VII SA/Wa 1052/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant ref. staż. Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2012 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...]marca 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy sprostowania danych przetwarzanych w Kartotece Karnej oraz Kartotece Osób Pozbawionych Wolności oraz Poszukiwanych Listem Gończym Krajowego Rejestru Karnego dotyczących wyroku Sądu Okręgowego w O. o sygn. akt [...]oraz wyroku Sądu Okręgowego w K. o sygn. akt [...] skargę oddala Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...], działając na podstawie art. 11 ust. 1 i 2, art. 12 ust. 1, art. 18 ust. 1 i 2 w zw. z art. 9 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2008 r., Nr 50, poz. 292, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3, art. 104 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku D. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie odmowy sprostowania danych przetwarzanych w Kartotece Karnej oraz w Kartotece Osób Pozbawionych Wolności oraz Poszukiwanych Listem Gończym Krajowego Rejestru Karnego dotyczących wyroku Sądu Okręgowego w [...]o sygn. akt [...]oraz wyroku Sądu Okręgowego w [...]o sygn. akt [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...]stycznia 2012 r. dotyczące odmowy sprostowania danych i wskazał, że wśród głównych zarzutów D. P. znalazły się : - zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego, czego przyczyną miało być pozostawienie bez rozpoznania lub pominięcie złożonych przez niego wniosków dowodowych i przyjęcie, że dane posiadane przez Rejestr odpowiadają prawdzie, - nieprawomocność wyroku będącego podstawą sporządzenia karty rejestracyjnej karnej (wyrok Sądu Okręgowego w [...]z dnia [...] lipca 2004 r. sygn. akt [...]), z uwagi na złożenie apelacji, - brak nazwiska, imienia, stanowiska oraz podpisu osoby sporządzającej kartę, - błędne/nieprawidłowe określenie miejsca odbywania kary oraz daty wprowadzenia do wykonania kary 11 lat pozbawienia wolności, - nieprawomocność wyroku Sądu Okręgowego w [...]z dnia [...] lutego 2009 r. w sprawie o sygn. akt [...], z uwagi na złożenie apelacji. Odpowiadając na ww. zarzuty organ wskazał, że karta rejestracyjna sporządzona została w dniu [...] maja 2005 r. do sprawy o sygn. akt [...]i spełnia wymogi określone w art. 12 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, w tym zawiera nazwisko, imię, stanowisko i podpis osoby sporządzającej oraz - zgodnie z §2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 listopada 2003 r. w sprawie sposobu i trybu sporządzania oraz dostarczania do Krajowego Rejestru Karnego kart rejestracyjnych i zawiadomień (Dz. U. Nr 198, poz. 1928, ze zm.) - opatrzona jest pieczęcią urzędową organu uprawnionego do jej sporządzenia, w tym przypadku Sądu Okręgowego w [...]. W przedmiocie zarzutu dotyczącego zgromadzenia błędnych informacji w Kartotece Osób Pozbawionych Wolności oraz Poszukiwanych Listem Gończym wskazano, że stosownie do treści § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie sposobu i trybu sporządzania oraz dostarczania do Krajowego Rejestru Karnego kart rejestracyjnych i zawiadomień, zawiadomienia o osobie pozbawionej wolności przesyła Dyrektor Generalny Służby Więziennej. Miejsce wykonywania kary bądź miejsce osadzenia tymczasowo aresztowanego jest wykazywane w informacji z Rejestru na dzień jej wydania. Według stanu na dzień 9 stycznia 2012 r. w Kartotece Osób Pozbawionych Wolności oraz Poszukiwanych Listem Gończym zarejestrowana była informacja o wykonywaniu przez pana D. P., w Zakładzie Karnym w [...], kary łącznej 11 lat pozbawienia wolności, na poczet której sąd zaliczył okres tymczasowego aresztowania oskarżonego w okresie od dnia 19 czerwca 2001 r. (data rozpoczęcia wykonywania kary) do dnia prawomocności wyroku, tj. 19 kwietnia 2005 r. Mając na uwadze powyższe, zarzut, iż kara pozbawienia wolności została wprowadzona do wykonania na 3 lata przed jej orzeczeniem, uznano za nieuzasadniony. Rozpatrując zarzut dotyczący nieprawomocności wyroku Sądu Okręgowego w [...]z dnia [...] lutego 2009 r. w sprawie o sygn. akt [...], Biuro zwróciło się do właściwego sądu z prośbą o zajęcie stanowiska. W odpowiedzi Sąd Okręgowy w [...]poinformował, że wszelkie zapisy widniejące w karcie rejestracyjnej karnej sporządzonej w dniu 2 grudnia 2009 r. są prawidłowe, bowiem wyrok z dnia [...] lutego 2009 r. został utrzymany w mocy orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 29 października 2009 r. (sygn. akt IIAKa 119/09). Odpowiadając na zarzuty nienadania klauzuli prawomocności i braku zarządzeń dotyczących wykonalności ww. orzeczeń, podniesione w pismach z dnia: 18 listopada 2011 r. i 1 grudnia 2011 r., zauważono, iż sądy sporządzając karty rejestracyjne w tych sprawach potwierdziły, iż przedmiotowe orzeczenia są prawomocne, a tym samym wykonalne, ponieważ, w myśl art. 9 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego, w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 240, poz. 1431), orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nie uwzględniono wniosków dowodowych zawartych w pismach wnioskodawcy z dni: 18 listopada 2011 r. i 1 grudnia 2011 r., a dotyczących przeprowadzenia dowodów z: - wyroku Sądu Okręgowego w [...]z dnia [...] lipca 2004 r., sygn. akt [...]; - wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2005 r., sygn. akt IIAKa 31/05; - zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Sądu w przedmiocie stwierdzenia wykonalności wyroku: - wyroku Sądu Okręgowego w [...]z dnia [...] lutego 2009 r., sygn. akt [...]; - wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt IIAKa 119/09; - zarządzenia bądź postanowienia Przewodniczącego Wydziału Sądu w przedmiocie stwierdzenia wykonalności wyroku. Jak wskazano, w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym potwierdzono, że wyrok, który był podstawą sporządzenia karty rejestracyjnej karnej w sprawie o sygn. [...] uprawomocnił się w dniu 19 kwietnia 2005 r., zaś wyrok, na podstawie którego sporządzono kartę rejestracyjną karną w sprawie o sygn. akt [...] uprawomocnił się w dniu 29 października 2009 r. Nie uwzględniono także wniosku dowodowego z dnia 18 listopada 2011 r. w przedmiocie przeprowadzenia dowodu z dokumentacji przekazanej przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, dotyczącej wprowadzenia do wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec pana D. P. wyrokiem Sądu Okręgowego w [...]z dnia [...]lipca 2004 r., o sygn. akt [...], gdyż, stosownie do treści art. 12 ust. 2 pkt 3 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym w zw. z § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie sposobu i trybu sporządzania oraz dostarczania do Krajowego Rejestru Karnego kart rejestracyjnych i zawiadomień, Dyrektor Generalny Służby Więziennej jest zobowiązany do przekazywania do Rejestru informacji o rozpoczęciu, zakończeniu oraz miejscu wykonywania kary pozbawienia wolności, a nie o jej wprowadzeniu. , . Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Minister Sprawiedliwości odmówił sprostowania danych przetwarzanych w Kartotece Karnej oraz Kartotece Osób Pozbawionych Wolności oraz Poszukiwanych Listem Gończym Krajowego Rejestru Karnego w zakresie wyroków: Sądu Okręgowego w [...]o sygn. akt [...]oraz Sądu Okręgowego w [...]o sygn. akt [...]. Zarzut nieprawomocności wskazanych orzeczeń nie jest zasadny, gdyż uznać należy, iż sądy sporządzając karty rejestracyjne karne w tych sprawach, potwierdziły, że przedmiotowe orzeczenia są prawomocne, bowiem, stosownie do treści art. 11 ust. 2 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, kartę rejestracyjną karną sporządza sąd I instancji niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia. Jednocześnie należy wskazać, iż wyczerpanie możliwości wniesienia przysługujących w toku dwuinstancyjnego postępowania środków odwoławczych, powoduje, że zapadłe orzeczenie staje się prawomocne. Mając na uwadze powyższe, nie budzi wątpliwości również kwestia wykonalności orzeczeń, bowiem, zgodnie z art. 9 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego, orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Ponadto, jak słusznie zauważył organ w decyzji wydanej w I instancji, przesłanką wykonalności