VII SA/Wa 1053/09

Referendarz sądowy Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. i I. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi D. i I. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak : [...] w przedmiocie : podjęcia zawieszonego postępowania postanawia : przyznać D. i I. G. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. W dniu 3 grudnia 2009 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez D. G. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wniosła o ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Zarządzeniem z dnia 18 grudnia 2009 r. wezwano wnioskodawców do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących nadesłanego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podanie jakie ponoszą miesięczne koszty związane z utrzymaniem domu (opłaty za energię elektryczną, gaz, wodę, telefon, podatek od nieruchomości, itp.), należało je wyszczególnić i podać ich wysokość, jakie ponoszą wydatki na bieżące potrzeby życia codziennego, tj. zakup artykułów żywnościowych, chemicznych, odzieży, itp., jakie ponoszą miesięczne koszty związane z kształceniem syna, czy posiadają samochód osobowy, jeśli tak, należało podać jego markę, rok produkcji, wartość rynkową oraz koszty związane z jego utrzymaniem (ubezpieczenie, paliwo, naprawy), czy wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku czy też ma przyznany zasiłek, jeśli tak, należało podać jego wysokość, czy wnioskodawczyni podejmuje prace dodatkowe, dorywcze, sezonowe, a jeśli tak, to należało podać jakie uzyskuje z tego tytułu dochody. W dniu 7 stycznia 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęły żądane wyjaśnienia nadesłane przez oboje skarżących. Wobec nadesłania dodatkowych wyjaśnień dotyczących złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy przez oboje skarżących, a wypełnienia formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy tylko przez D. G. zarządzeniem z dnia 19 stycznia 2010 r. wezwano I. G. do złożenia oświadczenia, czy wnosi on także o przyznanie prawa pomocy. Pouczono, iż w przypadku składania wniosku o przyznanie prawa pomocy należy uzupełnić i przesłać do Sądu formularz wniosku PPF w terminie 7 dni, od daty doręczenia zarządzenia lub podpisać osobiście nadesłany już przez D. G. formularz w siedzibie Sądu. W dniu 29 stycznia 2010 r. stawił się I. G. i podpisał nadesłany przez D. G. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie zważono, co następuje : Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie ustanowienia radcy prawnego z urzędu jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, przysługującą jedynie w sytuacjach, gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie. W niniejszej sprawie wnioskodawcy wykazali, że znajdują się w sytuacji materialnej uprawniającej ich do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że we wspólnym gospodarstwie domowym z wnioskodawcami pozostaje 15 letni syn. Trzyosobowa rodzina utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych przez wnioskodawcę z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 3.500,00 złotych brutto miesięcznie. Wskazali, że wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, a zarobki wnioskodawcy pracującego jako taksówkarz spadły o połowę. Podali, że posiadają dom o powierzchni 110 m ² oraz działkę rekreacyjną nad jeziorem o powierzchni 500 m ². Innych nieruchomości, zasobów pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych wnioskodawcy oświadczyli, że nie posiadają. Dodali, że utrzymanie syna, domu i wydatki związane z zakupem niezbędnych do życia produktów pochłaniają cały uzyskiwany przez nich dochód. Z nadesłanych do sprawy dodatkowych wyjaśnień wynika, że miesięczne koszty ponoszone przez wnioskodawców związane z utrzymaniem domu wynoszą : 120,00 zł za energię elektryczną, gaz - 350,00 zł, woda – 60,00 zł, telefon – 100,00 zł, podatek od nieruchomości – 50,00 zł, co łącznie daje kwotę w wysokości 680,00 zł. Wskazali, że na zakup żywności, chemii, odzieży, itp. przeznaczają miesięcznie 2.000,00 zł oraz ponoszą koszty związane z kształceniem syna w wysokości 100,00 zł. Oświadczyli, że posiadają samochód osobowy marki Skoda z 2004 r., którego miesięczny koszt utrzymania wynosi 300,00 złotych. Biorąc pod uwagę sytuację finansową wnioskodawców i ponoszone przez nich wydatki uznano, że nie są oni w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, bez spowodowania uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny. Z tego względu przyznano wnioskodawcom prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W świetle powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.