VII SA/Wa 1062/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. Ł. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odmówić skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie odwoławcze (z odwołania organizacji społecznej - "K,") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] listopada 2010r. nr [...]. W dniu 30 marca 2011r. (data nadania w urzędzie pocztowym) I. Ł. złożyła skargę na w/w decyzję. Pismem z dnia 8 czerwca 2011r. skarżąca zwróciła się do Sądu z wnioskiem "o przywrócenie terminu do złożenia odwołania". Wniosek ten należy potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na w/w decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 87 ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jak wynika zatem z art. 87 powołanej ustawy, jedną z przesłanek, które muszą być spełnione, aby możliwe było przywrócenie terminu jest złożenie prośby o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi. Zauważyć w związku z tym trzeba, że I. Ł. złożyła skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2010r. w dniu 30 marca 2011r., nadając ją w tym dniu w urzędzie pocztowym. Należy zatem przyjąć, że najpóźniej w tej dacie ustała przeszkoda, która w ocenie skarżącej uniemożliwiała jej wniesienie skargi w terminie. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi winien być zatem złożony do dnia 6 kwietnia 2011r.. Skoro zaś I. Ł. wystąpiła z takim wnioskiem dopiero w dniu 8 czerwca 2011r. (data nadania w urzędzie pocztowym), nie została spełniona jedna z obligatoryjnych przesłanek określonych w art. 87 ustawy, co przesądza o niedopuszczalności przywrócenia terminu. Niezależnie od tego, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Za taką nie dającą się przezwyciężyć przeszkodę nie można uznać okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku. Składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi I. Ł. wskazała, że jej wnuczka w okresie od grudnia 2010r. do chwili obecnej 3-krotnie była w szpitalu, a pomiędzy tymi pobytami chorowała w domu. Ponadto skarżąca opiekuje się niepełnosprawnym synem, a jej matka w w/w okresie 2-krotnie przebywała w szpitalu. I. Ł. wskazała też, że mąż jej matki wymaga stałej opieki ze względu na schorzenia kardiologiczne i w czasie, gdy jej matka nie może się nim opiekować, obowiązek ten spada na skarżącą. W ocenie Sądu konieczność sprawowania opieki nad innymi osobami nie uniemożliwiała skarżącej wniesienia skargi w terminie. Zauważyć trzeba, że sporządzenie skargi (która nie wymaga uzasadnienia) i nadanie jej w urzędzie pocztowym nie jest czynnością na tyle czasochłonną, aby nie było możliwe jej dokonanie w czasie opiekowania się członkami rodziny. Warto też zauważyć, że I. Ł. w żaden sposób nie udokumentowała złego stanu zdrowia osób, którymi się opiekowała. Tymczasem z powołanego art. 87 ustawy wynika powinność strony wnoszącej o przywrócenie terminu przedstawienia w sposób przekonujący faktów, które miałyby świadczyć o braku jej winy, a także w razie konieczności zobrazowania podnoszonych okoliczności za pomocą odpowiednich dokumentów. Biorąc pod uwagę powyższe należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy.