VII SA/Wa 1052/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.W. na pismo Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. znak [...] w przedmiocie organizacji i przebiegu egzaminu państwowego na prawo jazdy postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżonym pismem z dnia [...] marca 2013 r. Wojewoda [...] udzielił skarżącemu odpowiedzi na skargę z dnia 1 lutego 2013 r. dotyczącą "zasad szkolenia i egzaminowania kierowców w Wojewódzkich Ośrodkach Ruchu Drogowego, w odniesieniu do zmian sposobu przeprowadzania egzaminów po 19 stycznia 2013 r.". Organ poinformował skarżącego, że Wojewoda [...] nie sprawował i nie sprawuje nadzoru nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Wskazał, że od 19 stycznia 2013 r. na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 ze zm.), wojewoda sprawuje nadzór pod względem legalności nad wykonaniem przez marszałka województwa nadzoru nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Organ podał, że pracownicy [...] Urzędu Marszałkowskiego sprawdzili stan techniczny wszystkich pojazdów używanych w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w W. na egzaminach praktyczny w zakresie prawa jazdy kategorii A. Oceny stanu technicznego dokonano na podstawie dowodów rejestracyjnych, w których znajdują się ważne badania techniczne, jak również na podstawie specyfikacji przetargowej wyłaniającej dostawców pojazdów egzaminacyjnych, które określają jak mają być wyposażone pojazdy egzaminacyjne. Ponadto stwierdzono, iż pojazd marki Honda [...] jak również pojazd marki Yamaha [...] spełniały wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 217, poz. 1834 ze zm.). Jednocześnie organ poinformował, że przepisy ustawy o kierujących pojazdami oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych nie przewidują przepisów przejściowych, umożliwiających zdawanie skarżącemu egzaminu na prawo jazdy kategorii A, zgodnie z przepisami obowiązującymi do dnia 18 stycznia 2013 r. Stwierdził, że przedmiotowy egzamin powinien odbyć się na zasadach określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2012 r., poz. 995). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe pismo wniósł T.W., zarzucając nienależyte załatwienie sprawy poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, gdyż objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. W myśl art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz.270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.: § 1. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. § 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Stwierdzić trzeba, że w niniejszej sprawie skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego zostało objęte pismo organu dotyczące sposobu rozpatrzenia skargi wniesionej w trybie art. 227 k.p.a. W taki sposób należy bowiem potraktować pismo skarżącego z dnia 1 lutego 2013 r. zatytułowane "skarga". Stosownie do art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W orzecznictwie sądowym panuje ugruntowany pogląd, iż tryb "ogólnoskargowy" jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną, a mianowicie zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi. Na takie zawiadomienie nie służy skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono bowiem innym niż decyzje i postanowienia aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarga wniesiona w trybie przepisów działu VIII k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r. sygn. akt III SA 1636/97, postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt III SAB 108/99). Tym samym, ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (postanowienie NSA dnia 9 grudnia 1999 r. sygn. akt III SAB 7/99). Również bezczynność w przedmiocie załatwienia skargi wniesionej w ww. trybie nie podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Reasumując, w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 k.p.a., stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego na wynik tego postępowania. Przedmiotowa skarga jest zatem niedopuszczalna. Z tych przyczyn na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.