VII SA/Wa 1057/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na pismo Ministerstwa Spraw Zagranicznych z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 31 marca 2011 r. K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na -jak określił- decyzję Ministerstwa Spraw Zagranicznych zawartą w piśmie z 10 lutego 2011 r. dotyczącą immunitetu egzekucyjnego posiadanego przez placówkę dyplomatyczną. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawiając stan faktyczny sprawy wskazał, że Sąd Rejonowy dla [...] w [...] oraz Sąd Okręgowy [...] w [...] zasądził od Ambasady [...] na jego korzyść wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, soboty, niedziele, święta, ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w latach 2005-2006 oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Dalej skarżący podał, że Ambasada [...] uchyla się od wykonania wyroku, do czego przyczyniła się zaskarżona decyzja Ministerstwa Spraw Zagranicznych wskazująca na posiadanie przez placówkę dyplomatyczną immunitetu egzekucyjnego i w konsekwencji uniemożliwiająca przeprowadzenie egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego placówki dyplomatycznej. Pismem procesowym z 27 maja 2011 r. skarżący podtrzymał wniesioną skargę. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Ministra Spraw Zagranicznych wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie wskazując, że żądanie skarżącego nie należy do spraw objętych kognicją sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Pełnomocnik organu podał, że skarżący kwestionuje decyzję zawartą w piśmie z dnia 10 lutego 2011 r. dotyczącą immunitetu egzekucyjnego placówki dyplomatycznej, jednakże wskazane pismo nie jest decyzją w rozumieniu prawa administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznawana skarga dotyczy pisma Ministerstwa Spraw Zagranicznych z 10 lutego 2011 r., którym Ministerstwo odpowiedziało na pismo skarżącego z 10 grudnia 2010 r. skierowane do Ministra Spraw Zagranicznych, zawierające prośbę o wyjaśnienie i podanie podstawy prawnej stwierdzenia, że placówka dyplomatyczna posiada immunitet egzekucyjny. Stwierdzenie to znalazło się w piśmie Ministerstwa Spraw Zagranicznych z 30 listopada 2010 r. w sprawie zaoferowanej skarżącemu przez Ministerstwo pomocy w wyegzekwowaniu od Ambasady [...] w [...] kwot zasądzonych prawomocnym wyrokiem Sądu. Z uwagi na przedmiot skargi i wniosek organu zawarty w odpowiedzi na skargę Sąd uznał, iż w pierwszej kolejności w sprawie rozważyć należy, czy sprawa ta należy do kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego. Rozważając powyższe Sąd zauważa, iż stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określającego właściwość rzeczową sądów administracyjnych, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zatem, z przytoczonych regulacji prawnych wynika, iż kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zaznaczyć przy tym trzeba, iż decyzja administracyjna jest indywidualnym aktem o charakterze władczym skierowanym na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych. Jedną z cech charakterystycznych decyzji administracyjnej jest jej podwójna konkretność: konkretny adresat i konkretna sytuacja, którą akt ten rozstrzyga, określając o prawach lub obowiązkach jej adresata Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, iż skarga dotyczy pisma Ministerstwa Spraw Zagranicznych z 10 lutego 2011 r., które -wbrew twierdzeniom skarżącego- nie stanowi decyzji administracyjnej. Wprawdzie jest skierowane do konkretnego adresata, jednakże nie określa praw lub obowiązków tego adresata. Omawiane pismo ma charakter informacyjny i stanowi jedynie odpowiedź na pismo skarżącego z 10 grudnia 2010 r. Przypomnieć bowiem należy, że skarżący wskazanym pismem zwrócił się do Ministra Spraw Zagranicznych z prośbą o udzielenie informacji w kwestii immunitetu egzekucyjnego placówki dyplomatycznej. Przywołane pismo skarżącego nie stanowiło żadnego środka zaskarżenia, nie było też złożone -jak z niego wynika- w toku trwającego postępowania administracyjnego. Na tak sformułowane pismo organ mógł zareagować więc tylko w jeden sposób, tj. wystosować do skarżącego pismo zawierające ogólne informacje na postawiony przez zainteresowanego temat. Dostrzec przy tym trzeba, że pismo informacyjne jest czynnością organu administracji publicznej o cechach całkowicie odrębnych od typowych aktów administracyjnych, poddanych kontroli sądów administracyjnych, jak decyzje czy postanowienia. Pismo o takim charakterze nie rozstrzyga przede wszystkim żadnej sprawy, a stanowi informację o istniejących faktach lub stanie prawnym. Tym samym pismo takie nie wywołuje żadnych skutków prawnych, które mogłyby być oceniane z punktu widzenia legalności. W konkluzji stwierdzić należy, iż tego rodzaju pisma organów nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Treść cyt. powyżej art. 3 § 2 p.p.s.a. nie obejmuje bowiem skarg na pisma informujące. Brak jest także przepisów szczególnych, które przewidywałyby w tego rodzaju sprawach sądową kontrolę (stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a.). Z wymienionych powodów Sąd uznał, iż skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna, zmierza bowiem do weryfikacji treści zaskarżonego pisma informacyjnego, co wykracza poza kompetencje sądu administracyjnego. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.