VII SA/Wa 1061/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "P." w M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania nieważnościowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej "P." w M. (dalej jako "skarżąca", "Wspólnota") od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016r. znak [...] umarzającej wszczęte na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej "P." w M. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Wspólnocie Mieszkaniowej w M. przy ul. K. [...], [...] i [...] pozwolenia na remont i częściową przebudowę zagospodarowania terenu wokół budynków przy ul. K. [...], [...], [...] w M. na działce nr ewid. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 17 lipca 2015 r. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej "P." złożył wniosek o stwierdzanie nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta M. Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zamierzenia pt.: "Remont z częściową przebudową terenu wokół budynków przy ul. K. [...], [...], .[...] w M.", jako wydanej bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszaniem prawa. Wspólnota wskazała, że działki nr [...], [...] należą do wspólnoty i zarzuciła m.in., że przy wydaniu decyzji zostały rażąco naruszone przepisy Prawa budowlanego tj. art. 34 ust. 1, art. 34 ust. 3, art. 35 ust. 3, art. 28 ust. 2. Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...] Wojewoda [...] umorzył wszczęte na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej "P." postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany. Organ I instancji wskazał, że Wspólnota Mieszkaniowa "P." nie była w świetle obowiązujących przepisów Prawa budowlanego stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji i nie może zostać uznana za strony takiego postępowania zgodnie z przepisami art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Wojewody [...] działki nr [...],[...],[...],[...] oraz [...], których członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej "P." są współużytkownikami wieczystymi, nie są nieruchomościami znajdującymi się w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ wskazał, że inwestycja dotyczy realizacji urządzeń budowlanych oraz drogi wewnętrznej, bowiem obejmuje przebudowę istniejących powierzchni utwardzonych oraz budowę nowych fragmentów utwardzonych celem wyznaczenie normatywnych miejsc postojowych wraz z przebudową istniejącego układu ciągów pieszych i chodników. W wyniku tej inwestycji liczba miejsc postojowych dla samochodów osobowych ma się zwiększyć do 129 miejsc, w tym 4 miejsca dla samochodów osób niepełnosprawnych. Organ I instancji zwrócił uwagę, że odległość budynku mieszkalnego Wspólnoty od terenu objętego inwestycją wynosi ponad 30m, natomiast odległość tego budynku od najbliżej zaprojektowanych miejsc postojowych wynosi ponad 35 m. W granicy działek Wspólnoty nr [...],[...], inwestycja obejmuje wykonanie zatoczki wzdłuż drogi wewnętrznej i w tym miejscu inwestor nie przewiduje miejsc postojowych. W ocenie Wojewody [...] realizacja tego utwardzenia przy granicy działek nr [...],[...], ze względu na ich kształt i wielkość 117 m2 i 30 m2, nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu ich terenu. Działki te stanowią wąski pas terenu wzdłuż działki inwestora. Jednocześnie przylegają do działek nr [...],[...], na których znajduje się parking Wspólnoty Mieszkaniowej "P.". Zatem realizacja zatoczki również w żaden sposób nie wprowadza ograniczeń względem tego parkingu, podobnie jak zaprojektowane po przeciwnej stronie drogi wewnętrznej miejsca postojowe w normatywnej odległości 7,5 m od działek nr [...],[...]. Istniejący na terenie inwestycji parking, który objęto przebudową, znajduje się w oddaleniu ok. 25 m od granicy działek Wspólnoty. Nie graniczy bezpośrednio z tymi działkami, gdyż pomiędzy działkami znajduje się 17 budynków garażowych, każdy na wyodrębnionej działce. Organ I instancji uznał, że charakter i zakres robót, które mają być realizowane w zbliżeniu do granic działek nr [...],[...]sprowadza się do zmiany istniejącego utwardzenia oraz wykonania nowego utwardzania. Projektowany wzdłuż granicy tych działek krawężnik betonowy przy drodze wewnętrznej wystający na wysokość 10 cm, również nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu działek należących do Wspólnoty. Jednocześnie organ I instancji wyjaśnił, że objęta sporną inwestycją droga stanowi drogę wewnętrzną, zatem w odniesieniu do takiej drogi nie obowiązują przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.). Zdaniem Wojewody [...] brak przepisów prawa dotyczących odległości drogi wewnętrznej, w tym jej zatoczki od budynków mieszkalnych oraz granic działek sąsiednich, potwierdza brak interesu prawnego skarżącej. Ponadto, organ I instancji wskazał, że zjazd z działki inwestora nr [...] przez działkę Wspólnoty nr [...] prowadzi na teren pozostałych nieruchomości tej Wspólnoty, w tym urządzony na tym terenie parking. W ocenie Wojewody [...] z faktu istnienia zjazdu na teren Wspólnoty z terenu objętego inwestycją nie wynika przymiot strony w postępowaniu dotyczącym spornej inwestycji, gdyż inwestycja w zatwierdzonym kształcie nie pozbawia Wspólnoty Mieszkaniowej "P." dostępu do tej drogi wewnętrznej, tym samym do drogi publicznej, z którą jest połączona. Jednocześnie organ I instancji wskazał, że działki nr [...],[...], ze względu na ich podłużny kształt i nieznaczną wielkość 117 m2 i 30 m2 zostały opisane na mapie w taki sposób, że ich numery umiejscowiono w przestrzeni drogi wewnętrznej na działce inwestora, w związku z czym w projekcie i we wniosku wskazano, że inwestycja obejmuje działki nr [...],[...],[...]. Jednak dokumentacja i wniosek zostały skorygowane, poprzez wykreślenie numerów tych działek jako objętych inwestycją. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Wspólnota Mieszkaniowa "P." wnosząc o jej uchylenie oraz zarzucając naruszenie art. 61 § 3 k.p.a., art. 7, 77 i 70 k.p.a., art. 35, 36 i 38 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 28 § 2 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W ocenie skarżącej organ wydał decyzję bez podstawy prawnej, bowiem oparł się na definicji art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego dotyczącego obszaru oddziaływania, nie wskazując czy przyjmuje brzmienie definicji na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, czy wydania decyzji o umorzeniu postępowania, co z uwagi na zmianę tego przepisu mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Skarżąca wskazała ponadto, że doszło do kuriozalnej sytuacji, w której jeden organ w sprawie dotyczącej tego samego pozwolenia na budowę uznał Wspólnotę za stronę postępowania, a inny nie. Jednocześnie niezrozumiałe dla skarżącej jest twierdzenie organu, że skarżąca została błędnie uznana za stronę na etapie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwolenia na budowę, bowiem fakt, że inwestor skorygował projekt na etapie postępowania aby nie wchodzić w teren, co do którego nie ma prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie sprawia, że błędnie uznano kogoś za stronę postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 Prawo budowlane, który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przy czym przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Wspólnota Mieszkaniowa "P." swój interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...] maja 2014 r., Nr [...], wywodzi z tytułu przysługującego jej prawa użytkowania wieczystego działek nr ewid. [...],[...],[...],[...] oraz [...]położonych w M. Jednakże w ocenie organu II instancji, sporna inwestycja została zaprojektowana wyłącznie na działce nr ewid. [...] w M., bowiem pomimo faktu, że inwestor we wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 28 marca 2014 r., wskazał trzy działki inwestycyjne nr ewid. [...],[...],[...], to jednak w dniu 14 kwietnia 2014 r. dokonał korekty wniosku poprzez wykreślenie działek nr ewid. [...] i [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że projektowana przebudowa istniejących dróg wewnętrznych, miejsc postojowych, chodników, powierzchni utwardzonych została zaplanowana na działce inwestycyjnej nr ewid. [...]. Przy czym najbliższe względem działek należących do skarżącej projektowane skupisko 8 miejsc postojowych zostało zaplanowane na działce nr ewid. [...] w odległości 7,5 m od granicy działki nr ewid. [...], w odległości ok. 8,0 m od granicy działki nr ewid. [...], w odległości ok. 10 m od granicy działki nr ewid. [...], w odległości ok. 9 m od granicy działki nr ewid. [...], w odległości ok. 7,5 m od granicy działki nr ewid. [...], w odległości ponad 35 m od budynku mieszkalnego Wspólnoty Mieszkaniowej "P." oraz od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi znajdujących się w budynku mieszkalnym należącym do Wspólnoty Mieszkaniowej "P.". Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, działki należące do skarżącej nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...], nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, w szczególności wyznaczonym w oparciu o przepis § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm.), dotyczącego odległości miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym i od granicy działki budowlanej. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że inwestor dokonał korekty projektu budowlanego i zrezygnował z 6 pierwotnie planowanych miejsc postojowych równoległych, w tym 5 miejsc postojowych równoległych przy granicy z działkami nr ewid. [...] i [...], na rzecz "zatoczki przy drodze wewnętrznej". W związku z powyższym łączna liczba projektowanych miejsc postojowych oznaczonych symbolem P2 zmniejszyła się z 63 do 57. Odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego ponadnormatywnych uciążliwości związanych z realizacja spornej inwestycji, organ odwoławczy wskazał, że są to okoliczności faktyczne mogące jedynie powodować zmniejszenie komfortu korzystania z nieruchomości, nie powodują zaś ograniczeń w ich zagospodarowaniu. Tym samym uciążliwości związane z realizacją spornej inwestycji, nie przesądzają o statusie strony skarżącej. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 k.p.a., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w postępowaniu nieważnościowym nie doszło do zgromadzenia nowego materiału dowodowego, a ponadto to strona stawiająca zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. winna wykazać, iż uchybienie to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Jednocześnie, w ocenie organu odwoławczego, pozostałe zarzuty wskazujące na naruszenie art. 6, 7, 77, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. są nieuzasadnione i nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z uwagi na fakt, iż działki nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...]należące do skarżącej, nie znajdują się w obszarze obszar oddziaływania spornej inwestycji, postępowanie stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. Skargę na powyższą decyzję złożyła Wspólnota Mieszkaniowa "P." wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła, że organ zignorował dowód w sprawie wskazujący, że decyzja Wojewody [...] została wydana przez organ podlegający wyłączeniu z postępowania z uwagi na spełnienie przesłanek z art. 25 k.p.a. Zdaniem skarżącej, zastępca dyrektora Wydziału Infrastruktury Urzędu Wojewódzkiego w K. jest siostrą właścicielki firmy opracowującej projekt, na podstawie którego Prezydent Miasta K. wydał decyzję o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji. Natomiast ojciec zarówno zastępcy dyrektora Wydziału Infrastruktury Urzędu Wojewódzkiego w K., jak również właścicielki firmy opracowującej projekt (były wiceprezydent Miasta M. i były Naczelnik Wydziału Rozwoju Miasta M.) jest jednym z autorów projektu córki. Skarżąca zarzuciła ponadto, że przed organem I instancji gromadzony był dodatkowy materiał dowodowy, nie wchodzący w skład pozwolenia na budowę – postanowienie PINB w M., pomiary odległości od budynku (prawdopodobnie w terenie) oraz prawdopodobnie przeprowadzono wizję w pomieszczeniach określając ich charakter. Zdaniem skarżącej, budowa miejsc postojowych zwanych "zatoczką" w granicy działki skarżącej, wpływa na zagospodarowanie jej działki. Wskazała, że "zatokę" należy traktować zgodnie z przeznaczeniem i charakterem obiektu jako miejsca postojowe, bowiem o charakterze obiektu decyduje jego przeznaczenie, a nie zmiana nazwy wprowadzona do projektu. Ponadto skarżąca wskazała, że organ nie odniósł się do faktu, że w przypadku tego samego pozwolenia na budowę, przed jednym organem skarżąca została uznana za stronę, a przed innym już nie. Nadto, w ocenie skarżącej, decyzja o warunkach zabudowy z [...] września 2013 r., na podstawie której wydano pozwolenie na budowę spornej inwestycji, obejmowała również działki członków wspólnoty nr [...] oraz [...], a zatem wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę ma istotny wpływ na możliwość zagospodarowania i wprowadza istotne ograniczenia. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że decyzja została wydana przez organ podlegający wyłączeniu, organ wyjaśnił, że decyzja organu wojewódzkiego została podpisana z upoważnienia Wojewody [...] przez Dyrektora Wydziału Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego w K., nie zaś przez Zastępcę Dyrektora, która jest siostrą właścicielki firmy opracowującej projekt budowlany spornej inwestycji oraz córką jednego z autorów projektu. Jednocześnie organ wyjaśnił, że odległość projektowanych poszczególnych obiektów budowlanych objętych sporna inwestycją od granic działek należących do skarżącej, organ ustalił w oparciu o projekt zagospodarowania terenu oraz wydruki ze strony internetowej www.geoportal.gov.pl. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016r. umarzającą wszczęte na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej "P." w M. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Wspólnocie Mieszkaniowej w M. przy ul. K. [...],[...] i [...] pozwolenia na remont i częściową przebudowę zagospodarowania terenu wokół budynków przy ul. K. [...],[...],[...] w M. na działce nr ewid. [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2016r. umorzył wszczęte na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej "P." postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany, uznając, iż Wspólnota Mieszkaniowa "P." nie była w świetle obowiązujących przepisów Prawa budowlanego stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji i nie może zostać uznana za stronę postępowania o stwierdzenie nieważności takiej decyzji zgodnie z przepisami art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Wojewody [...] działki nr [...],[...],[...],[...]oraz [...], których członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej "P." są współużytkownikami wieczystymi, nie są nieruchomościami znajdującymi się w obszarze oddziaływania inwestycji. Stosownie do art. 104 § 1 k.p.a. wszczęte postępowanie administracyjne musi zostać zakończone załatwieniem sprawy, czyli jej rozstrzygnięciem poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 kpa). Decyzją "w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji" jest decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., tj. decyzja umarzająca postępowanie administracyjne, którą organ wydaje, gdy nie może rozstrzygnąć sprawy co do jej istoty ze względu na pojawienie się trwałej przeszkody uniemożliwiającej ukształtowanie stosunku materialnoprawnego (bezprzedmiotowość postępowania). W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego określana jest jako brak przedmiotu postępowania. Przez przedmiot ten należy zaś rozumieć konkretną sprawę, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu – pozytywne, czy negatywne – staje się prawnie niedopuszczalne. Z pewnością postępowanie wszczęte przez podmiot nie posiadający przymiotu strony staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania występuje m.in. wówczas, gdy podmiot nieuprawniony do domagania się wszczęcia postępowania zgłosił inicjatywę w tym względzie. Wszczęcie postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami prawa administracja publiczna może kształtować stosunki prawne wyłącznie na wniosek jednostki, oparte jest na zasadzie skargowości. Wymaga to wniosku strony - osoby mającej legitymację procesową w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wszczęcie postępowania na wniosek nielegitymowanego podmiotu jest podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania ( vide wyrok NSA z19.09.2012r., II GSK 1038/11). W ocenie Sądu dokonana przez organ I instancji ocena przymiotu strony Wspólnoty Mieszkaniowej "P." jest prawidłowa, co czyni, iż zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 28 kpa i z art. 28 ust 2 Prawa budowlanego. W świetle przywołanej normy art 28 ust 2 Prawa budowlanego oraz art. 28 kpa stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę a w konsekwencji także w prawie stwierdzenia nieważności takiej decyzji są -oprócz inwestora- właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Należy także podkreślić, iż przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji organy powinny przeprowadzić nie tylko analizę pod względem techniczno-budowlanym, ale zbadać, czy przyszła inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiedniej na podstawie innych przepisów, a także czy nie utrudni dotychczasowego korzystania z tych nieruchomości. Żadna z tych okoliczności w sprawie niniejszej nie zaistniała, bowiem realizacja inwestycji obejmującej przebudowę istniejących powierzchni utwardzonych oraz budowę nowych fragmentów utwardzonych celem wyznaczenie normatywnych miejsc postojowych wraz z przebudową istniejącego układu ciągów pieszych i chodników, w wyniku której liczba miejsc postojowych dla samochodów osobowych ma się zwiększyć do 129 miejsc, w tym 4 miejsca dla samochodów osób niepełnosprawnych- na działce nr ewid. [...] ( bowiem jedynie ta działka objęta jest pozwoleniem na budowę) nie wpływa na możliwości zagospodarowania działek stanowiących użytkowanie wieczyste skarżącej Wspólnoty ani nie utrudni korzystania z nich. Wspólnota Mieszkaniowa "P." swój interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2014 r., Nr [...], wywodzi z tytułu przysługującego jej prawa użytkowania wieczystego działek nr ewid. [...],[...],[...],[...] oraz [...] położonych w M. Jednakże w ocenie organu II instancji, sporna inwestycja została zaprojektowana wyłącznie na działce nr ewid. [...] w M., bowiem pomimo faktu, że inwestor we wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 28 marca 2014 r., wskazał trzy działki inwestycyjne nr ewid. [...],[...],[...], to jednak w dniu 14 kwietnia 2014 r. dokonał korekty wniosku poprzez wykreślenie działek nr ewid. [...] i [...]. Analizując obszar oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego w kontekście przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U z 2002r. Nr 75, poz.690 ze zm.) należy zauważyć, iż organ odwoławczy dokonał pomiarów , z których wynika , iż przepis § 19 ust. 1 i 2 przywołanego rozporządzenia określający odległości miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym i od granicy działki budowlanej nie został w żaden sposób naruszony bowiem projektowane skupisko 8 miejsc postojowych zostało zaplanowane na działce nr ewid. [...] w odległości 7,5 m od granicy działki nr ewid. [...], w odległości ok. 8,0 m od granicy działki nr ewid. [...], w odległości ok. 10 m od granicy działki nr ewid. [...], w odległości ok. 9 m od granicy działki nr ewid. [...], w odległości ok. 7,5 m od granicy działki nr ewid. [...], w odległości ponad 35 m od budynku mieszkalnego skarżącej Wspólnoty oraz od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi znajdujących się w budynku mieszkalnym należącym do skarżącej. Brak jest podstaw do przyjęcia, iż decyzja o pozwoleniu na budowę narusza § 19 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) uzasadniając interes skarżącej Wspólnoty, który stanowi, iż odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie , bowiem z projektu nie wynika aby w odległości mniejszej znajdowały się otwory okienne pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Odnosząc się do zarzutu skarżącej zlokalizowania bezpośrednio przy granicy działek nr ew. [...] i [...] miejsc parkingowych to należy wskazać, iż zarzut ten jest chybiony. Z projektu remontu z częściową przebudową zagospodarowania terenu wokół budynków przy ul. K. [...],[...],[...] w M. wynika, iż do projektu projektant , posiadający stosowane uprawnienia, dokonał korekt, zaakceptowanych przez organ, z których wynika między innymi , iż obszar objęty inwestycją znajduje się wyłącznie na działce nr [...] oraz , że ilość projektowanych miejsc parkingowych wynosi 57 ( pierwotnie 63 szt.), a także że żadne z tych miejsc nie zostało zlokalizowane przy granicy działek nr ew. [...] i [...]. Niezależnie więc od definicji pojęcia "zatoczka przy drodze wewnętrznej", należy stanowczo stwierdzić, iż projekt nie zakłada lokalizacji żadnych miejsc postojowych przy granicy działek nr ew. [...] i [...]. Przy czym podkreślenia wymaga, iż korekty projektu, wbrew twierdzeniom skarżącej, dokonał projektant inż. S. S. i jego naniesienia i parafki znajdują się przy adnotacjach o zmianach w projekcie. Odnosząc się do podniesionego zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. wskazać należy, że zarzut braku zawiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (zob. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1098/13; wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2572/12; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 1142/11). Tymczasem w ocenie Sądu skarżąca nie wskazała czynności procesowych, których nie mogła dokonać, ograniczając się wyłącznie do ogólnikowych sformułowań o niemożności "ostatecznego zapoznania się z materiałami sprawy" ani nie wykazała jaki miało to wpływ na wynik sprawy. W kwestii podnoszonego zarzutu , iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016r. została wydana przez organ podlegający wyłączeniu należy wskazać, iż instytucja wyłączenia podmiotów stosujących prawo od załatwiania indywidualnych spraw administracyjnych w Kodeksie postępowania administracyjnego została uregulowana w dziale I rozdziału 5. Ustawodawca przewidział tam instytucje wyłączenia pracownika organu administracji publicznej (art. 24 K.p.a.), wyłączenia organu administracji publicznej (art. 25 K.p.a.), wyłączenia członka organu kolegialnego (art. 27 § 1 K.p.a.) i wyłączenia całego organu kolegialnego (art. 27 § 2 K.p.a.). Kodeks wyraźnie rozróżnia i rozgranicza zakres i skutki prawne stosowania tych poszczególnych instytucji. Przepisy o wyłączeniu pracownika organu administracji publicznej można stosować tylko, gdy osoba będąca obsadą personalną organu jest stroną postępowania, a zatem gdy jej jako osoby fizycznej dotyczy sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego. Na taką interpretację wskazuje konstrukcja wyłączenia organu administracji publicznej. Zgodnie z treścią art. 25 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych: 1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3; 2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3. Organ administracji publicznej traci zdolność do prowadzenia postępowania administracyjnego, w przypadku gdy stroną jest osoba fizyczna będąca obsadą personalną organu administracji publicznej właściwego do prowadzenia postępowania lub zajmuje stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nimi w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 K.p.a. Należy to odnieść również do zastosowania art. 26 § 2 K.p.a., który stanowi, że jeżeli wskutek wyłączenia pracowników organu administracji publicznej organ ten stał się niezdolny do załatwienia sprawy, stosuje się odpowiednio § 2. Wyłączanie na tej podstawie może dotyczyć tylko sytuacji gdy stroną jest osoba, która wobec pracowników pozostaje w stosunku nadrzędności służbowej. W innych bowiem przypadkach rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w formie decyzji administracyjnej obowiązany jest przeprowadzić organ administracji publicznej, któremu przepisy prawa przyznały kompetencję w sprawie (por. cyt. powyżej uchwała NSA z dnia 20 maja 2010r., sygn. akt I OPS 3/09). Rozróżnienie podstaw wyłączenia "pracownika organu" od sytuacji, w jakich następuje wyłączenie od załatwienia sprawy organu administracji publicznej w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jest istotne i to nie tylko ze względu na odmienne przesłanki takiego wyłączenia, ale i skutki prawne takiego wyłączenia. Zróżnicowanie konsekwencji wyłączenia pracownika od skutków wyłączenia organu wskazuje, że wykładnia i stosowanie omawianych regulacji nie może prowadzić do zatarcia różnicy między odrębnymi regulacjami proceduralnymi, a mianowicie wyłączeniem pracownika i wyłączeniem organu. W rezultacie strona postępowania nie może żądać wyłączenia organu (podobnie i osoby pełniącej funkcję organu) z innych przyczyn niż wymienione w art. 25 K.p.a., nawet jeżeli zdaniem strony mogą zachodzić wątpliwości co do bezstronności organu. Pomijając już kwestię, iż autorem projektu zatwierdzonego przez Prezydenta Miasta M. w dniu [...] maja 2014r. są mgr inż. arch. A. B. oraz przywołany już inż. S. S., a sprawdzającym projekt M. D., a nie jak twierdzi skarżąca –M. G. i jej ojciec K. D. , bowiem okoliczność, iż projekt został sporządzony w określonej pracowni architektonicznej nie może być jakimkolwiek argumentem przemawiającym za wyłączeniem pracownika czy też organu, to należy podkreślić, iż w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek opisanych w art. 25 kpa. Okoliczność, iż organ odwoławczy nie odniósł się do powyższego zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należy zakwalifikować jako naruszenie art. 107 § 3 kpa , jednak pozostające bez wpływu na wynik sprawy , a więc nie mogące stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w wyroku.