obiektu, w której zaprojektowano koryta paszowe tj. krótszą wiatę składającą się z dwóch części o wymiarach 5,6x67,58 m (Zamienny projekt budowlany, tom IX, Rzut Przyziemia - nr rys. A-01, str.1O). Zatem powierzchnia przeznaczona na stanowiska dla zwierząt w obiekcie nr 6 wynosi 756,9 m2 (2x5,6 m x 67,58 m). Natomiast w budynkach oznaczonych na planie zagospodarowania terenu nr 7 ("budynek składowy") oraz nr 8 ("budynek magazynu płodów rolnych") zaprojektowano po 8 kojców o wymiarach 4,2 m na 180 m w każdym budynku. Zatem łączna powierzchnia kojców w każdym z budynków wynosi 6048 m2 (8 x 4,2 m x 180 m) (Projekt budowlany zamienny, tom VII i VIII, Rzut przyziemia - nr rys. A-01, str.1O; Przekrój A-A - nr rys. A-03, str. 12). Z powyższego wynika, że we wszystkich obiektach inwentarskich, oprócz obiektu budowlanego nr 6, powierzchnia przeznaczona na stanowiska dla zwierząt jest znacznie wyższa niż 1542,6 m2. Jednocześnie łączna powierzchnia przeznaczona na stanowiska na zwierząt w ww. obiektach inwentarskich znacznie przewyższa łączną powierzchnie przewidzianą w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Łączna powierzchnia przeznaczona na stanowiska dla zwierząt wynosi 53843,31 m2, natomiast zgodnie z decyzją środowiskową powinna wynosić łącznie maksymalnie 7713 m2 (5 x 1542,6 m2). Inwestycja w części dotyczącej pozwolenia na budowę obiektów budowlanych oznaczonych na zamiennym planie zagospodarowania terenu symbolami: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8 jest więc niezgodna z ww. decyzją Wójta Gminy K. z [...] listopada. 2020 r., o środowiskowych uwarunkowaniach, która przewidywała budowę pięciu budynków inwentarskich oraz maksymalną powierzchnię przeznaczoną pod stanowiska dla zwierząt do 1542,6 m2 w każdym budynku. Podczas wydawania decyzji Starosty J. z [...] marca 2023 r., w części obejmującej zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę obiektów oznaczonych symbolami: 1,2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8, doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 36a ust. 3 Pr. bud. w związku z wymaganiami określonymi w decyzji Wójta Gminy K. z [...] listopada 2020 r., o środowiskowych uwarunkowaniach. Rażąco naruszony art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 36a ust. 3 Pr. bud. jest przepisem, którego stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne. Należy również stwierdzić, że skutki analizowanego uchybienia są szczególnie poważne. Projektowana inwestycja jest niezgodna z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie ilość obiektów inwentarskich, rodzaju tych obiektów (wiaty zamiast budynków), a przede wszystkim znacznie została przekroczona powierzchnia przeznaczona na stanowiska dla zwierząt. Niektóre rodzaje inwestycji, ze względu np. na ich oddziaływanie na środowisko lub też społeczne kontrowersje związane z ich funkcjonowaniem, powinny pozostać w sferze reglamentacji prawno-budowlanej w celu ochrony szeroko rozumianego interesu społecznego. W wyroku z 16 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 839/20, Sąd wskazał, że "Istotnym kryterium warunkującym wydanie decyzji środowiskowej jest wpływ tego rodzaju inwestycji na środowisko, który nie może być degradujący dla jego zasobów. Przy tym, na gruncie polskiego prawa, na "środowisko" składa się nie tylko fauna i flora, ale także przyroda nieożywiona tworząca krajobraz danego obszaru. Podstawową zasadą, jakiej podlega korzystanie ze środowiska, jest zasada "prewencji i przezorności", wyrażona w art. 6 p.o.ś. a mająca swoje źródło w prawie Unii Europejskiej. Treść zasady przezorności określają dwa pojęcia: ryzyko i niepewność, które dotyczą mogącego wystąpić znaczącego oddziaływania na środowisko, które nie jest jeszcze w pełni rozpoznane. Zasada przezorności powinna być stosowana przy kwalifikacji przedsięwzięć, których realizacja oparta jest na parametrach niepewnych pod względem ich wystąpienia (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 559/18). Zasada ta obowiązuje również na gruncie rozstrzygania spraw o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Według tej zasady, priorytetem w sprawach związanych z inwestycjami, które ze swej istoty nie są obojętne dla środowiska, ma być niedopuszczenie do pogorszenia jego stanu. Tym samym, zasada przezorności nakazuje podejmowanie wszelkich środków ostrożności - łącznie z rezygnacją z inwestycji - w razie niemożności przewidzenia wszystkich jej negatywnych skutków dla środowiska. Dlatego też, w ramach postępowań o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, reguły proceduralne dotyczące przeprowadzania i oceny zgromadzonych w sprawie dowodów - przy poszanowaniu wyżej opisanej zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść środowiska - nabierają szczególnie istotnego znaczenia i powinny być rygorystycznie przestrzegane. Tylko wówczas bowiem można mieć pewność co do prawidłowej oceny środowiskowego ryzyka związanego z inwestycją. Istotą zasady przezorności jest przyjęcie, iż w sytuacji, kiedy nie można wiarygodnie uzasadnić, że oddziaływanie jest nieznaczące, może być ono znaczące, a racjonalne wątpliwości co do ryzyka wystąpienia oddziaływania są przesłanką na rzecz dokonania oceny i zawsze interpretuje się je na korzyść środowiska, a nie na korzyść inwestycji (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2002/15). Zezwolenie na realizację inwestycji niezgodnej z wymaganiami ochrony środowiska stanowi wyraz niewypełnienia podstawowych wymogów, od których ustawodawca uzależnia pozytywne rozpatrzenie wniosku inwestora. Wszelkie unormowania w tym zakresie powinny być zaś przestrzegane w sposób restrykcyjny, a w szczególności przy tak dużej skali zamierzonej działalności. W myśl art. 74 Konstytucji RP, ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych. Pozostawienie w obrocie prawnym kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji organu stopnia podstawowego, akceptowałoby próbę obejścia obowiązujących przepisów związanych z ochroną środowiska, a jednocześnie sprzeciwiało się podstawowym obowiązkom władzy publicznej, określonym w ustawie zasadniczej. Realizacja tego rodzaju obiektu wbrew podstawowym wymogom prawa, dotyczących ochrony środowiska, nie może być akceptowana w świetle zasad praworządnego państwa. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących obliczenia DJP dla przedmiotowej inwestycji, GINB stwierdził, że nie mogą one mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Projektowana inwestycja jest niezgodna z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie ilość obiektów inwentarskich, rodzaju tych obiektów, a przede wszystkim w zakresie powierzchni przeznaczonej na stanowiska dla zwierząt. W związku z powyższym nie ma potrzeby ustalania DJP dla planowanej inwestycji. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 36a ust. 3 Pr. bud., przed wydaniem decyzji o zmianie pozwolenia na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. GINB nie stwierdził, aby rozwiązania projektowe zatwierdzone kontrolowaną decyzją rażąco uchybiały przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestycja nie narusza § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 (odległości budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi), § 36 (odległości pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe w zabudowie jednorodzinnej od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i granicy działki), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) oraz § 271 i n. (warunki ochrony przeciwpożarowej) rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, a projekt zagospodarowania terenu inwestycji został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Dlatego decyzja Starosty J. z [...] marca 2023 r., w zakresie obejmującym zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno- budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę obiektów budowlanych oznaczonych na zamiennym planie zagospodarowania terenu symbolami 1,2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8 została wydana z rażącym naruszeniem art. 36a Pr. bud. Z materiału dowodowego wynika, że kontrolowana decyzja S. J., w pozostałej części, niedotyczącej budowy obiektów budowlanych oznaczonych na planie zagospodarowania terenu nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8, nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. ' W ocenie GINB możliwe jest w niniejszej sprawie stwierdzenie nieważności jedynie części kontrolowanego rozstrzygnięcia Starosty J. [...] marca 2023 r., w zakresie obejmującym zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlany oraz udzielenie pozwolenia na budowę obiektów budowlanych oznaczonych na zamiennym planie zagospodarowania terenu symbolami 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8, gdyż obiekty te w żaden sposób nie wpłyną na samodzielne funkcjonowanie budynku socjalno - biurowego, dwóch zbiorników bezodpływowych oraz pozostałych elementów zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 139 k.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Organ wojewódzki stwierdził nieważność decyzji Starosty J. z [...] marca 2023 r., w zakresie obejmującym zatwierdzenie zamiennego projektu zagospodarowania terenu i zamiennego projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia zamiennego pozwolenia na budowę pięciu budynków inwentarskich do odchowu cieląt oznaczonego w projekcie zagospodarowania terenu symbolami 1, 2, 3, 4, 5 oraz odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Strosty J. z [...] marca 2023 r., w pozostałym zakresie. Art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. obliguje organ administracji publicznej do stwierdzenia nieważności decyzji naruszającej prawo w sposób rażący. Organ wojewódzki nie uwzględnił tego, że projektowana inwestycja w zakresie obiektów oznaczonych na planie zagospodarowania nr 1,2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8 nie jest zmianą tylko zupełnie inną inwestycja. Ponadto organ nie ocenił czy rzeczywista funkcja oraz rodzaj projektowanych obiektów jest zgodna z deklaracją inwestora. Skutkiem powyższego, była błędna ocena zgodności projektowanych zmian z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia oraz z decyzją o warunkach zabudowy. W ocenie GINB, Wojewoda W. naruszył prawo w sposób rażący, odmawiając stwierdzenia nieważność decyzji Starosty J. z [...] marca 2023 r. w zakresie obiektów, oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu 6, 7 i 8. Decyzja organu I instancji rażąco narusza art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż prowadzi do pozostawienia w obrocie prawnym decyzji obarczonej wadą rażącego naruszenia prawa. Naruszenie to ma poważny charakter z uwagi na skalę inwestycji i rodzaj stwierdzonego naruszenia. Pominięte przez organ wojewódzki obiekty inwentarskie (które według decyzji środowiskowej oraz decyzji o warunkach zabudowy miały być budynkiem składowym, magazynowym oraz gospodarczo-garażowym) mają łączną powierzchnie przeznaczoną na stanowiska dla zwierząt znacznie większą niż przewiduje decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla całej inwestycji. W związku powyższym, zdaniem GINB, w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka do wydania decyzji na niekorzyść strony odwołującej się. GINB wyjaśnił ponadto, że gdy mamy do czynienia nie z istotnym odstąpieniem a z zupełnie inną inwestycją, to takie naruszenie jest kwalifikowane, jako rażące naruszenie prawa zasadniczo z uwagi na skalę odmienności jak i na przełożenie się tego naruszenia na naruszenie innych norm, w szczególności warunków decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (por. wyroki NSA: z 17 listopada 2022 r., II OSK 971/22; z 17 lutego 2022 r., II OSK 2912/20, z 4 kwietnia 2019 r" II OSK 1760/18, z 17 maja 2013 r" II OSK 154/12, z 3 marca 2011 r" II OSK 1861/09, z 7 października 2011 r" II OSK 1521/10; z 31 stycznia 2008 r., II OSK 1924/06 oraz wyrok WSA w Warszawie z 28 września 2011 r., VII SA/Wa 1066/11). W niniejszej sprawie zarówno skala odmienności jak i samej inwestycji oraz naruszenia i skutki, jakie powoduje tak diametralna zmiana inwestycji jednoznacznie przemawiają za tym, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Wykazano to wyczerpująco we wcześniejszej części uzasadnienia. Ponadto, odnosząc się do argumentacji odwołania, GINB wyjaśnił, że zrealizowanie zaprojektowanej inwestycji nie oznacza, że kontrolowana decyzja organu stopnia podstawowego wywołała nieodwracalne skutki prawne. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowo-administracyjnym z nieodwracalnością skutków prawnych decyzji w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a., mamy do czynienia wówczas, gdy skutków prawnych wywołanych przez decyzję organ administracji publicznej w ramach swoich uprawnień nie jest władny odwrócić na drodze postępowania administracyjnego. Nieodwracalność skutków prawnych, o jakich mowa w art. 156 § 2 k.p.a., rozpatrywać należy przy tym nie w sferze faktów, a na płaszczyźnie obowiązującego prawa i środków prawnych, jakimi posługuje się w swym działaniu organ administracji publicznej (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 444/05; wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1033/10; wyrok NSA z 4 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 598/21). Wbrew twierdzeniu zawartemu w odwołaniu, realizacja zamierzonego przedsięwzięcia stanowi jedynie faktyczny skutek decyzji, a to, że związane z nią są określone skutki prawne, nie ma znaczenia dla oceny odwracalności skutków prawnych wywołanych przez decyzje administracyjne wydane w trakcie procesu inwestycyjnego. Ta ocena odbywa się jedynie przez pryzmat kompetencji organów administracji do przywrócenia poprzedniego stanu prawnego w ramach całego porządku prawnego. Wybudowanie obiektu budowlanego w oparciu o ostateczne pozwolenie na budowę nie może wyłączać dopuszczalności stwierdzenia nieważności tego pozwolenia na budowę, co znalazło swój wyraz w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych. Zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a., był bezpodstawny - Wojewoda W. wskazał podstawę prawną decyzji, w tym także podstawę materialno-prawną tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i decyzja ta zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne zgodne z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. Niezrozumiałym, w ocenie GINB, był zarzut naruszenia art. 7a i 7b, czy też 81 a k.p.a. GINB, jako organ administracji architektoniczno-budowlanej, zobowiązany jest do samodzielnej oceny warunków, na podstawie dokumentacji projektowej, od których zależy kwalifikacja przedsięwzięcia w celu przesądzenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej tego, czy wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jest zgodne z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto skarżąca podnosi w odwołaniu, że w postępowaniu nieważnościowym "weryfikacja prawidłowości decyzji administracyjnej następuje z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania, nie zaś stanu obecnie istniejącego, "nowego poziomu wiedzy" w danej dziedzinie, czy też nowo ukształtowanego sposobu rozumienia określonej normy prawnej (w tym w drodze nowelizacji prawa) albo dodatkowych działań strony. W postępowaniu tego rodzaju - co do zasady - nie prowadzi się również nowych dowodów, ani też nie czyni się nowych ustaleń, chyba że chodzi o pewne drobne ze swej istoty doprecyzowanie (w granicach przewidzianych prawem i charakterem trybu nadzwyczajnego) okoliczności ustalonych już w pierwotnym postępowaniu, które z uwagi na swoją niejednoznaczność czy niejasność mogą budzić wątpliwości wpływające na ocenę występowania wady kwalifikowanej". Powyższy zarzut jest bezpodstawny, Wojewoda W. oparł się na stanie faktycznym i prawnym obowiązującym w dniu wydania kontro, stwierdzone naruszenia wynikają z projektu zamiennego, a nie z oceny stanu obecnie istniejącego ani z nowych okoliczności faktycznych. Natomiast GINB wziął pod uwagę nowe dowody i okoliczności jedynie w celu oceny skutków społeczno- gospodarczych stwierdzonych naruszeń. Organy administracji publicznej - również w postępowaniu toczącym się w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - obowiązane są zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Wydając decyzję organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a.. 2. Z tą decyzją nie zgodzili się skarżący, wnosząc do tut. Sądu 2 oddzielne skargi – W. B., reprezentowany przez pełnomocnika, pismem datowanym na [...] kwietnia 2025 4. i Z i H. sp. z o.o. (dalej: "Spółka"), reprezentowana również przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem datowanym na 17 kwietnia 2025 r. Wobec tego, że obie skargi sporządzone zostały przez innych profesjonalnych pełnomocników, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że – pomimo bardzo zbliżonych zarzutów i uzasadnień obu skarg – wskazanym jest oddzielne omówienie każdej z nich. 2.a. Skarga W. B.. Pełnomocnik skarżącego zaskarżył ww. decyzję "w części, tj. w punkcie 2 zaskarżonej Decyzji, w którym organ II instancji stwierdził nieważność decyzji Starosty J. z [...] marca 2023 r. nr [...], znak: [...], w zakresie obejmującym zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno- budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę obiektów budowlanych oznaczonych na zamkniętym projekcie zagospodarowania terenu symbolami 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8", zarzucając jej: "1. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a. art. 107 § 1 pkt 4) Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [k.p.a.] poprzez brak powołania podstawy prawnej wydanej decyzji; b. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez zmianę podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, co doprowadziło do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy i naruszenia zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, c. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo tego, iż wydana została ona z naruszeniem przepisów prawa, co skutkować winno jej uchyleniem, a to w szczególności z naruszeniem: i. art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niepoinformowanie Skarżącej w najmniejszym stopniu o zakresach czy zagadnieniach, które wywołują wątpliwości organu przed wydaniem decyzji w sprawie, podczas gdy w aktach sprawy brak było jakichkolwiek dokumentów czy wskazówek co do w/w zakresów, co uniemożliwiło Skarżącemu zaprezentowanie swojego stanowiska w sprawie, w szczególności w zakresie zagadnień i zakresów, na których oparł się organ wydając zaskarżoną decyzję; ii. art. 7b k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i całkowite zaniechanie współdziałania w niniejszej sprawie ze Starosty J., podczas gdy takie współdziałanie, nawet w formie zwrócenia się o zajęcie stanowiska w zakresie zagadnień budzących wątpliwości organu, pozwoliłoby Starosty J. na przedstawienie stanowiska, które w całości jednoznacznie pozwoliłoby na usunięcie wszelkich wątpliwości i umorzenie postępowania w I instancji, jako bezprzedmiotowego; iii. art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy w sposób sprzeczny z dotychczasową praktyką rozstrzygania spraw; d. art. 15 k.p.a. poprzez zupełne nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i oparcie decyzji II-instancyjnej na zupełnie innych przesłankach niż miało to miejsce w przypadku decyzji organu 1 instancji, co doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, e. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne rozpatrzenie materiału dowodowego i wyprowadzenie wniosków z niego niewynikających oraz sporządzenie uzasadnienia faktycznego decyzji, które zawiera sprzeczne ze sobą fakty ustalone przez organ, nie przedstawia stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem, w stopniu, który nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, co doprowadziło również do naruszenia zasady przekonywania; f. art. 81a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego na niekorzyść Skarżącego, podczas gdy w sprawie zachodziła niedająca się usunąć wątpliwość co do stanu faktycznego i zgodnie z art. 81a § 1 k.p.a. powinna ona zostać rozstrzygnięta na korzyść Skarżącego, ponieważ przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego jest de facto odebranie uprawnienia; g. art. 7a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie wątpliwości co do normy prawnej na niekorzyść strony; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: a. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię i błędne uznanie, iż decyzja Starosty J. z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] została wydana w warunkach braku tożsamości obiektów oznaczonych w pozwoleniu na budowę i obiektów, których zamierzone odstępstwa dotyczyły, a w konsekwencji doprowadziły do powstania zupełnie nowych obiektów; b. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego oraz art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie. podczas gdy w niniejszej sprawie decyzja S. J. dnia 3 marca 2023 r. nr [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, zaś okoliczności, które w ocenie Wojewody W. miałby stanowić przedmiotowe "rażące naruszenie prawa", w ogóle nie stanowią naruszenia prawa, a już w szczególności naruszenia "rażącego" w jego kwalifikowanej formie określonej w tym przepisie; c. art. 156 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie nieważności z przyczyn wymienionych w § 1 art. 156 k.p.a. w sytuacji, gdy Decyzja Starosty J. z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] wywołała nieodwracalne skutki prawne". Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części tj. w punkcie 2, o zasadzenie kosztów postepowania i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik wnosił ponadto "na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wnoszę o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego ze Skargi na Decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 08.2024 r., Znak: [...], w części, tj. w punkcie 1 zaskarżonej Decyzji, w którym organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty J. z [...] marca 2022 r., nr [...], znak: [...],w zakresie obejmującym zatwierdzenie projektu zagospodarowania teren i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę pięciu budynków inwentarskich do odchowu cieląt oznaczonego w projekcie zagospodarowania terenu symbolami 3, 5, 6,7,8". Uzasadniając skargę pełnomocnik wyjaśnił, że GINB naruszył art. 107 § 1 pkt 4) k.p.a. przez brak powołania podstawy prawnej decyzji, gdyż "w sentencji" zaskarżonej decyzji ograniczył się wyłącznie do wskazania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., bez wskazania podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia. Decyzja powinna zawierać powołanie podstawy prawnej. Powołanie podstawy prawnej to przytoczenie przepisów prawa materialnego, na których organ administracji publicznej oparł swoje rozstrzygnięcie. Organ II instancji dopuścił się rażącego naruszenia zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez naruszenie art. 107 § 1 pkt 4) k.p.a. i niepowołanie podstawy prawnej wydanej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, iż "Rażąco naruszony art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa Budowlanego". Tymczasem organ I instancji w decyzji z 29 sierpnia 2024 r. wskazał, iż "przeprowadzona kontrola ostatecznej decyzji z 2022 r. potwierdziła jej wydanie z rażącym naruszeniem art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art 71 ust 2 pkt 2 i art 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku". Jak wskazał NSA w wyroku z 23 listopada 2006 r., sygn. akt: I OSK 451/06: "Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zmieniać rodzaju sprawy, a zatem w postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa. Organ odwoławczy nie może orzekać w zakresie innym niż to uczynił przed nim organ pierwszoinstancyjny. Zmiana podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej prowadzi do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy. Oznacza to naruszenie zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.)". Organ II instancji niewątpliwie zmienił podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący w odwołaniu zarzucił naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. wskazując, iż do dnia otrzymania decyzji Wojewody W. w przedmiocie stwierdzenia nieważności, nie miał żadnej wiedzy, co może budzić wątpliwości Wojewody. Został zatem pozbawiony możliwości złożenia wyjaśnień, zajęcia stanowiska w sprawie i odniesienia się do zupełnie bezzasadnych twierdzeń organu, które następnie legły u podstaw wydanej decyzji. Ponadto skarżący zarzucił również w odwołaniu naruszenie art. 7b k.p.a. wskazując, iż organ I instancji mógł z łatwością ustalić prawidłowy stan faktyczny, gdyby zgodnie z normą wskazaną w art. 7b k.p.a. podjął jakąkolwiek formę współdziałania ze Starostą J., który z pewnością przedstawiłby organowi stanowisko, które w całości jednoznacznie pozwoliłoby na usunięcie wszelkich wątpliwości i umorzenie postępowania w I instancji, jako bezprzedmiotowego. Organ II instancji nie tylko właściwie w ogóle nie odniósł się do tych zarzutów, ale także utrzymał w mocy decyzji organu I instancji pomimo tego, iż wydana została ona z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów prawa. Organ dopuścił się naruszenia zasady dwuinstancyjności przez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i oparcie decyzji II-instancyjnej na zupełnie innych przesłankach, niż miało to miejsce w przypadku decyzji organu I instancji. Uwzględnienie skargi przy zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. możliwe jest, gdy sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Jak wskazał NSA w wyroku 22 marca 2024 r. I GSK. 360/23: "Wymagane jest, aby uzasadnienie decyzji ostatecznej stanowiło logiczną, zwartą całość, aby prześledzić tok rozumowania organu odwoławczego i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem. Tworzy to po stronie organu odwoławczego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi nie powinno budzić wątpliwości wojewódzkiego sądu administracyjnego, że zaskarżona decyzja została wydana po gruntownej analizie zebranego materiału dowodowego i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. Obowiązkiem organu odwoławczego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem". Powyższych obowiązków organ II instancji nie dopełnił. Nawet, gdyby uznać, iż w zakresie przedmiotowej decyzji doszło do braku tożsamości obiektów oznaczonych w pozwoleniu na budowę i obiektów, których zamierzone odstępstwa dotyczyły (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca) to i tak przedstawiona powyżej argumentacja, stan faktyczny oraz okoliczności niniejszej sprawy decydują o fakcie, iż w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty J. z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] na postawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Procedura stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji tego rodzaju aktu i stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznych, pozostających w obrocie prawnym i w większości sytuacji nadających danemu podmiotowi określone prawo lub nakładających obowiązek prawny. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może więc nastąpić w przypadku niewątpliwego i oczywistego wystąpienia którejkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W tym trybie nie prowadzi się postępowania mającego zastąpić i naprawić pierwotne działanie organu, którego decyzja jest badana (nie jest to bowiem postępowanie zwyczajne), bądź też zweryfikować i sanować wszelkie błędy tak postępowania zwykłego jak i wydanej w jego efekcie decyzji administracyjnej, w tym dokonać odmiennej oceny okoliczności sprawy od tej, jaką przeprowadzono pierwotnie, chyba że chodzi o kwalifikowane naruszenie przepisów procesowych, których wadliwa subsumcja doprowadziła do rażąco błędnych ustaleń. Zgodnie z poglądem judykatury, o rażącym naruszeniu prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić jedynie i wyłącznie wówczas, gdy spełnione są kumulatywnie trzy podstawowe przesłanki tego stanu, tj. naruszenie prawa ma charakter oczywisty, widoczny na "pierwszy rzut oka", charakter przepisu, który został naruszony pozwala na proste uznanie oczywistości jego naruszenia (jest on jasny, klarowny i nie wymaga prowadzenia skomplikowanej wykładni prawa) oraz przemawiają za tym racje (skutki) społeczne i ekonomiczno gospodarcze, które wywołuje rozstrzygnięcie dotknięte wadą kwalifikowaną. Ta ostatnia przesłanka musi mieć przy tym decydujące znaczenie przy dokonywaniu oceny stwierdzonego naruszenia prawa, albowiem łączy pierwsze dwie, akcentując i warunkując istotność wady kwalifikowanej. Nie zawsze bowiem oczywiste naruszenie jasnego w swej warstwie interpretacyjnej przepisu prawa oznaczać będzie, że ma ono charakter rażący. Kluczowe są bowiem skutki społeczno – ekonomiczno - gospodarcze, jakie owo naruszenie powoduje w obrocie prawnym, czyniąc dalsze trwanie decyzji w obrocie niemożliwym do zaakceptowania. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym w kategorii "rażącego naruszenia prawa" z art. 156 § 1 pkt 2 nie mieści się błędna interpretacja przepisów składających się na podstawę prawną. Organ II instancji w niniejszej sprawie twierdzi, iż rzekomy brak tożsamości obiektów oznaczonych w pozwoleniu na budowę i obiektów, których zamierzone odstępstwa dotyczyły, co w konsekwencji zdaniem organu II instancji miało doprowadzić do powstania zupełnie nowych obiektów, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z tym twierdzeniem organu nie można się zgodzić, co zdaniem pełnomocnika skrzącego potwierdzają szeroko cytowane poglądy judykatury. Nawet, gdyby uznać, iż w zakresie przedmiotowej decyzji doszło do braku tożsamości obiektów oznaczonych w pozwoleniu na budowę i obiektów, których zamierzone odstępstwa dotyczyły (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca) to i tak nie może to stanowić rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ II instancji ponadto nie tylko właściwie nie odniósł się do zarzutów naruszenia przez organ I instancji art. 8 § 1 i 2 k.p.a., ale także utrzymał w mocy w części decyzję organu I instancji pomimo tego, iż wydana została ona z naruszeniem tego przepisu. Wojewoda W. sam wielokrotnie w wydawanych przez siebie decyzjach o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę podkreślał, iż stwierdzenie nieważności decyzji "w sytuacji, gdy inwestor działając w zaufaniu do organów państwa realizował przedmiotową inwestycję w oparciu o ostateczną decyzję, pozostawałoby w opozycji do fundamentalnej zasady pewności obrotu która powinna być tym silniej respektowana, im dłuższa jest w danej sferze życia perspektywa czasowa podejmowanych działań (pełnomocnik wskazał na wyroki Trybunału Konstytucyjnego). Ponadto stwierdzenie nieważności decyzji, na podstawie której realizowano przedmiotową inwestycję, w końcowej fazie stanu surowego otwartego naruszałoby nadto elementarne poczucie sprawiedliwości. Tymczasem w niniejszej sprawie Wojewoda W. zastosował zupełnie odmienną - sprzeczną z dotychczasową praktyką - narrację i rozstrzygną sprawę w sposób sprzeczny z dotychczasową praktyką rozstrzygania, co stanowiło to naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej ora zasadę utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw. Organ II instancji nie odniósł się w jakikolwiek sposób do zarzutów skarżącego sformułowanych w tym zakresie. Zdaniem pełnomocnika, decyzja Starosty J. z [...] marca 2023 r. nr [...] wywołała nieodwracalne skutki prawne. Inwestycja została w większości zrealizowana, zaś zgodnie z treścią uchwały z [...] listopada 1993 r. Sądu Najwyższego III AZP 29/93, OSNC 1994/5/108 "realizowanie inwestycji na podstawie decyzji o pozwoleniu budowlanym wyłącza dopuszczalność stwierdzenia nieważności tej decyzji mimo zaistnienia przesłanek z art 156 § 1 k.p.a.". Inwestor nie tylko zdążył już zrealizować inwestycję, ale także Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. decyzją z [...] sierpnia 2023 r., znak: [...], udzielił mu częściowego pozwolenia na użytkowanie. Ewentualne stwierdzenie nieważności w takiej sytuacji - zdaniem pełnomocnika skarżącego - jest niedopuszczalne, gdyż inwestor działając w zaufaniu do organów państwa realizował przedmiotową inwestycję w oparciu o ostateczną decyzję, a także przystąpił do częściowego użytkowania zgodnie z wydaną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. W 2.b. Skarga Spółki. Pełnomocnik Spółki zaskarżył decyzje GINB "w części, tj. w punkcie 2 zaskarżonej Decyzji, w którym organ II instancji stwierdził nieważność decyzji Starosty J. z [...] marca 2023 r. nr [...], znak: [...], w zakresie obejmującym zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno- budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę obiektów budowlanych oznaczonych na zamkniętym projekcie zagospodarowania terenu symbolami 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8", zarzucając jej: "1. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a. art. 107 § 1 pkt 4) Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [k.p.a.] poprzez brak powołania podstawy prawnej wydanej decyzji; b. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 139 k.p.a. polegające na naruszeniu przez organ odwoławczy zakazu reformationis in peius i orzeczeniu na niekorzyść strony, pomimo braku ziszczenia się przesłanek w postaci rażącego naruszenia prawa oraz rażącego naruszenia interesu społecznego przez zaskarżoną decyzję; c. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez zmianę podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, co doprowadziło do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy i naruszenia zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy; d. art. 15 k.p.a. poprzez zupełne nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i oparcie decyzji II-instancyjnej na zupełnie innych przesłankach niż miało to miejsce w przypadku decyzji organu I instancji, co doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania; e. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo tego, iż wydana została ona z naruszeniem przepisów prawa, co skutkować winno jej uchyleniem, a to w szczególności z naruszeniem: i. art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niepoinformowanie Skarżącej w najmniejszym stopniu o zakresach czy zagadnieniach, które wywołują wątpliwości organu przed wydaniem decyzji w sprawie, podczas gdy w aktach sprawy brak było jakichkolwiek dokumentów czy wskazówek co do w/w zakresów, co uniemożliwiło Skarżącemu zaprezentowanie swojego stanowiska w sprawie, w szczególności w zakresie zagadnień i zakresów, na których oparł się organ wydając zaskarżoną decyzję; ii. art. 7b k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i całkowite zaniechanie współdziałania w niniejszej sprawie ze Starosty J., podczas gdy takie współdziałanie, nawet w formie zwrócenia się o zajęcie stanowiska w zakresie zagadnień budzących wątpliwości organu, pozwoliłoby Starosty J. na przedstawienie stanowiska, które w całości jednoznacznie pozwoliłoby na usunięcie wszelkich wątpliwości i umorzenie postępowania w I instancji, jako bezprzedmiotowego; iii. art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy w sposób sprzeczny z dotychczasową praktyką rozstrzygania spraw; f. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne rozpatrzenie materiału dowodowego i wyprowadzenie wniosków z niego niewynikających oraz sporządzenie uzasadnienia faktycznego decyzji, które zawiera sprzeczne ze sobą fakty ustalone przez organ, nie przedstawia stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem, w stopniu, który nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, co doprowadziło również do naruszenia zasady przekonywania; g. art. 8 la § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego na niekorzyść Skarżącego, podczas gdy w sprawie zachodziła niedająca się usunąć wątpliwość co do stanu faktycznego i zgodnie z art. 8la § 1 k.p.a. powinna ona zostać rozstrzygnięta na korzyść Skarżącego, ponieważ przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego jest de facto odebranie uprawnienia; h. art. 7a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie wątpliwości co do normy prawnej na niekorzyść strony; i. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na nowych dowodach przeprowadzonych przez organ odwoławczy z urzędu, okolicznościach, jakie miały miejsce już po wydaniu decyzji Starosty J. z dnia [...] marca 2023 r. nr [...]; j. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i dowolną ocenę dowodów, w tym w szczególności: i. wadliwe zakwalifikowanie obiektów budowlanych, opisanych w projekcie zamiennym zatwierdzonym decyzją Starosty J. z dnia [...] marca 2023 r. nr [...], jako wiaty, podczas gdy w rzeczywistości należało zakwalifikować je - i zostały one już zakwalifikowane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego - jako budynki; ii. wadliwe uznanie, iż w niniejszej sprawie zaistniał brak tożsamości obiektów oznaczonych w pozwoleniu na budowę i obiektów, których zamierzone odstępstwa dotyczyły, co w konsekwencji miało doprowadzić do powstania zupełnie nowych obiektów; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: a. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię i błędne uznanie, iż decyzja Starosty J. z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] została wydana w warunkach braku tożsamości obiektów oznaczonych w pozwoleniu na budowę i obiektów, których zamierzone odstępstwa dotyczyły, a w konsekwencji doprowadziły do powstania zupełnie nowych obiektów; b. art. 29 ust. 1 pkt 1) i la) Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię w konsekwencji błędne uznanie, iż obiekty budowlane, których dotyczy przedmiotowa decyzja Starosty J. z [...] marca 2023 r. nr [...] są wiatami, a nie budynkami; c. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego oraz art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego poprzez ich błędne zastosowanie, podczas gdy w niniejszej sprawie: i. decyzja Starosty J. dnia [...] marca 2023 r. nr [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, zaś okoliczności, które w ocenie organu odwoławczego miałby stanowić przedmiotowe "rażące naruszenie prawa", w ogóle nie stanowią naruszenia prawa, a już w szczególności naruszenia "rażącego" w jego kwalifikowanej formie określonej w tym przepisie; ii. brak jest skutków społeczno-ekonomicznych, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności decyzji Starosty J. dnia [...] marca 2023 r. nr [...]; iii. decyzja Starosty J. z dnia [...] marca 2023 r. nr [...]nie jest niezgodna z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Wójta Gminy K. w dniu [...] listopada 2020 r. znak [...], ani z decyzją o warunkach zabudowy wydaną dla tej inwestycji; d. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego oraz z art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (dalej, jako "u.o.ś.") poprzez ich błędną wykładnię i błędne uznanie, iż decyzja Starosty J. z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w kształcie, w którym została wydana pozostaje rzekomo sprzeczna z treścią decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] listopada 2020 r. znak [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia (dalej, jako: "decyzja środowiskowa", podczas gdy decyzja Starosty J. z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] powiela wszystkie nałożone w decyzji środowiskowej ograniczenia utrzymywania na etapie realizacji inwestycji maksymalnej obsady w budynkach, e. § 15 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż z w/w przepisu wynika, iż zwiększenie powierzchni kojców implikuje zwiększenie DJP, podczas gdy w/w przepis reguluje jedynie minimalną ("co najmniej") powierzchnię kojca w przeliczeniu na jedną sztukę bydła; f. art. 156 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie nieważności z przyczyn wymienionych w § 1 art. 156 k.p.a. w sytuacji, gdy Decyzja Starosty J. z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] wywołała nieodwracalne skutki prawne". Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, tj. w punkcie 2 zaskarżonej Decyzji, w którym organ II instancji stwierdził nieważność decyzji Starosty J. z [...] marca 2023 r. nr [...], znak: [...], w zakresie obejmującym zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno- budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę obiektów budowlanych oznaczonych na zamkniętym projekcie zagospodarowania terenu symbolami 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8; o umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty J. z [...] marca 2023 r. nr [...]; z zasądzenie kosztów; o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto wniósł "na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wnoszę o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego ze Skargi na Decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].08.2024 r., Znak: [...], w części, tj. w punkcie I zaskarżonej Decyzji, w którym organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty J. z [...] marca 2022 r., nr [...], znak: [...], w zakresie obejmującym zatwierdzenie projektu zagospodarowania teren i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę pięciu budynków inwentarskich do odchowu cieląt oznaczonego w projekcie zagospodarowania terenu symbolami 3, 5, 6, 7, 8". Zdaniem pełnomocnika skarżącej, GINB naruszył art. 107 § 1 pkt 4) k.p.a. przez brak powołania podstawy prawnej wydanej decyzji, gdyż ograniczył się wyłącznie do wskazania, iż zaskarżoną decyzję wydaje "na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego", bez wskazania jakiejkolwiek podstawy materialnoprawnej swojego rozstrzygnięcia. Decyzja powinna zawierać powołanie podstawy prawnej. Powołanie podstawy prawnej to przytoczenie przepisów prawa materialnego, na których organ administracji publicznej oparł swoje rozstrzygnięcie. To naruszenie ma wpływ istotny wpływ na wynik sprawy i kształt rozstrzygnięcia. Organ II instancji dopuścił się rażącego naruszenia zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, przez niepowołanie podstawy prawnej wydanej decyzji. Organ I instancji w decyzji z [...] sierpnia 2024 r. wskazał, iż "przeprowadzona kontrola ostatecznej decyzji z 2022 r. potwierdziła jej wydanie z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. " Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zmieniać rodzaju sprawy, a zatem w postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa. Organ odwoławczy nie może orzekać w zakresie innym niż to uczynił przed nim organ pierwszoinstancyjny. Zmiana podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej prowadzi do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy. Oznacza to naruszenie zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Organ II instancji niewątpliwie zmienił podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia sprawy. Organ II instancji w zasadzie rozpoznał sprawę w oparciu o zupełnie inne przesłanki niż organ I instancji, który swoją decyzję oparł na wykładni § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej i przeliczeniu DJP, z czego wyprowadził (zdaniem pełnomocnika skarżącej nieuprawnioną) tezę o rzekomej sprzeczności decyzji Starosty J. z[...] marca 2023 r. nr [...] z treścią decyzji Wójta Gminy K. z [...] listopada 2020 r. znak [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie gospodarstwa rolnego - budowa 5 obiektów inwentarskich do odchowu cieląt (odchowalnia odpajalnia cieląt) o obsadzie 428'5 stanowisk (642,75 DJP) zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], obręb T. gmina K., powiat j., województwo w.". Organ I instancji stwierdził w sposób wyraźny, iż decyzja Starosty J. z [...] marca 2023 r. nr [...]: • spełnia wymagania w zakresie zgodności z decyzją o warunkach zabudowy, • jest tożsama podmiotowo, jak i w zakresie inwestycji, • spełnia wskaźniki wielkości zabudowy dla poszczególnych budynków, • jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Tymczasem GINB na stronie 15 decyzji uznał, iż: "nie ma potrzeby ustalania DJP dla planowanej inwestycji", a także, iż decyzja Starosty J. z [...] marca 2023 r. nr [...] rzekomo nie jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Wobec powyższego organ odwoławczy nie odniósł się w zasadzie w ogóle do wszystkich zarzutów naruszenia prawa materialnego sformułowanych w odwołaniu, bowiem rozstrzygnięcie drugoinstancyjne oparł na zupełnie innych podstawach i na zupełnie innych przepisach. Powyższe okoliczności nie tylko przesądzają o naruszeniu zakazu reformationis in peius, ale w szczególności wskazują jednoznacznie na naruszenie zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Powyższe okoliczności i działanie organu odwoławczego doprowadziły do sytuacji, w której kwestia nieważności decyzji Starosty J. o z [...] marca 2023 r. nr [...] w oparciu o rzekomy brak tożsamości inwestycji i rzekomą niezgodność z decyzją o warunkach zabudowy została rozstrzygnięta - de facto - tylko raz - w II instancji - co odebrało prawo strony do dwukrotnego rozpoznania sprawy i uniemożliwiło skarżącej jakiekolwiek odniesienie się do tych kwestii na etapie prowadzonego postępowania. Organ I instancji koncentrował się na zupełnie innych kwestiach, do których skarżąca miała możliwość odniesienia się. Na skutek bezprawnego działania organu odwoławczego, strony postępowania mają możliwość ustosunkowania się do twierdzeń o rzekomym braku zgodności decyzji Starosty J. z [...] marca 2023 r. nr [...] z decyzją o warunkach zabudowy i rzekomym braku tożsamości inwestycji dopiero na etapie skargi do WSA, a więc po wydaniu ostatecznej decyzji w sprawie. GINB uznał, iż organ I instancji w ogóle nie ustalił poprawnie stanu faktycznego. Tymczasem na gruncie art. 138 § 2 k.p.a., w orzecznictwie NSA utrwalony jest pogląd, że gdy organ pierwszej instancji nie ustali poprawnie stanu faktycznego, to organ odwoławczy ma ustawowy nakaz orzekania na podstawie art. 138 8 2 k.p.a. W przypadku wad postępowania wyjaśniającego organ odwoławczy nie ma zatem prawnej możliwości orzekania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Jeżeli zatem GINB uznał, iż organ I instancji rzekomo błędnie ustalił, że iż decyzja Starosty J. z [...] marca 2023 r. nr [...]: spełnia wymagania w zakresie zgodności z decyzją o warunkach zabudowy: jest tożsama podmiotowo, jak i w zakresie inwestycji, spełnia wskaźniki wielkości zabudowy dla poszczególnych budynków, jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy - to nie miał prawnej możliwości orzekania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzuciła naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. wskazując, iż do dnia otrzymania decyzji Wojewody W. w przedmiocie stwierdzenia nieważności, nie miała żadnej wiedzy, co może budzić wątpliwości Wojewody. Została zatem pozbawiona możliwości złożenia wyjaśnień, zajęcia stanowiska w sprawie i odniesienia się do zupełnie bezzasadnych twierdzeń organu, które następnie legły u podstaw wydanej decyzji. Ponadto zarzuciła również w odwołaniu naruszenie art. 7b k.p.a. wskazując, iż organ I instancji mógł z łatwością ustalić prawidłowy stan faktyczny, gdyby zgodnie z normą wskazaną w art. 7b k.p.a. podjął jakąkolwiek formę współdziałania ze Starostą J. , który z pewnością przedstawiłby organowi stanowisko, które w całości jednoznacznie pozwoliłoby na usunięcie wszelkich wątpliwości i umorzenie postępowania w I instancji, jako bezprzedmiotowego. Organ II instancji nie tylko w ogóle nie odniósł się do tych zarzutów, ale także utrzymał w mocy decyzji organu I instancji pomimo tego, iż wydana została ona z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów prawa, a także w ramach postępowania na etapie II instancji powielił błędy formalne, stanowiące naruszenie powołanych przepisów. Uwzględnienie skargi przy zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. możliwe jest, gdy sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Jak wskazał NSA w wyroku z 22 marca 2024 r., I GSK 360/23: "Wymagane jest, aby uzasadnienie decyzji ostatecznej stanowiło logiczną, zwartą całość, aby prześledzić tok rozumowania organu odwoławczego i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem. Tworzy to po stronie organu odwoławczego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi nie powinno budzić wątpliwości wojewódzkiego sądu administracyjnego, że zaskarżona decyzja została wydana po gruntownej analizie zebranego materiału dowodowego i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. Obowiązkiem organu odwoławczego Jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi Jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem". Powyższych obowiązków niewątpliwie organ II instancji nie dopełnił. Organ odwoławczy oparł zaskarżoną decyzję na nowych dowodach przeprowadzonych przez organ odwoławczy z urzędu, okolicznościach, jakie miały miejsce już po wydaniu decyzji Starosty J. z [...] marca 2023 r. nr [...]. Twierdzenia organu o rzekomych celach inwestora, chęci "ukrycia" ostatecznego kształtu inwestycji, podejrzeniach, iż przedmiotowe obiekty budowlane miały - zdaniem organu odwoławczego - rzekomo od początku nie być realizowane zgodnie z projektem pierwotnym, ani z projektem zamiennym, powoływanie się na zapisy dzienników budowy, są kuriozalne, zupełnie nieuprawnione i nieznajdujące oparcia w rzeczywistości, jak również po prostu świadczące o wadliwości zaskarżonej decyzji o stwierdzeniu nieważności. Weryfikacja prawidłowości decyzji administracyjnej następuje z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania, nie zaś stanu obecnie istniejącego, "nowego poziomu wiedzy" w danej dziedzinie, czy też nowo ukształtowanego sposobu rozumienia określonej normy prawnej (w tym w drodze nowelizacji prawa) albo dodatkowych działań strony. W postępowaniu tego rodzaju - co do zasady - nie prowadzi się również nowych dowodów, ani też nie czyni się nowych ustaleń, chyba że chodzi o pewne drobne ze swej istoty doprecyzowanie (w granicach przewidzianych prawem i charakterem trybu nadzwyczajnego) okoliczności ustalonych już w pierwotnym postępowaniu, które z uwagi na swoją niejednoznaczność czy niejasność mogą budzić wątpliwości wpływające na ocenę występowania wady kwalifikowanej. W tym kontekście pełnomocnik skarżącej przywołał "głośny ostatnio medialnie wyrok NSA w sprawie tzw. Zamku w Stobnicy". GINB błędnie uznał, iż decyzja Starosty J. z [...] marca 2023 r. rzekomo wydana w warunkach braku tożsamości obiektów oznaczonych w pozwoleniu na budowę i obiektów, których zamierzone odstępstwa dotyczyły, a w konsekwencji doprowadziły do powstania zupełnie nowych obiektów, jak również błędnie zarzucił Starosty J., iż nie dostrzegł on rzekomego braku tożsamości inwestycji przy zatwierdzaniu projektu zamiennego – w tym zakresie pełnomocnik skarżącej przywołał wyrok NSA z 15 marca 2023 r. II OSK 213/22. W orzecznictwie obecnych jest szereg orzeczeń (czy wręcz linia orzecznicza), zgodnie z którą brak pełnej tożsamości obiektu budowlanego nie jest i nie powinien być przeszkodą do wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Wszelkie zmiany wskazane przez organ odwoławczy (za wyjątkiem zmiany funkcji konkretnych budynków - co do których organ odwoławczy błędnie uznał, iż zmienione zostało przeznaczenie poszczególnych budynków) to zmiany istotne (bowiem zmiany nieistotne nie wymagałyby uzyskania takiej decyzji), ale nie przesądzają one o braku tożsamości obiektu budowlanego czy braku tożsamości inwestycji, a już w szczególności nie mogą stanowić przeszkody wydaniu ważnej decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Natomiast, jeśli chodzi o kwestię przeznaczenia poszczególnych budynków to błędnie organ odwoławczy uznał, iż uległa ona zmianie. Pięć budynków inwentarskich nie zmieniło swojego przeznaczenia w żaden sposób. Natomiast, jeśli chodzi o naruszające zakaz reformationis in peius twierdzenie organu odwoławczego odnośnie rzekomej zmiany przeznaczenia budynku gospodarczo-garażowego, budynku składowego, budynku magazynów płodów rolnych, to należy wskazać, iż koryta paszowe, do których odwołuje się organ, pojawiają się wyłącznie w jednym miejscu w projekcie i w sposób oczywisty jest to błąd pisarski projektanta, który jednak w żadnym wypadku nie może stanowić podstawy do podważenia ważności ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę w postępowaniu nadzwyczajnym. GINB błędnie uznał, iż obiekty budowlane, których dotyczy przedmiotowa decyzja Starosty J. z [...] marca 2023 r. są wiatami, a nie budynkami. Starosty J. w pozwoleniu na budowę określił przedmiotowe obiekty budowlane, z tytułu użytkowania których została wymierzona kara, jako budynki - kat obiektu II. Decyzją PINB w J. z [...],08.2023 r., znak: [...], organ udzielił inwestorowi pozwolenia na użytkowanie części omawianych obiektów, określając, iż udziela pozwolenia na użytkowanie: "części obór nr 2 i 3, wjazdu na działkę oraz wagi samochodowej na dz. nr [...] (przed podziałem nr [...]), położonej w m. T., gm. K., kat, obiektu II zrealizowanych na postawie pozwolenia na budowę (...)". Należy zatem uznać, iż w w/w decyzji PINB w J. - którego pracownicy wielokrotnie samodzielnie kontrolowali teren inwestycji - sam uznawał, iż przedmiotowe obiekty budowlane są budynkami, oborami, dla których należy przyjąć kat. obiektu II. Ustalona w decyzji o pozwoleniu na budowę kategoria obiektu budowlanego jest wiążąca dla organów nadzoru budowlanego. Określenie kategorii obiektu budowlanego stanowi element merytoryczny decyzji o pozwoleniu na budowę. Zamieszczenie elementu decyzji w postaci ustalenia kategorii obiektu w decyzji o pozwoleniu na budowę wpływa na dalsze etapy procesu inwestycyjnego, w tym przede wszystkim na określenie sposobu jego legalnego zakończenia. Zaliczenie obiektu budowlanego do określonej kategorii następuje na etapie rozpatrzenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę i wymaga zamieszczenia, zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 5 Pr. bud., informacji o obowiązkach i warunkach, wynikających z art. 54 lub art. 55 tej ustawy. Ustalona w decyzji o pozwoleniu na budowę kategoria obiektu budowlanego jest wiążąca dla organów nadzoru budowlanego. Jak wskazał NSA w wyroku z 7 października 2020 r., sygn. akt: II OSK 1471/20: "Zgodnie, bowiem z treścią art. 55 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zaliczenie obiektu budowlanego do określonej kategorii jest jedną z podstaw ustalenia, czy w danej sprawie wymagane będzie pozwolenie na użytkowanie, czy też dokonanie zgłoszenia, o jakim mowa w art. 54 tej ustawy. Ustalenie tej kwestii następuje na etapie rozpatrzenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę i wymaga zamieszczenia w pozwoleniu, zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego, informacji o obowiązkach i warunkach, wynikających z art. 54 lub art. 55 Prawa budowlanego. Z przytoczonych powodów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustalona w decyzji o pozwoleniu na budowę kategoria obiektu budowlanego jest wiążąca dla organów nadzoru budowlanego. " W ramach przedmiotowych obiektów budowlanych możliwe jest określenie obrysu wymienionych obiektów poprzez dokładne wskazanie granic przestrzeni zajmowanej przez obiekt budowlany, zaś przegrody budowlane obiektu budowlanego są z nim konstrukcyjnie połączone. Podniesiona w zaskarżonej decyzji argumentacja, skupiająca się na braku ścian obiektów w tradycyjnym znaczeniu, nie podważa skutecznie powyższych ustaleń. Prawo budowlane i przepisy rozporządzeń do tej ustawy nie definiują pojęcia wiaty, a orzecznictwo sądowo-administracyjne nie jest jednolite, na co wskazał pełnomocnik skarżącego. To, że brak jest w polskim porządku prawnym definicji wiaty oraz konkretnych kryteriów na podstawie których można różnicować wiatę od budynku, fakt, iż kwestia ta jest kwestią ocenną, a także treść orzeczeń przytoczonych powyżej pozwalających na zakwalifikowanie przedmiotowych obiektów budowlanych jako budynki, a więc wskazujących na zasadność wykładni korzystnej dla skarżącej i sprzecznej z tezą przyjętą przez organ odwoławczy, jednoznacznie przesądzają o tym iż kwestia ta nie może być w ogóle podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 k.p.a. Naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą Ewentualne naruszenia prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych oraz w zakresie wymogu pogłębiania (przy załatwianiu sprawy) zaufania obywateli do organów Państwa należą do takich wadliwości, które mogą służyć do wzruszenia decyzji w trybie zwykłym. Nie stanowią one "rażącego" naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Tego typu naruszenia nie dają mianowicie podstaw do stwierdzenie oczywistej sprzeczności między rozstrzygnięciem a treścią przepisu. Nawet gdyby uznać, iż w zakresie przedmiotowej decyzji doszło do braku tożsamości obiektów oznaczonych w pozwoleniu na budowę i obiektów, których zamierzone odstępstwa dotyczyły (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca) to i tak przedstawiona powyżej argumentacja, stan faktyczny oraz okoliczności niniejszej sprawy decydują o fakcie, iż w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty J. na postawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż o rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie i wyłącznie wówczas, gdy spełnione są kumulatywnie trzy podstawowe przesłanki tego stanu, tj. naruszenie prawa ma charakter oczywisty, widoczny na "pierwszy rzut oka", charakter przepisu, który został naruszony pozwala na proste uznanie oczywistości jego naruszenia (jest on jasny, klarowny i nie wymaga prowadzenia skomplikowanej wykładni prawa) oraz przemawiają za tym racje (skutki) społeczne i ekonomiczno gospodarcze, które wywołuje rozstrzygnięcie dotknięte wadą kwalifikowaną. Ponadto należy odróżniać rażące naruszenie prawa od nieodpowiedniego zastosowania prawa. Organ II instancji błędnie twierdzi, iż rzekomy brak tożsamości obiektów oznaczonych w pozwoleniu na budowę i obiektów, których zamierzone odstępstwa dotyczyły, co w konsekwencji zdaniem organu II instancji miało doprowadzić do powstania zupełnie nowych obiektów, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nawet gdyby uznać, iż w zakresie przedmiotowej decyzji doszło do braku tożsamości obiektów oznaczonych w pozwoleniu na budowę i obiektów, których zamierzone odstępstwa dotyczyły (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca) to i tak nie może to stanowić rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy nie wykazał również w żaden sposób, aby wskazane przez niego (rzekome naruszenia) wywoływały skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. W decyzji o pozwoleniu na budowę nie została przekroczona ilość obiektów inwentarskich - zatwierdzony projekt zamienny nadal zakłada budowę pięciu budynków inwentarskich, budowę magazynu płodów rolnych, budowę budynku składowego, budowę budynku gospodarczo-garażowego, budowę budynku, budynku socjalno-biurowego oraz budowie szczelnych zbiorników bezodpływowych. W zamiennym projekcie wprost wskazano jasno, iż: "zmieniono numerację budynków. Nr 1 do 5 oznaczono budynki inwentarskie, nr 6 - budynek gospodarczo - garażowy, nr 7 budynek składowy, nr 8 budynek magazynu płodów rolnych i nr 9 budynek socjalno-biurowy". Twierdzenia organu odwoławczego w tym zakresie stanowią tylko nieuprawnioną i nieuzasadnioną wykładnie oraz polemikę z ustaleniami Starosty J., które nie mogą być podstawą stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 kpa. Odnośnie stanowiska organu w zakresie rzekomego przekroczenia powierzchni na stanowiska dla zwierząt, pełnomocnik skarżącej uznał, iż organ nie wykazał jakichkolwiek negatywnych skutków społeczno-ekonomicznych w tym zakresie. Niezrozumiały jest też brak jakiegokolwiek odniesienia się przez organ odwoławczy do kwestii DJP i 27 zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji w tym zakresie (przypomnieć należy, że organ odwoławczy wskazał, iż: "nie ma potrzeby ustalania DJP dla planowanej inwestycji), natomiast twierdzenie, iż rzekomo w wyniku zwiększenia powierzchni przeznaczonej pod stanowiska zwierząt automatycznie "zwiększa się DJP spornego przedsięwzięcia" jest nieuprawnione i nieznajdujące oparcia w przepisach prawa. W zamiennym projekcie budowlanym, który zatwierdzony został decyzją Starosty J. z [...] marca 2023 r. określono: "nie przekraczać łącznej docelowej obsady gospodarstwa wynoszącej 4285 sztuk tj. 642,75 DJP", a także wskazano, iż w fazie realizacji inwestycji oraz w fazie użytkowania należy spełnić wymagania wynikające z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Wójta Gminy K. w dniu [...] listopada 2020 r. znak [...]. Tymczasem w decyzji środowiskowej określono: • "w każdej oborze realizować chów bydła o łącznej obsadzie nie większej niż 128,55 DJP w systemie ściółkowym" (pkt 2 decyzji środowiskowej), • "utrzymywać cielęta do 26 tygodnia życia w ilości maksymalnie 857 sztuk cieląt w każdym budynku" (pkt 17 decyzji środowiskowej), • "nie przekraczać łącznej docelowej obsady gospodarstwa wynoszącej 4285 sztuk tj. 642,75 DJP" (pkt 18 decyzji środowiskowej). Zwiększoną powierzchnię kojców przyjęto, kierując się dobrostanem zwierząt i zapewnieniem zwierzętom jak największej powierzchni. Dodać należy, że zachowanie większej powierzchni kojców w przeliczeniu na jedną sztukę bydła skutkuje również tym, że bydło lepiej i szybciej rośnie, co ma swoje pozytywne konsekwencje biznesowe dla Skarżącej. Należy zatem uznać, iż w utrzymywanie bydła na większej powierzchni, niż ta minimalna określona w przepisach w/w rozporządzenia jest w uzasadnionym i słusznym interesie skarżącej. Zatwierdzony projekt budowlany dopuszcza chów zwierząt w ilości określonej w decyzjach o warunkach zabudowy i decyzji środowiskowej. W żadnym miejscu decyzja Starosty J. z [...] marca 2023 r. nie jest sprzeczna z decyzją środowiskową. Organy obydwu instancji przyjęły kuriozalną i nieznajdującą oparcia przepisach prawa narrację, iż zwiększenie powierzchni kojców skutkuje koniecznością maksymalnego wypełnienia powierzchni i "upchnięcia" w kojcach maksymalnej ilości sztuk bydła, jaki dany kojec jest w stanie pomieścić z uwzględnieniem wartości powierzchni kojca w przeliczeniu na jedną sztukę, wskazanych w § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej. § 15 ust. 3 tego rozporządzenia określa, iż powierzchnia kojca w przypadku, gdy cielęta utrzymuje się w tym kojcu grupowo, w przeliczeniu na jedną sztukę powinna wynosić co najmniej: 1) 1,5 m2 - dla cieląt o masie ciała do 150 kg; 2) 1,7 m2 - dla cieląt o masie ciała powyżej 150 do 220 kg; 3) 1,8 m2 - dla cieląt o masie ciała powyżej 220 kg. Przepisy regulują jedynie minimalną ("co najmniej") powierzchnię kojca. Natomiast im większa powierzchnia w przeliczeniu na jedną sztukę bydła - tym lepiej z punktu widzenia dobrostanu zwierząt i szybkości opasu. Nie można zatem twierdzić, iż sprzeczna jest z decyzją środowiskową jest decyzja o pozwoleniu na budowę, która powiela wszystkie nałożone w decyzji środowiskowej ograniczenia utrzymywania na etapie realizacji inwestycji maksymalnej obsady w budynkach. Na gruncie stosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w doktrynie stwierdza się również, że organ odwoławczy, który zamierza skorzystać z uprawnień do wydania takiej decyzji, ograniczony jest także treścią zakazu reformationis in peius sformułowanego w art. 139 k.p.a. Wprowadzenie do k.p.a. zakazu reformationis in peius zostało zdeterminowane poprzez realizację celu ochrony interesów strony postępowania administracyjnego, która zdecydowała się wnieść odwołanie od decyzji wydanej przez organ administracyjny w pierwszej instancji, gdzie ochrona ta jednocześnie miała polegać na niemożności orzekania przez organ odwoławczy na niekorzyść tej strony postępowania, która wniosła takie odwołanie. Art. 139 in fine k.p.a. dopuszcza odstępstwa od zakazu reformationis in peius, gdy zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Odstępstwa te mają charakter wyjątków i jako takie nie podlegają wykładni rozszerzającej. Organ odwoławczy odstępując od zakazu reformationis in peius w przypadku zaistnienia jednej z powyższych przesłanek jest jednocześnie zobowiązany, aby w uzasadnieniu szczegółowo wskazać, że zaskarżona decyzja rażąco naruszała prawo bądź interes społeczny, co z kolei oznacza, iż przy orzekaniu organ powinien mieć na uwadze, że nie każde naruszenie prawa będzie dawać podstawę do stwierdzenia nieważności takiej decyzji, lecz tylko naruszenie rażące, oczywiste i wynikające wprost z treści przepisu prawnego. Naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Ewentualne naruszenia prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych oraz w zakresie wymogu pogłębiania (przy załatwianiu sprawy} zaufania obywateli do organów Państwa należą do takich wadliwości, które mogą służyć do wzruszenia decyzji w trybie zwykłym. Nie tylko nawet rzekomy brak tożsamości inwestycji przy zatwierdzaniu zamiennego projektu budowlanego nie może zostać uznany rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ale także w żadnym wypadku nie można za takie rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. uznać braku stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie 3 przedmiotowych budynków. Nie tylko bowiem samo ustalenie istnienia lub braku tożsamości inwestycji jest kwestią ocenną, wynikającą z postępowania dowodowego oraz wykładni, ale także samo stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w postępowaniu nieważnościowym wymaga takiej wykładni i interpretacji i to - w tym konkretnym przypadku - nie tyle norm prawa materialnego, co procesowego W aspekcie drugiej określonej w art. 139 k.p.a. przesłanki wskazać należy, że w doktrynie oraz orzecznictwie kwestionowana jest możliwość zmiany decyzji na niekorzyść strony odwołującej się wyłącznie ze względu na "rażące naruszenie interesu społecznego". Organ II instancji ponadto nie tylko właściwie nie odniósł się do zarzutów naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 8 § 1 i 2 k.p.a., ale także utrzymał w mocy w części decyzję organu I instancji pomimo tego, iż wydana została ona z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów prawa. Decyzja S. J. z 3 marca 2023 r. nr [...] wywołała nieodwracalne skutki prawne. Inwestycja została właściwie w większości zrealizowana, zaś zgodnie z treścią uchwały z 18 listopada 1993 r. Sądu Najwyższego III AZP 29/93, OSNC 1994/5/108: "Zrealizowanie inwestycji na podstawie decyzji o pozwoleniu budowlanym wyłącza dopuszczalność stwierdzenia nieważności tej decyzji mimo zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a.". Inwestor nie tylko praktycznie w całości zdążył już zrealizować daną inwestycję, ale także Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. decyzją z [...].08.2023 r., znak: [...], udzielił inwestorowi częściowego pozwolenia na użytkowanie. 3. W odpowiedzi na obie skargi GINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o ich oddalenie. 4. Postanowieniem z 29 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 111 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", połączył sprawy z obu ww. skarg do wspólnego rozpoznania i orzekania. 5. Pismem procesowym datowanym na 30 grudnia 2025 r. pełnomocnik Spółki dokonał modyfikacji zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w sposób szczegółowo i obszernie opisany w tym piśmie. Przedstawił również dodatkową argumentację, mającą przemawiać za zasadnością skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § p.p.s.a. wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja nie naruszała prawa, a skargi nie były zasadne. 2. Na wstępie wyjaśnić należy - w sposób tożsamy dla obojga skarżących – że instytucja, przewidziana w art. 36a ust. 1 Pr. bud. dotycząca projektu budowlanego zastępczego i jego zatwierdzenia przez właściwy organ administracji architektoniczno budowlanej dotyczy wyłącznie istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę. Takie odstąpienie jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Jak wynika z powyższego, działanie władzy publicznej zmierzające do zatwierdzenia legalności budowy dokonanej z istotnym odstąpieniem od już zatwierdzonego projektu może być skutecznie prawnie podjęte wyłącznie w stanach faktycznych, enumeratywnie wymienionych w art. 36a ust. 5 Pr. bud. Zgodnie z tym przepisem, istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie: 1) projektu zagospodarowania działki lub terenu, w przypadku zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt budowlany został zaprojektowany; 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego dotyczących: a) powierzchni zabudowy w zakresie przekraczającym 5%, b) wysokości, długości lub szerokości w zakresie przekraczającym 2%, c) liczby kondygnacji; 3) warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osoby starsze; 4) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części; 5) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 6) wymagającym uzyskania lub zmiany decyzji, pozwoleń lub uzgodnień, które są wymagane do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub do dokonania zgłoszenia: a) budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-4, lub b) przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. a, oraz instalowania, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. d; 7) zmiany źródła ciepła do ogrzewania lub przygotowania ciepłej wody użytkowej, ze źródła zasilanego paliwem ciekłym, gazowym, odnawialnym źródłem energii lub z sieci ciepłowniczej, na źródło opalane paliwem stałym. Tylko i wyłącznie w sytuacjach określonych w pkt 1 – 7 ust. 5 art. 36a Pr. bud. możliwe jest zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego zgodnie z prawem (art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a.). Dlatego też oczywistym jest, że zakres zmian zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę możliwych do dokonania w trybie art. 36a ust. 1 Pr. bud. dotyczy odstępstw od warunków już udzielonego pozwolenia na budowę, a więc stanowić jego zmianę, a nie takich robót budowlanych, w wyniku których powstaje inna inwestycja, powiązana z pierwotnym projektem tylko osobą inwestora i ewentualnie miejscem jej realizacji. Jak przyjmuje się ponadto w judykaturze, skoro postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę wszczynane jest w sprawie nowej w stosunku do rozstrzygniętej wcześniej decyzją o pozwoleniu na budowę i ograniczone merytorycznie tylko do zakresu dokonywanej zmiany projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na budowę, to zakres zmian nie może prowadzić do powstania zupełnie nowego obiektu (tak np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 11 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Gl 1638/24, CBOSA). Oczywiście, powyższe nie oznacza, że