VII SA/Wa 1056/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 19 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. A. R. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] Kantor Wymiany Walut, zw. dalej skarżącym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Generalnego Inspektora Informacji Finansowej z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu podjęcia rozstrzygnięcia przez Sąd. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał specyfikę prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, przepływ środków finansowych między kantorem i bankiem. Skarżący wdał się również w polemikę z argumentami zawartymi w uzasadnieniu decyzji przedstawiając swoje racje przemawiające za wadliwością decyzji Ministra Finansów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., stanowi, iż po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wynika z ww. przepisu wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić w przypadku wystąpienia ściśle określonych przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, iż w sprawie zachodzą ww. przesłanki. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosownie do treści art. 61 § 3 zd. 1 ww. ustawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex Polonica). W przypadku ich braku Sąd nie jest władny rozpatrzyć wniosku merytorycznie. W ocenie Sądu skarżący ograniczył się w istocie do sformułowania wniosku bez wskazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Po pierwsze, na tym etapie postępowania sądowego nie jest możliwa ocena, czy nałożona na skarżącego kara pieniężna jest nieuzasadniona, czy wadliwa, ponieważ w innym wypadku doszłoby do zniweczenia celu postępowania sądowoadministracyjnego jakim jest kontrola legalności wydawanych przez organy aktów administracyjnych. Po drugie, nie wystarczy samo sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, ponieważ we wniosku należy wskazać jakie konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki zaistnieją w wyniku uiszczenia kary finansowej przez skarżącego. Strona skarżąca winna mieć na względzie, że co do zasady należności pieniężne podlegają zwrotowi, a zatem sam fakt uiszczenia przedmiotowej kary pieniężnej nie przesądza o zaistnieniu przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dopiero wskazanie negatywnych skutków jakie może wywołać uiszczenie przez skarżącego kary mogłoby przemawiać za uwzględnieniem przedmiotowego wniosku. Ponadto Sąd, analizując przedmiotowy wniosek, nie dostrzegł takich okoliczności, które mogłyby świadczyć o zaistnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.