orzeczenia jest jego prawomocność, zaś ewentualne czynności podejmowane w związku ze skierowaniem orzeczenia do wykonania nie wpływają na wykonalność orzeczenia bądź jej brak. Ustosunkowując się do podniesionych zarzutów, organ podkreślił, że zadaniem Krajowego Rejestru Karnego jest przetwarzanie informacji nadsyłanych przez sąd. Ich weryfikacja możliwa jest jedynie w oparciu o przepis art. 18 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, w przypadku stwierdzenia okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo wprowadzenia do Rejestru danych sprzecznych z treścią orzeczenia lub nieodpowiadających zapisom w odpowiednich aktach. W niniejszej sprawie, wobec stanowisk Sądu Okręgowego w [...], - Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu oraz Sądu Okręgowego w [...], potwierdzających prawidłowość danych wskazanych w kartach rejestracyjnych Karnych! brak jest podstaw do zmiany widniejących w nich zapisów. .. Mając na uwadze powyższe, uwzględnienie wniosków zawartych w pismach wnioskodawcy z dni; 18 listopada 2011 r. i 1 grudnia 2011 r., a dotyczących przeprowadzenia dowodów z odpisów orzeczeń i zarządzeń wydanych we wskazanych sprawach nie jest zasadne. Odnosząc się do zarzutu zgromadzenia błędnych informacji w Kartotece Osób Pozbawionych Wolności oraz Poszukiwanych Listem Gończym organ podzielił stanowisko przedstawione w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, w którym wskazano, że miejsce wykonywania kary bądź miejsce osadzenia tymczasowo aresztowanego jest wykazywane w informacji z Rejestru na dzień jej wydania. Według stanu na dzień 9 stycznia 2012 r. w Kartotece Osób Pozbawionych Wolności oraz Poszukiwanych Listem Gończym zarejestrowana była informacja o wykonywaniu, w Zakładzie Karnym w [...], przez Pana D. P. kary łącznej 11 lat pozbawienia wolności, na poczet której sąd zaliczył okres tymczasowego aresztowania oskarżonego w okresie od dnia 19 czerwca 2001 r. (data rozpoczęcia wykonywania kary) do dnia prawomocności wyroku, tj. 19 kwietnia 2005 r. Wniosek w przedmiocie przeprowadzenia dowodu z dokumentacji przekazanej przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, dotyczącej wprowadzenia do wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec pana D. P. wyrokiem Sądu Okręgowego w [...]z dnia [...] lipca 2004 r., o sygn. akt [...]nie zasłużył na uwzględnienie, ponieważ, zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami, Dyrektor Generalny Służby Więziennej jest zobowiązany do przekazywania do Rejestru informacji o rozpoczęciu, zakończeniu oraz miejscu wykonywania kary pozbawienia wolności, a nie o jej wprowadzeniu. Odpowiadając na podniesiony we wniosku z dnia 23 stycznia 2012 r. zarzut przewlekłości postępowania wyjaśniającego, wskazać należy, że zwłoka w załatwieniu niniejszej sprawy spowodowana była koniecznością przeprowadzenia szeregu czynności postępowania wyjaśniającego, tj. wystąpienia do właściwych sądów o zajęcie stanowiska w sprawach o sygn. [...]i [...]oraz dokonania analizy wniosków składanych przez D.P.. O przyczynach zwłoki wnioskodawca był informowany pismami z dni: 9 listopada 2011 r. i 12 grudnia 2011 r. Natomiast w kwestii zarzutu dotyczącego braku możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie, organ zauważył, iż D. P. został poinformowany o takiej możliwości pismem z dnia 20 października 2011 r. i z możliwości tej skorzystał, przedstawiając swoje stanowisko w pismach z dni: 18 listopada 2011 r. i 1 grudnia 201,1 r. Nie uwzględniono również wniosku o przeprowadzenie dowodu z postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 października 1938 r., sygn. akt 1K 2083/38 oraz wyroku Sądu [...]z dnia [...] stycznia 2011 r., sygn. akt [...], gdyż wskazane orzeczenia nie mogą stanowić dowodów w sprawie. Można je jedynie uznać za wyraz zapatrywań procesowych stanowiących, w opinii wnioskodawcy, potwierdzenie słuszności prezentowanego przez niego stanowiska. Należy przy tym zauważyć, iż postanowienie Sądu Najwyższego, o sygn. akt 1K 2083/38 dotyczy kwestii ustalenia daty uprawomocnienia się orzeczenia wydanego w I instancji, od którego nie wniesiono apelacji, nie zaś kwestii ustalenia prawomocności orzeczenia w sprawie rozpatrzonej przez sąd odwoławczy. Natomiast wyrok Sądu Okręgowego w [...], o sygn. [...] jest orzeczeniem zapadłym w sprawie cywilnej, a pogląd wyrażony w jego uzasadnieniu w żaden sposób nie wiąże sądów orzekających w sprawach karnych, zobowiązanych do przekazywania dokumentów do Krajowego Rejestru Karnego ani też organu wydającego decyzję w niniejszej sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożył D. P. wnosząc o jej uchylenie. W skardze zarzucił: - rażące naruszenie prawa poprzez utrzymanie w mocy decyzji l instancji, - naruszenie przepisów o postępowaniu dowodowym, - błędy w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji, a dotyczących nieprawomocności wyroku Sądu Okręgowego w [...]z dnia [...] lutego 2009 r. w sprawie o sygn. akt [...]oraz wyroku Sądu Okręgowego w [...]z dnia [...] lipca 2004 r. sygn. akt [...], - naruszenie art. 75 k.p.a. z uwagi na zgłoszone wnioski dowodowe, które jednak organ pominął, - naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 170 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoją argumentację i wniósł o oddalenie skargi. , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa, a skarga nie jest zasadna. Na początku wskazać należy, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie objęta jest decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą sprostowania danych D. P. w Kartotece Karnej oraz w Kartotece Osób Pozbawionych Wolności oraz Poszukiwanych Listem Gończym Krajowego Rejestru Karnego. Informacje, błędne według skarżącego, a wprowadzone do karty rejestracyjnej karnej i tym samym do Kartoteki Karnej i Rejestru Karnego to dane dotyczące prawomocności orzeczeń, na podstawie których skarżący został skazany na karę pozbawienia wolności (wyrok Sądu Okręgowego w [...]z dnia [...] lutego 2009 r. w sprawie o sygn. akt [...]oraz wyrok Sądu Okręgowego w [...]z dnia[...]lipca 2004 r. sygn. akt [...]). Na wstępie wskazać zatem należy, że zadaniem Krajowego Rejestru Karnego jest przetwarzanie informacji nadsyłanych przez sąd. Weryfikacja tych informacji możliwa jest jedynie w oparciu o przepis art. 18 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, w przypadku stwierdzenia okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo wprowadzenia do Rejestru danych sprzecznych z treścią orzeczenia lub nieodpowiadających zapisom w odpowiednich aktach. Stosownie do treści art. 11 ust. 2 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, kartę rejestracyjną karną sporządza sąd I instancji niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia. Wyczerpanie zatem możliwości wniesienia przysługujących w toku dwuinstancyjnego postępowania środków odwoławczych, powoduje, że zapadłe orzeczenie staje się prawomocne. O tym jakie informacje zawiera karta rejestracyjna karna informuje przepis art. 12 ust. 1 cyt. ustawy. Zgodnie zaś z art. 9 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego, orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Przesłanką wykonalności orzeczenia jest jego prawomocność, zaś ewentualne czynności podejmowane w związku ze skierowaniem orzeczenia do wykonania nie wpływają na wykonalność orzeczenia bądź jej brak. Nie budzi zatem wątpliwości kwestia wykonalności orzeczeń, bowiem, Sądy sporządzając karty rejestracyjne karne we wskazanych w zaskarżonych decyzjach sprawach, potwierdziły, że przedmiotowe orzeczenia są prawomocne. Słusznie również organy wskazały, że miejsce wykonywania kary bądź miejsce osadzenia tymczasowo aresztowanego jest wykazywane w informacji z Rejestru na dzień jej wydania. Według stanu na dzień 9 stycznia 2012 r. w Kartotece Osób Pozbawionych Wolności oraz Poszukiwanych Listem Gończym zarejestrowana była informacja o wykonywaniu, w Zakładzie Karnym w [...], przez skarżącego kary łącznej 11 lat pozbawienia wolności, na poczet której sąd zaliczył okres tymczasowego aresztowania oskarżonego w okresie od dnia 19 czerwca 2001 r. (data rozpoczęcia wykonywania kary) do dnia prawomocności wyroku, tj. 19 kwietnia 2005 r. Nie uwzględniono wniosku skarżącego w przedmiocie