dokonanie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę jest możliwe wyłącznie w przypadku tożsamości obiektu oznaczonego w pozwoleniu na budowę i obiektu, który ma powstać w wyniku wprowadzonych zmian w projekcie budowlanym. Mając bowiem na uwadze treść art. 36a ust. 5 Pr. bud., nie można wykluczyć, że wnioskowane zmiany pozwolenia na budowę doprowadzą do powstania obiektu budowlanego innego w pewnym zakresie od charakterystycznych parametrów i właściwości obiektu zatwierdzonego w pierwotnym pozwoleniu na budowę. Takie jednak działanie nie prowadzi do obejścia prawa, gdyż, jak wynika to z ust. 3 art. 36a Pr. bud., w zależności od zakresu zmian odpowiednio będą miały zastosowanie przepisy art. 32-35 tej ustawy. Jak słusznie stwierdził Sąd w ww. wyroku, decyzja zmieniająca wydana na podstawie art. 36a ust. 1 Pr. bud. powinna nawiązywać bezpośrednio w swojej treści do już udzielonego pozwolenia na budowę, którego przedmiot rozstrzygnięcia jedynie zmienia. Tryb zmiany pozwolenia na budowę z art. 36a ust. 1 Pr. bud. nie może być jednakże stosowany do wszelkich zmian projektu lub warunków decyzji o pozwoleniu na budowę. Granica między tym, co stanowi odstąpienie od projektu lub decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym co stanowi już nową inwestycję wynika z językowej, celowościowej i systemowej wykładni art. 36a ust. 1 Pr. bud. Jak wynika z powyższego, w trybie określonym w art. 36a ust. 1 Pr. bud., niedopuszczalne jest uzyskanie pozwolenia na nowa budowę, odrębną od pierwotnie zezwolonej, a potencjalnie wydane w takiej sytuacji zatwierdzenie projektu zamiennego rażąco naruszałoby art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. w zw. z art. 36a ust. 1 Pr. bud. 3. Analiza akt sprawy, dokonana przez tut. Sąd, prowadzi do jednoznacznego wniosku, że GINB nie tylko prawidłowo ustalił przedmiot robót budowlanych, zezwolonych kwestionowanym co do ważności zatwierdzeniem projektu budowlanego zamiennego, ale przede wszystkim słusznie uznał, że nie stanowią one istotnego odstąpienia od pierwotnego pozwolenia na budowę, gdyż stanowią w rzeczywistości budowę odmienną zarówno w zakresie parametrów, jak i charakteru obiektów. W związku z tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela stanowisko GINB w ww. zakresie niezbędnym jest przytoczenie argumentacji organu II instancji, który stwierdził, że "w opisie do zamiennego projektu zagospodarowania działki, wskazano, że "Projektowane zmiany obejmują zmianę charakterystycznych gabarytów budynku, tj. zmianę powierzchni zabudowy kubatury i wysokości" (zob. Projekt budowlany zamienny, tom I Projekt zagospodarowania działki, str. 4). Jednakże z porównania pierwotnego planu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany, tom I, Arkusz 3 i 4) z zamiennym planem zagospodarowania terenu (Projekt budowlany zamienny, tom I, Arkusz 3 i 4), wynika, że zaprojektowano inne obiekty usytuowane w innych miejscach. Z części opisowej pierwotnego projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że zaprojektowano: - 5 budynków inwentarskich do odchowu cieląt (obór), oznaczonych na planie zagospodarowania terenu nr 3, 5, 6, 7 i 8 - budynki jednokondygnacyjne, niepodpiwniczone częściowo o ścianach żelbetonowych (do 1,80 m) powyżej plandeka NRO, z dachem stromym dwuspadowym o nachyleniu połaci dachowej 7°. Dach w konstrukcji ramowej. Pokrycie dachu - blacha falista albo płyty warstwowe; powierzchnia zabudowy każdego budynku: 8985 m2; powierzchnia użytkowa każdego budynku: 8880,30m2; wymiary każdego budynku: 150,00x59,90 m; wysokość do kalenicy: 10 m (zob. pierwotny projekt budowlany, tom II, str. 3) - budynek magazynu płodów rolnych, oznaczony na planie zagospodarowania terenu nr 2 - budynek jednokondygnacyjny, niepodpiwniczony, częściowo o ścianach żelbetonowych do 1,80 m powyżej plandeka NRO, z dachem stromym dwuspadowym o nachyleniu połaci dachowej 7°. Dach w konstrukcji ramowej. Pokrycie dachu - blacha falista albo płyty warstwowe; powierzchnia zabudowy: 8985 m2; powierzchnia użytkowa: 8910 m2; wymiary: 150,00x59,90 m; wysokość do kalenicy: 10 m (zob. pierwotny projekt budowlany, tom III, str. 3) - budynek składowy, oznaczony na planie zagospodarowania terenu nr 1 - budynek jednokondygnacyjny, niepodpiwniczony, częściowo o ścianach żelbetonowych do 1,80 m powyżej plandeka NRO, z dachem stromym dwuspadowym o nachyleniu połaci dachowej 7°. Dach w konstrukcji ramowej. Pokrycie dachu - blacha falista albo płyty warstwowe; powierzchnia zabudowy: 8985 m2; powierzchnia użytkowa: 8910 m2; wymiary:150,00x59,90 m; wysokość do kalenicy: 10 m (zob. pierwotny projekt budowlany, tom IV, str. 3) - budynek gospodarczo-garażowy, oznaczony na planie zagospodarowania terenu nr 4 - budynek jednokondygnacyjny, niepodpiwniczony, częściowo o ścianach żelbetonowych do 1,80 m powyżej plandeka NRO, z dachem stromym dwuspadowym o nachyleniu połaci dachowej 7°. Dach w konstrukcji ramowej. Pokrycie dachu - blacha falista albo płyty warstwowe; powierzchnia zabudowy: 7787 m2; powierzchnia użytkowa: 7722 m2; wymiary: 130,00x59,90 m; wysokość do kalenicy: 10 m (zob. pierwotny projekt budowlany, tom V, str. 3) - budynek socjalno-biurowy, oznaczony na planie zagospodarowania terenu nr 9 - budynek jednokondygnacyjny, niepodpiwniczony murowany ze stropodachem; powierzchnia zabudowy: 200 m2; powierzchnia użytkowa: 161,62 m2; wymiary: 20,00x10,00 m; wysokość do kalenicy: 3,93 m. (zob. pierwotny projekt budowlany, tom VI, str. 3) - dwa szczelne bezodpływowe zbiorniki - zbiornik nr 1 na ścieki socjalno-bytowe o pojemności 20 m3 oraz zbiornik nr 2 na ścieki pochodzące z mycia obiektów inwentarski o pojemności 10 m3 (zob. pierwotny projekt budowlany, tom VII, str. 3) Część opisowa w przypadku projektu pierwotnego jest spójna z częścią rysunkową. W części opisowej zamiennego projektu architektoniczno-budowlanego wskazano, że zaprojektowano: - budynek inwentarski do odchowu cieląt oznaczony na planie zagospodarowania terenu nr 1 o wymiarach 494,00 x 35,00 m, wysokości do kalenicy: 5,56 m, powierzchni zabudowy 7415 m2 oraz powierzchni użytkowej 7877,09 m2 (Projekt budowlany zamienny, tom II, str. 3) - budynek inwentarski do odchowu cieląt oznaczony na planie zagospodarowania terenu nr 2 o wymiarach 547,00 x 41,00 m, wysokości do kalenicy: 5,56 m, powierzchni zabudowy 7875,88 m2 oraz powierzchni użytkowej 7466,68 m2 (Projekt budowlany zamienny, tom III, str. 3) - budynek inwentarski do odchowu cieląt oznaczony na planie zagospodarowania terenu nr 3 o wymiarach 567,22 x 41,00 m, wysokości do kalenicy: 5,56 m, powierzchni zabudowy 8996,28 m2 oraz powierzchni użytkowej 8519,76 m2 (Projekt budowlany zamienny, tom IV, str. 3) - budynek inwentarski do odchowu cieląt oznaczony na planie zagospodarowania terenu nr 4 o wymiarach 392,89 x 41,00 m, wysokości do kalenicy: 5,56 m, powierzchni zabudowy 9000,00 m2 oraz powierzchni użytkowej 8510,86 m2 (Projekt budowlany zamienny, tom V, str. 3) - budynek inwentarski do odchowu cieląt oznaczony na planie zagospodarowania terenu nr 5 o wymiarach 514,25 x 41,00 m, wysokości do kalenicy: 5,56 m, powierzchni zabudowy 9000 m2 oraz powierzchni użytkowej 8616,02 m2 (Projekt budowlany zamienny, tom VI, str. 3) - budynek magazynu płodów rolnych oznaczony na planie zagospodarowania terenu nr 8 o wymiarach 189,20 x 51,80 m, wysokości do kalenicy: 9,43 m, powierzchni zabudowy 9000 m2 oraz powierzchni użytkowej 8650,12 m2 (Projekt budowlany zamienny, tom VII, str. 3) - budynek składowy oznaczony na planie zagospodarowania nr 7 o wymiarach 189,20x51,80 m, wysokości do kalenicy: 9,43 m powierzchni zabudowy 9000 m2 oraz powierzchni użytkowej 8650,12 m2 (Projekt budowlany zamienny, tom VIII, str. 3) - budynek gospodarczo - garażowy oznaczony na planie zagospodarowania nr 6 o wymiarach 597,00x 41,00 m, wysokości do kalenicy: 5,56 m, powierzchni zabudowy 6658,96 m2 oraz powierzchni użytkowej 6312,30 m2 (Projekt budowlany zamienny, tom IX, str. 3) - budynek socjalno-biurowy oznaczony na planie zagospodarowania terenu nr 9 o wymiarach 31,51 m x 10 m, wysokości do kalenicy: 3,40,/5,51 m, powierzchni zabudowy 315,10 m2, powierzchni użytkowej 277,25 m2 (Projekt budowlany zamienny, tom X, str. 3) - 2 szczelne bezodpływowe zbiorniki - zbiornik nr 1 na ścieki socjalno-bytowe o pojemności 20 m3 oraz zbiornik nr 2 na ścieki pochodzące z mycia obiektów inwentarskich o pojemności 20 m3 (Projekt budowlany zamienny, tom XI, str. 3)". Jak słusznie zauważył GINB, "w części opisowej do zamiennego projektu architektoniczno-budowlanego budynków inwentarskich oraz budynku gospodarczo-garażowego (obiekty oznaczone na zamiennym PZT nr 1,2, 3, 4, 5, 6), wskazano, że są to budynki jednokondygnacyjne, niepodpiwniczone częściowo o ścianach żelbetonowych (do 1,50 m) powyżej plandeka NRO. Dach w konstrukcji ramowej. Pokrycie dachu-blacha falista albo płyty warstwowe, (zob. Projekt budowlany zamienny, tomy od II do VI oraz tom IX - str. 3). Natomiast z części rysunkowej zamiennego projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że obiekty oznaczone na PZT nr 1, 2, 3, 4, 5, 6 nie posiadają ścian zewnętrznych i są oparte na stalowych słupach. Projektowane obiekty składają się z dwóch połączonych ze sobą równoległych wiat o szerokości 12 m, każda z części ma jedną ścianę dzielącą wiatę na dwie równe części /ściana żelbetonowa do 1,50 + plandeka/ (zob. Zamienny projekt architektoniczno-budowlany, tomy od II do VI oraz tom IX, Rzut przyziemia - nr rys. A-01; Przekrój A-A - nr rys. A-03; Elewacje - nr rys. A-04). Z powyższego wynika, że są to zupełnie inne obiekty niż budynki przewidziane w projekcie pierwotnym, w których zaprojektowano budynki inwentarskie - obory oraz budynek gospodarczo-garażowy. (...) Projektowane obiekty nie posiadają przegród budowlanych, a więc nie są to budynki, tylko wiaty. Prawo budowlane nie zawiera definicji wiaty. W orzecznictwie przyjmuje się, że jest ona obiektem budowlanym, ale nie budynkiem. Od budynku odróżnia ją przede wszystkim to, że wiata pozbawiona jest wszystkich albo większości przegród zewnętrznych, a także najczęściej jej podstawowym elementem konstrukcyjnym (konstrukcją nośną), na którym osadzony jest dach, są słupy wiążące budowlę z gruntem. Częściowe wyposażenie w ściany nie zmienia charakteru obiektu, zwłaszcza, jeżeli nie stanowią one elementu konstrukcyjnego, a konstrukcja nadal pozostaje słupowa, gdy funkcję nośną spełniają słupy, nie ściany. Na rzucie przyziemia obiektu oznaczonego na zamiennym PZT nr 6, nazwanego budynkiem gospodarczo-garażowym, widoczne są koryta paszowe, co świadczy o tym, że projektowany obiekt ma przynajmniej częściowo funkcję inwentarską a nie gospodarczo-garażową (koryta paszowe zaprojektowano jedynie w części obiektu, więc nie można jednoznacznie stwierdzić, że cały budynek ma funkcje inwentarską (zob. Zamienny projekt architektoniczno-budowlany, tom IX, Rzut Przyziemia - nr rys. A-01, str.1O). Z części rysunkowej projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że obiekty oznaczone na zamiennym PZT nr 7 i 8, nazwane budynkiem składowym i budynkiem magazynu płodów rolnych, mają inne przeznaczenia niż deklarowane przez inwestora. Oba te budynki są budynkami inwentarskimi, ponieważ na ich przekrojach widoczne są kojce oraz stół paszowy (zob. Zamienny projekt architektoniczno-budowlany, tom VII i VIII, Przekrój A-A - nr rys. A-03, str. 12). Z powyższego wynika więc, że zaprojektowano 5 obiektów inwentarskich, będących wiatami, a nie budynkami, 1 obiekt - wiatę, będącą w części obiektem inwentarskim, 2 budynki inwentarskie (budynek nr 7 nazwany budynkiem składowym oraz budynek nr 8 nazwany budynkiem magazynem płodów rolnych), budynek socjalno-biurowy oraz 2 szczelne zbiorniki bezodpływowe. Zatwierdzony projekt zamienny w zakresie obiektów budowlanych oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu nr. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8 nie wprowadza zmian w projekcie pierwotnym, lecz dotyczy nowej inwestycji. Jedynie w zakresie budynku administracyjno-biurowego oraz zbiorników bezodpływowych mamy do czynienia ze zmianą, a nie z nową inwestycją. Budynki inwentarskie, oznaczone na pierwotnym projekcie zagospodarowania terenu nr 3, 5, 6, 7, 8 nie odpowiadają budynkom inwentarskim oznaczonym na zamiennym projekcie zagospodarowania terenu nr 1, 2, 3, 4, 5. Ponadto zupełnie inne jest usytuowanie i wymiary projektowanych obiektów. W zamiennym projekcie zagospodarowania terenu budynki o innym przeznaczeniu zostały częściowo usytuowane w miejscu, gdzie projekt budowlany pierwotny przewidywał budowę budynków inwentarskich, a budynki inwentarskie zostały częściowo zaprojektowane w miejscu gdzie projekt budowlany pierwotny przewidywał inne obiekty". 4. Trafnie uznał też GINB, że decyzja zatwierdzająca zamienny projekt budowlany rażąco naruszała art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a. w zw. z art. 36a ust. 3 Pr. bud. w związku z ustaleniami decyzji Wójta Gminy K. z [...] lutego 2022 r. o warunkach zabudowy w zakresie rodzaju i funkcji zabudowy. Decyzja ta przewidywała budowę pięciu budynków inwentarskich do odchowu cieląt, budowę budynku magazynu płodów rolnych, budowę budynku składowego, budowę budynku gospodarczo-garażowego, budowę budynku socjalno - biurowego, budowę dwóch szczelnych bezodpływowych zbiorników, realizowanych, jako zabudowa zagrodowa związana z prowadzonym gospodarstwem rolnym. Niezgodny więc z takimi ustaleniami był zamienny projekt budowlany przewidujący budowę 8 obiektów inwentarskich (6 wiat i 2 budynków), budowę budynku socjalno-biurowego oraz budowę dwóch szczelnych bezodpływowych zbiorników. Wobec powyższego, wydając kontrolowaną decyzję zmieniającą pozwolenia na budowę organ w postępowaniu zwyczajnym naruszył rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a. w zw. z art. 36a ust. 3 Pr. bud. Powyższe, poprawne ustalenia GINB – wynikające z analizy dokumentacji projektowej zamiennej, porównanej z pierwotnym projektem budowlanym – słusznie doprowadziły organ odwoławczy do stwierdzenia, że "stwierdzenie przez Wojewodę Wielkopolskiego nieważności decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę, jedynie w zakresie pięciu budynków inwentarskich do odchowu cieląt oznaczonego w zamiennym projekcie zagospodarowania terenu symbolami 1, 2, 3, 4, 5 jest nieprawidłowe. Stwierdzenie nieważności jedynie w powyższym zakresie, powoduje wątpliwości co do tego, jaka część projektowanej inwestycji jest objęta pozwoleniem na budowę, które zostało wyeliminowane z obroty prawnego". 5. Co więcej, zaniechanie przez organ I instancji stwierdzenia nieważności decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego w takim (a więc pełnym, a nie jedynie częściowym - w zakresie pięciu budynków inwentarskich do odchowu cieląt oznaczonych w zamiennym projekcie zagospodarowania terenu symbolami 1, 2, 3, 4, 5) zakresie, w jakim zatwierdzone zostały nie tyle "istotne odstąpienia od pierwotnego projektu", ale w rzeczywistości budowa innych, nowych obiektów, o których mowa powyżej, stanowiło rażące naruszenie przez Wojewodę art. 7 Konstytucji RP, art. 6 k.p.a. w zw. z art. 36a ust. 1 i 5 Pr. bud. Stanowiło też rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przewidującego obowiązek ("organ stwierdza nieważność") organu stwierdzenia nieważności decyzji, która rażąco naruszała prawo. Zgodnie z art. 139 k.p.a. jeżeli zaskarżona decyzja (w tej sprawie decyzja Wojewody W. z [...] sierpnia 2024 r., znak [...]) rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny, to organ odwoławczy może wydać decyzję na niekorzyść strony odwołującej się. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, zasada z art. 139 k.p.a. nie ma charakteru bezwzględnego. Wyjątkiem od niej jest sytuacja, gdy organ stwierdzi, iż w toku postępowania doszło do rażącego naruszenia prawa lub rażącego naruszenia interesu prawnego. Jest to związane z tym, że w ramach postępowania odwoławczego organ zobowiązany jest do ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, a nie tylko do rozpoznania odwołania" (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2024 r., sygn. akt I OSK 692/21, CBOSA). Pamiętać przy tym należy – na co zresztą powołują się także pełnomocnicy skarżących w skargach – że rażące naruszenie prawa, dopuszczające możliwość orzeczenia na niekorzyść strony odwołującej się, należy rozumieć, jako przekroczenie prawa w sposób jasny i oczywisty. W sposób rażący można naruszyć jedynie przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. W przeciwnym wypadku, przy możliwej różnej interpretacji przepisu, charakter naruszenia nie może być postrzegany, jako rażący (vide NSA w wyroku z 11 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 635/19, CBOSA). W niniejszej sprawie zarówno art. 36 ust. 1 i 5 Pr. bud., jak i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie nastręczając trudności w zrozumieniu ich treści; nie wymagają też żadnej wykładni. Dlatego też GINB – wbrew twierdzeniom obu skarg – nie naruszył zakazu reformationis in peius. Organ II instancji zasadne powołał się (a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należycie wyjaśnił, czemu tak czyni), na zaistnienie w rozstrzyganej przez siebie sprawie obu przesłanek zwalniających organ odwoławczy z ww. zakazu. Oprócz przesłanki rażącego naruszenia prawa przez organ pierwszoinstancyjny (o której mowa powyżej) GINB wskazał na rażące naruszenie interesu społecznego, wywołane decyzją Wojewody. Wyjaśnić też należy, że pojęcie "rażącego naruszenia interesu społecznego" nie ma swej ustawowej definicji. Przepisy iuris cogentis nie przyznają prymatu takiemu interesowi nad interesem partykularnym. Jak ocenił prawnie NSA w wyroku z 1 grudnia 2016 r. (sygn. akt II OSK 1097/16, CBOSA), zasada określona w art. 7 in fine k.p.a. nakazuje organom uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli, nie dając prymatu żadnej z powyższych wartości. Wyważenie słusznego interesu w sprawie jest kwestią niezmiernie trudną, opartą na elementach ocennych. W literaturze przyjmuje się, że "interes społeczny" jest klauzulą generalną, tj. stanowi zwrot językowy będący częścią przepisu prawnego, służący uelastycznieniu tekstu aktu prawnego, który celowo jest niedookreślony, ma charakter oceniający oraz odsyła do kryteriów pozaprawnych. Pojęcie to uzyskuje treść poprzez odniesienie do konkretnego przypadku. Powołanie się przez organ administracji na interes społeczny wymaga wskazania, na czym polega interes społeczny w konkretnej sytuacji i dlaczego przemawia przeciwko załatwieniu sprawy zgodnie z wnioskiem strony (zob. wyrok NSA z 11 czerwca 1981 r., sygn. akt SA 820/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 57). W ocenie tut. Sądu, pojęcie "interes społeczny" odwołuje się m. in. do takich stanów faktycznych, z których jednoznacznie wynika, jaka powinna być treść akceptowalnego przez władzę publiczną zachowania, uwzględniając konstytucyjną zasadę równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji), zgodnie z którą wszyscy są wobec prawa równi i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Jeżeli bowiem ustawodawca określa w sposób wspólny dla wszystkich treść prawa (np. tego, w jakich przypadkach obywatel może liczyć na zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego), to rozstrzygnięcia organów administracji publicznej przyznające jednostce uprawnienie sprzecznie z takim prawem w sposób oczywisty narusza zasadę równości prawnej wszystkich obywateli, a w konsekwencji jest sprzeczne z interesem społecznym. Jeżeli – zgodnie z art. 29 ust. 1 Pr. bud. – budowa wymaga pozwolenia na budowę, to uznanie w jednostkowej sprawie że zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego w sytuacjach niewymienionych w art. 36a pkt 5 Pr. bud. jest prawidłowe w danej sprawie – jest sprzeczne z interesem społecznym, rozumianym, jako praworządność i równość wszystkich obywateli. Uznanie przez GINB, że wpływające negatywnie na innych mieszkańców zaprojektowanie obiektów inwentarskich w formie wiat zamiast w formie budynków oraz obiektów inwentarskich zamiast budynków o funkcji magazynowej oraz gospodarczo-garażowej (a w konsekwencji zwiększenie liczby obiektów inwentarskich z 5 do 8), stanowiło istotne naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a. w zw. z art. 36a ust. 3 Pr. bud. mogło więc doprowadzić ten organ do wniosku o naruszeniu interesu społecznego. Jak więc słusznie stwierdził GINB, "mając na uwadze skalę inwestycji oraz potencjalną wysoką uciążliwość projektowanych obiektów, należy stwierdzić, że naruszenie to powoduje, że skutki analizowanego uchybienia są szczególnie poważne i nie mogą być akceptowane z punktu widzenia zasady praworządnego państwa". 6. W powyżej opisanym kontekście należy uznać zastosowanie przez GINB art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. za uzasadnione. Przepis ten, stanowiący podstawę procesową zaskarżonej decyzji, ściśle – wbrew zarzutom obu skarg – związany jest z zasadą dwuinstancyjności, której zaprzeczeniem nie jest przecież wydanie poprawnej decyzji w postępowaniu odwoławczym. Istota zasady dwuinstancyjności polega bowiem na przeprowadzeniu postępowania administracyjnego przez organy obu instancji w odniesieniu do całokształtu sprawy. Dla stwierdzenia legalności postępowania administracyjnego przeprowadzanego w obydwu instancjach nie ma natomiast znaczenia odmienna materialnoprawna ocena dokonana przez organy obu instancji tych samych okoliczności wynikających z akt sprawy. (tak też WSA w Poznaniu w wyroku z 12 czerwca 2024 r., sygn. akt IV SA/Po 287/24, CBOSA). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela w pełni ocenę prawną WSA w Poznaniu, dokonaną w wyroku z 9 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Po 560/23 (CBOSA), że druga instancja postępowania administracyjnego to także instancja merytoryczna, co wynika z treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Przyznanie przez ustawodawcę temu organowi uprawnień reformatoryjnych oznacza, że organ ten ma obowiązek oceny nie tylko ustaleń dokonanych przez organ I instancji, ale również rozpatrzenia sprawy w pełnym zakresie. Organ odwoławczy rozpatruje sprawę, a nie odwołanie. Zasada dwuinstancyjności oznacza, że w wyniku złożenia odwołania lub zażalenia sprawa administracyjna będzie w całości przedmiotem postępowania przed organem II instancji. Rodzi to obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Zasada ta nie wyklucza przy tym dokonania odmiennej oceny materiału dowodowego zgromadzonego już w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Organ odwoławczy nie jest bowiem organem stricte kontrolującym prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji, ale samodzielnie, w oparciu o już zgromadzone (ewentualnie uzupełnione) dowody, ponownie rozstrzyga sprawę. Jak słusznie ocenił prawnie NSA, chociaż w katalogu rozstrzygnięć organu odwoławczego z art. 138 k.p.a. nie przewidziano decyzji stwierdzającej nieważność zaskarżonej decyzji, to jednak w razie wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. obowiązkiem organu odwoławczego byłoby uchylenie decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (vide wyrok z 10 lipca 2025 r., sygn. akt II OSK 1947/22, CBOSA). 7. Pełnomocnicy obojga skarżących wskazują na to, że GINB zmienił podstawę materialnoprawną rozstrzygając odwołanie. Podgląd ten uznać należy za błędny, gdyż GINB i organ I instancji podstawę materialnoprawną swych rozstrzygnięć wywodzili z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a nie z przepisów ustawy Prawo budowlane. To, że organ II instancji dostrzegł będącą rażącym naruszeniem art. 36a ust. 1 i 5 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a. w zw. z art. 36a ust. 3 Pr. bud. niekompletność rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego w zakresie zaistniałego w postępowaniu zwyczajnym naruszenia prawa, w żadnej mierze nie stanowiło przybrania prze GINB nowej podstawy materialnoprawnej. Było to bowiem merytoryczne rozpoznanie ab initio sprawy, mające tą samą podstawę prawnomaterialną (art. 156 § 1 k.p.a.), do czego GINB – jako organ II instancji – był zobowiązany treścią art. 15 k.p.a. 8. Organ odwoławczy nie naruszył art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. przez "brak powołania podstawy prawnej wydanej decyzji" – podstawa ta jest w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji wskazana prawidłowo – był nią art. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż ten właśnie przepis stanowił o uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej, a następnie jej merytorycznym rozstrzygnięciu. Pamiętać należy, że przez "decyzję administracyjną" rozumieć należy nie tylko jej rozstrzygnięcie (dokonywane w petitum, czasem mylnie określane mianem "sentencji"), ale również uzasadnienie faktyczne i prawne. Decyzja administracyjna stanowi całość, w której poszczególne jej elementy, a zwłaszcza podstawa prawna, przesłanki i rozstrzygnięcie są ze sobą faktyczne nierozerwalnie związane i powinny być oceniane łącznie (por. wyrok NSA z 1 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 2436/15, CBOSA). Obie części uzasadnienia, to jest rozstrzygnięcie i uzasadnienie stanowią jedność w znaczeniu materialnym i formalnym a zatem żadna z tych części oddzielnie nie może istnieć w obrocie prawnym. Jeżeli uzasadnienie jest integralną częścią każdej decyzji, to oznacza, że jest nierozdzielnie związane z całością decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z 31 maja 2019 r., sygn.. akt II SA/Wa 327/19, WSA w łodzi z 9 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 158/23 - CBOSA). Analiza tak rozumiane decyzji GINB prowadzi do oczywistego wniosku, że zarówno procesowe, jak i wszystkie materialnoprawne podstawy prawne rozstrzygnięcia zostały przez organ przywołane – z tym, że te ostatnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co było zgodnie z art. 107 § 1 pkt 4 i 6 oraz art. 107 § 3 k.p.a. 9. GINB nie stosowała tej sprawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a więc z natury rzeczy przepisu tego naruszyć nie mógł. 10. Wyjaśnić też należy, że błędne prawnie są zarzuty skarg, dotyczące naruszenia określonych przepisów "przez ich niezastosowanie". Jest to często czyniony błąd logiczny (tzw. contradictio in adiecto). Przepis prawny może być naruszony wyłącznie przez błędne zastosowanie lub wadliwą wykładnię. Dlatego też GINB nie naruszył art. 8 § 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w sposób określony w skargach. Wyjaśnić też należy, że GINB nie miał (co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji) żadnych "wątpliwości" przed wydaniem decyzji w sprawie, o których – zdaniem pełnomocników – miałby informować strony, zwłaszcza w trybie art. 10 § 1 k.p.a., który to przepis nota bene dotyczy (podobnie, jak art. 8 § 1 k.p.a.) zupełnie innych sytuacji. 11. Z opisanej powyżej przyczyny, również i art. 7b k.p.a. nie mógł być naruszony "poprzez jego niezastosowanie". Wskazać też należy, że przepis ten, stanowiący tzw. zasadę współdziałania organów administracji publicznej, powinien wprawdzie być rozumiany możliwie szeroko, ale stosowanie tej reguły nie może jednak oznaczać, że organ prowadzący postępowanie będzie korzystał z pomocy innych organów w sposób nieograniczony. Obowiązek współdziałania jest realizowany przede wszystkim w ramach instytucji przewidzianych w przepisach szczególnych, m.in. art. 106 i 106a, czy też art. 52 lub art. 136 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 10 listopada 2021 r., sygn. akt III FSK 4168/21, CBOSA). "Współdziałanie", o którym mowa w art. 7b k.p.a., nie dotyczy "zajęcie stanowiska w zakresie zagadnień budzących wątpliwości organu, co pozwoliłoby Staroście J. na przedstawienie stanowiska, które w całości jednoznacznie pozwoliłoby na usunięcie wszelkich wątpliwości i umorzenie postępowania w I instancji, jako bezprzedmiotowego). 12. Również art. 81a § 1 k.p.a. i art. 7a § 1 k.p.a. nie mogły być naruszone "poprzez niezastosowanie". Pierwszy z ww. przepisów ma wyłącznie wówczas zastosowanie, gdy przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego. Wówczas wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Tym niemniej, w sprawie niniejszej wątpliwości takich nie miał organ prowadzący postepowanie odwoławcze. To zaś, że takie wątpliwości ma strona postępowania nie przekłada się na obowiązek organu rozstrzygania ich na korzyść strony. To organ (a nie strona) ma mieć niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego. Ponadto, GINB nie miał (słusznie) żadnych wątpliwości co do stanowiących podstawę decyzji przepisów prawa procesowego materialnego, więc nie mógł ich rozstrzygnąć "na niekorzyść strony". 