przeprowadzenia dowodu z dokumentacji przekazanej przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, dotyczącej wprowadzenia do wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec skarżącego wyrokiem Sądu Okręgowego w [...]z dnia [...] lipca 2004 r., o sygn. akt [...], gdyż, zgodnie z obowiązującymi przepisami (art. 12 ust. 2 pkt 3 ustawy o KRK), Dyrektor Generalny Służby Więziennej jest zobowiązany do przekazywania do Rejestru informacji o rozpoczęciu, zakończeniu oraz miejscu wykonywania kary pozbawienia wolności, a nie o jej wprowadzeniu do wykonania. Zarzut przewlekłości postępowania wyjaśniającego, sformułowany przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy również nie znajduje uzasadnienia, zwłoka w załatwieniu niniejszej sprawy spowodowana była bowiem koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w tym m.in. wystąpienia do właściwych sądów o zajęcie stanowiska w sprawach o sygn. [...]i [...]oraz dokonania analizy wniosków składanych przez skarżącego. O czym skarżący był informowany pismami z 9 listopada 2011 r. i 12 grudnia 2011 r. Zarzut dotyczący braku możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie również należy uznać za niezasadny, skarżący został bowiem poinformowany o takiej możliwości pismem z dnia 20 października 2011 r., ponadto z możliwości tej skorzystał przedstawiając swoje stanowisko w pismach z 18 listopada 2011 r. i 1 grudnia 2011 r. Prawidłowo też nie uwzględniono wniosku o przeprowadzenie dowodu z postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 października 1938 r., sygn. akt 1K 2083/38 oraz wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...]stycznia 2011 r., sygn. akt [...], bowiem powyższe orzeczenia nie mogą stanowić dowodów w sprawie. Wskazano, że można je jedynie uznać za wyraz zapatrywań procesowych stanowiących, w opinii wnioskodawcy, potwierdzenie słuszności prezentowanego przez niego stanowiska. Ponadto wskazać trzeba, za organami, że orzeczenia wskazane przez skarżącego nie są analogiczne do sytuacji, w której znajduje się skarżący: postanowienie Sądu Najwyższego o sygn. akt 1K 2083/38 dotyczy kwestii ustalenia prawomocności orzeczenia w sprawie nie rozpatrywanej przez sąd odwoławczy, natomiast wyrok Sądu Okręgowego w [...], o sygn. akt [...] jest orzeczeniem zapadłym w sprawie cywilnej, a pogląd wyrażony w jego uzasadnieniu w żaden sposób nie wiąże sądów orzekających w sprawach karnych, zobowiązanych do przekazywania dokumentów do Krajowego Rejestru Karnego ani też organu wydającego decyzję w niniejszej sprawie. Odpowiadając na zarzuty skarżącego organ prawidłowo również wskazał, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w niniejszej sprawie pozwoliło na ustalenie, w sposób niebudzący wątpliwości, stanu faktycznego oraz prawnego, który został przyjęty w decyzji wydanej w dniu [...] stycznia 2012 r. oraz decyzji organu II instancji wydanej w dniu [...] marca 2012 r. Ustosunkowano się do wszystkich wniosków dowodowych złożonych przez skarżącego i wskazano przyczyny ich nieuwzględnienia. Jeszcze raz podkreślenia wymaga, że zadaniem Krajowego Rejestru Karnego jest przetwarzanie informacji nadsyłanych przez sąd, zaś ich weryfikacja możliwa jest jedynie w przypadku stwierdzenia okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo wprowadzenia do Rejestru danych sprzecznych z treścią orzeczenia lub nieodpowiadających zapisom w odpowiednich aktach. W niniejszej sprawie, wobec stanowisk Sądu Okręgowego w [...], Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu oraz Sądu Okręgowego w [...], potwierdzających prawidłowość danych wskazanych w kartach rejestracyjnych karnych, brak jest podstaw do zmiany widniejących w nich zapisów. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia nie można zarzucić organom błędnej interpretacji przepisów, błędnego ich zastosowania czy też nieprzeprowadzenia kompletnego postępowania dowodowego i wyjaśniającego w niniejszej sprawie. Należy zatem stwierdzić, że orzeczenia organów obu instancji są prawidłowe, czyli zgodne z prawem, w tym także z art. 7 i art. 77 k.p.a. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.