13. GINB nie naruszył art. 8 § 1 i 2 k.p.a. przez "rozstrzygnięcie sprawy w sposób sprzeczny z dotychczasową praktyką rozstrzygania spraw". Po pierwsze, art. 8 § 1 k.p.a. nie dotyczy w najmniejszej mierze utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw. Po drugie, trudno jest uznać decyzję GINB (ocenioną przez tut. Sąd za prawidłową zarówno procesowo, jak i materialno prawnie) za naruszająca zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej, lub naruszającą zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Uzasadnienie skarg w tym zakresie nie prowadzi ponadto, zdaniem tut. Sądu, do uznania tego zarzutu w tej sprawie za zasadny. 14. Dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie analiza akt sprawy, jak również powyżej dokonana ocena prawna prowadzi do wniosku, że GINB nie naruszył też art. 107 § 3 w zw. z art. 11 i art. 77 § 1 k.p.a. przez "błędne rozpatrzenie materiału dowodowego i wyprowadzenie wniosków z niego niewynikających oraz sporządzenie uzasadnienia faktycznego decyzji, które zawiera sprzeczne ze sobą fakty ustalone przez organ, nie przedstawia stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem, w stopniu, który nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, co doprowadziło również do naruszenia zasady przekonywania". Jest wręcz przeciwnie, GINB w sposób jasny i niezawierający wewnętrznych sprzeczności lub wad logicznych przeprowadził subsumpcję prawną należycie ustalonego stanu faktycznego. Tak dokonana subsumpcja, o czym była mowa w poprzedzającej części uzasadnienia, doprowadziła więc organ odwoławczy (prawidłowo) do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i merytorycznego rozstrzygnięcia tej sprawy. 15. Z przyczyn omówionych w poprzedzającej części uzasadnienia wyroku GINB nie naruszył art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 36a ust. 1 Pr. bud. przez "ich błędną wykładnię i błędne uznanie, iż decyzja Starosty J. z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] została wydana w warunkach braku tożsamości obiektów oznaczonych w pozwoleniu na budowę i obiektów, których zamierzone odstępstwa dotyczyły, a w konsekwencji doprowadziły do powstania zupełnie nowych obiektów". 16. Nie został naruszony art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 36a ust. 1 Pr. bud. "przez jego błędne zastosowanie podczas gdy w niniejszej sprawie decyzja Starosty J. dnia [...] marca 2023 r. nr [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, zaś okoliczności które w ocenie Wojewody W. miałby stanowić przedmiotowe "rażące naruszenie prawa", w ogóle nie stanowią naruszenia prawa, a już w szczególności naruszenia "rażącego" w jego kwalifikowanej formie określonej w tym przepisie". Ocenę prawną w zakresie tego zarzutu tut. Sąd przedstawił w poprzedzającej części uzasadnienia. 17. Z podanych już powyżej przyczyn błędny był zarzut naruszenia art. 156 § 2 k.p.a. "poprzez jego niezastosowanie". Przypomnieć ponadto należy, ze wskazana jednostka redakcyjna art. 156 k.p.a. (§ 2) stanowi o tym, ze nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Decyzja Starosty J. z [...] marca 2023 r. nr [...] nie wywołała jednak żadnych "nieodwracalnych skutków prawnych", gdyż – co jest już dostatecznie wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie - przesłanka nieodwracalnych skutków prawnych, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a., odnosi się do skutków prawnych, a nie skutków faktycznych. Nieodwracalności skutków prawnych nie można (jak czynią pełnomocnicy skarżących) utożsamiać z niemożliwością przywrócenia stanu faktycznego, istniejącego przed wydaniem wadliwej decyzji. Z nieodwracalnością skutków prawnych decyzji w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia wówczas, gdy skutków prawnych wywołanych przez decyzję organ administracji w ramach swoich uprawnień nie jest władny odwrócić na drodze postępowania administracyjnego (por. np. wyrok NSA z 16 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 59/23, CBOSA). W tej zaś sprawie GINB był władny – na podstawie prawidłowo wskazanych przez organ przepisów zarówno procesowych, jak i materialnoprawnych – prawne skutki rażąco naruszającej prawo decyzji Starosty J. z [...] marca 2023 r. nr [...] usunąć w postępowaniu nadzwyczajnym. 18. Odnosząc się do zarzutu, dodatkowo podniesionego przez Spółkę w jej skardze, naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. przez "niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i dowolną ocenę dowodów, w tym w szczególności i. wadliwe zakwalifikowanie obiektów budowlanych, opisanych w projekcie zamiennym zatwierdzonym decyzją Starosty J. z dnia [...] marca 2023 r. nr [...], jako wiaty, podczas gdy w rzeczywistości należało zakwalifikować je - i zostały one już zakwalifikowane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego - jako budynki; ii. wadliwe uznanie, iż w niniejszej sprawie zaistniał brak tożsamości obiektów oznaczonych w pozwoleniu na budowę i obiektów, których zamierzone odstępstwa dotyczyły, co w konsekwencji miało doprowadzić do powstania zupełnie nowych" wyjaśnić należy, co następuje. Fakt odmiennej kwalifikacji obiektów budowlanych, dokonanych – jak wskazuje skarżąca – przez PINB nie wiązał organu w postępowań nadzwyczajnym. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, GINB w sposób zgodny z prawem (i utrwalonym orzecznictwem) dokonał kwalifikacji Organ – w oparciu o dokumentacje projektową – wyjaśnił, że z części rysunkowej zamiennego projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że "obiekty oznaczone na PZT nr 1, 2, 3, 4, 5, 6 nie posiadają ścian zewnętrznych i są oparte na stalowych słupach. Projektowane obiekty składają się z dwóch połączonych ze sobą równoległych wiat o szerokości 12 m, każda z części ma jedną ścianę dzielącą wiatę na dwie równe części /ściana żelbetonowa do 1,50 + plandeka/ (zob. Zamienny projekt architektoniczno-budowlany, tomy od II do VI oraz tom IX, Rzut przyziemia - nr rys. A-01; Przekrój A-A - nr rys. A-03; Elewacje - nr rys. A-04). Z powyższego wynika, że są to zupełnie inne obiekty niż budynki przewidziane w projekcie pierwotnym, w których zaprojektowano budynki inwentarskie - obory oraz budynek gospodarczo-garażowy". GINB w oparciu o art. 3 pkt 2 Pr. bud., prawidłowo uznał, że budynkiem jest obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Tym samym, skoro projektowane obiekty nie posiadają przegród budowlanych, to nie są to budynki, tylko wiaty. Słusznie też GINB wyjaśnił, że budynki od wat "odróżnia przede wszystkim to, że wiata pozbawiona jest wszystkich, albo większości przegród zewnętrznych, a także najczęściej jej podstawowym elementem konstrukcyjnym (konstrukcją nośną), na którym osadzony jest dach, są słupy wiążące budowlę z gruntem. Częściowe wyposażenie w ściany nie zmienia charakteru obiektu, zwłaszcza jeżeli nie stanowią one elementu konstrukcyjnego, a konstrukcja nadal pozostaje słupowa, gdy funkcję nośną spełniają słupy, nie ściany" – i w tym zakresie organ przywołał wyroki sądowe, potwierdzające ocenę organu. Z powyższych przyczyn GINB nie naruszył – wbrew skardze - art. 29 ust. 1 pkt 1) i la) Pr. bud. przez "ich błędną wykładnię w konsekwencji błędne uznanie, iż obiekty budowlane, których dotyczy przedmiotowa decyzja S. J. z [...] marca 2023 r. nr [...] są wiatami, a nie budynkami". 19. Skarżąca Spółka zarzuciła ponadto GINB, że naruszył art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36a ust. 1 Pr. bud. oraz z art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (dalej, jako "u.o.ś.") przez "ich błędną wykładnię i błędne uznanie, iż decyzja S. J. z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w kształcie, w którym została wydana pozostaje rzekomo sprzeczna z treścią decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] listopada 2020 r. znak [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia (...), podczas gdy decyzja Starosty J. (...) powiela wszystkie nałożone w decyzji środowiskowej ograniczenia utrzymywania na etapie realizacji inwestycji maksymalnej obsady w budynkach". Zarzut ten był niezasadny. GINB, dokonując ustaleń w oparciu o dokumentacje projektową, miał podstawy do uznania, że inwestor uzyskał decyzję Wójta Gminy K. z [...] listopada 2020 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Budowie gospodarstwa rolnego". Inwestycja polegać miała na budowie 5 obiektów inwentarskich do odchowu cieląt o obsadzie 4285 stanowisk (642,75 DJP) na działce nr ewid. [...] obręb T. gmina K. (przeniesioną decyzją Wójta Gminy K. z [...] lutego 2021 r. na rzecz W. B. W decyzji tej przewidziano budowę pięciu budynków inwentarskich o maksymalnej powierzchni przeznaczonej pod stanowiska dla zwierząt do 1542,6 m2 w każdym budynku. Jak ustalił GINB, "w projekcie budowlanym zamiennym, wskazano, że przedsięwzięcie obejmuje budowę pięciu budynków inwentarskich do odchowu cieląt, budowę budynku magazynu płodów rolnych, budowę budynku składowego, budowę budynku magazynu płodów rolnych, budowę budynku składowego, budowę budynku gospodarczo-garażowego, budowę budynku socjalno-biurowego, budowę dwóch szczelnych bezodpływowych zbiorników, realizowanej, jako zabudowa zagrodowa (Projekt budowlany zamienny, tom I, str. 4). Jednak, (...) z części rysunkowej projektu budowlanego zamiennego wynika, że zaprojektowano 5 obiektów inwentarskich - wiat, 1 obiekt - wiatę, będącą w części obiektem inwentarskim orz 2 budynki inwentarskie (budynek nr 7 nazwany budynkiem składowym oraz budynek nr 8 nazwany budynkiem magazynem płodów rolnych). W dalszej części opisowej zamiennego projektu budowlanego wpisano "Planowana inwestycja obejmuje chów bydła w ilości 4285 szt. (642.75DJP) na ściółce w 5 obiektach inwentarskich o różnych wymiarach (...) w każdej oborze będzie się znajdować 100 kojców. W 90 będzie się odbywać chów cieląt natomiast 10 kojców przeznaczono na zwierzęta odseparowane od stada. Zaplanowano, że maksymalna powierzchnia przeznaczona pod stanowiska dla zwierząt wyniesie 1542,6 m2 w każdym budynku. Pozostała powierzchnia każdego budynku, będzie przeznaczona między innymi pod ganki paszowe, gnojowe oraz komunikacyjne (zob. Projekt budowlany zamienny, tom I, str. 6). Z części rysunkowej zamiennego projektu budowlanego wynika, (...) że obiekty oznaczone na zamiennym PZT nr 1,2, 3, 4, 5 są wiatami, w których nie zaprojektowano ganków, korytarzy paszowych, korytarzy gnojowych, ani korytarzy komunikacyjnych - zob. Zamienny projekt architektoniczno-budowlany, tom od II do VI oraz tom IX, Rzut przyziemia - nr rys. A-01; Przekrój A-A - nr rys. A-03, elewacje - nr rys. A-04. Konstrukcja ww. obiektów (obiekt składający się z dwóch długich połączonych wiat o szerokości 12 m, przedzielonych na 2 części o szerokości 6 z korytem paszowym po obu stronach), wskazuje na to, że cała powierzchnia projektowanych obiektów oznaczonych na zamiennym PZT nr 1,2, 3, 4 i 5 będzie przeznaczona na stanowiska dla zwierząt)". Powyższe ustalenia organu prowadziły więc zdaniem tut. Sądu do dokonanego bez przekroczenia przez GINB zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) konkluzji, że skoro dodatkowo powierzchnia przeznaczona na stanowiska dla zwierząt w obiekcie nr 6 wynosi 756,9 m2 (2x5,6 m x 67,58 m), a "w budynkach oznaczonych na planie zagospodarowania terenu nr 7 ("budynek składowy") oraz nr 8 ("budynek magazynu płodów rolnych") zaprojektowano po 8 kojców o wymiarach 4,2 m na 180 m w każdym budynku. Zatem łączna powierzchnia kojców w każdym z budynków wynosi 6048 m2 (8 x 4,2 m x 180 m) (Projekt budowlany zamienny, tom VII i VIII, Rzut przyziemia - nr rys. A-01, str.10; Przekrój A-A - nr rys. A-03, str. 12)" to "we wszystkich obiektach inwentarskich, oprócz obiektu budowlanego nr 6, powierzchnia przeznaczona na stanowiska dla zwierząt jest znacznie wyższa niż 1542,6 m2. (...) łączna powierzchnia przeznaczona na stanowiska na zwierząt w ww. obiektach inwentarskich znacznie przewyższa łączną powierzchnie przewidzianą w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Łączna powierzchnia przeznaczona na stanowiska dla zwierząt wynosi 53843,31 m2, natomiast zgodnie z decyzją środowiskową powinna wynosić łącznie maksymalnie 7713 m2 (5 x 1542,6 m2)". Dlatego też GINB miał – w oparciu o poprawnie ustalony stan faktyczny (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.) - podstawy do stwierdzenia, że "inwestycja w części dotyczącej pozwolenia na budowę obiektów budowlanych oznaczonych zamiennym palnie zagospodarowania terenu symbolami: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8 jest niezgodna z ww. decyzją Wójta Gminy K. z [...] listopada. 2020 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach, która przewidywała budowę pięciu budynków inwentarskich oraz maksymalną powierzchnię przeznaczoną pod stanowiska dla zwierząt do 1542,6 m2 w każdym budynku". 20. GINB, wbrew twierdzeniom Spółki, nie naruszył też § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej przez "jego błędną wykładnię i uznanie, iż z w/w przepisu wynika, iż zwiększenie powierzchni kojców implikuje zwiększenie DJP, podczas gdy w/w przepis reguluje jedynie minimalną ("co najmniej") powierzchnię kojca w przeliczeniu na jedną sztukę bydła". Poczynione przez GINB ustalenia w tymże zakresie miały znaczenie dla porównania powierzchni obiektów przewidzianych w decyzji pierwotnej o zatwierdzeniu projektu budowlanego, a także ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i decyzji środowiskowej z tymi, jakie inwestor starał się uzyskać w drodze zatwierdzenia projektu zamiennego. Dla istoty zaskarżonej decyzji nie miało bowiem prawnego znaczenia potencjalne zwiększenie DJP, ale wykazanie przez organ II instancji, że taka zmiana inwestycji nie mogła być dokonana w trybie zatwierdzenia projektu zamiennego, gdyż nie stanowiła w części odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, a zupełnie nową inwestycję, podlegająca obowiązkowi uzyskania nowego pozwolenia na budowę. 21. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.