VII SA/Wa 1063/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak- Pęczkowska, asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Rzecznika Praw Obywatelskich na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadkach odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2016 stwierdza nieważność zaskarżanej uchwały w zakresie § 1 wraz z załącznikiem nr 1, § 2 wraz z załącznikiem nr 2 oraz § 5 ustęp 2 Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga Rzecznika Praw Obywatelskich, który dochodził stwierdzenia nieważności § 5 ust. 2 oraz przepisów zamieszczonych w załączniku nr 1 i nr 2 do powołanej uchwały nr [...] Rady [...] z [...] listopada 2015 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2016. W zaskarżonym akcie, na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) uchwalono, co następuje: - § 1. Na rok 2016 ustala się opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, w wysokości określonej w załączniku nr 1 do uchwały. - § 2. Na rok 2016 ustala się koszty powstałe w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, o których mowa w art. 130a ust. 2a ustawy wymienionej w § 1, w wysokości określonej w załączniku nr 2 do uchwały. - § 3. W sprawach pojazdów, które zostały usunięte lub została wydana dyspozycja ich usunięcia przed dniem wejścia w życie niniejszej uchwały, stosuje się przepisy dotychczasowe. - § 4. Wykonanie uchwały powierza się Prezydentowi [...]. - § 5. 1. Uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. 2. Uchwała wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Załącznik nr 1 do opisanej wyżej uchwały określał: Opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu |Określenie pojazdu w zależności od: |Wysokość opłaty w złotych | |· dopuszczalnej masy całkowitej w kg |Za usunięcie jednego |za każdą dobę | |· lub rodzaju pojazdu |pojazdu |przechowywania | |rower, motorower |110 |17 | |motocykl |218 |24 | |do 3.500 kg włącznie dopuszczalnej masy całkowitej |478 |37 | |powyżej 3.500 kg do 7.500 kg |597 |49 | |powyżej 7.500 kg do 16.000 kg |846 |71 | |powyżej 16.000 kg |1247 |132 | |pojazd przewożący materiały niebezpieczne |1518 |196 | Załącznik nr 2 do przedmiotowej w sprawie uchwały określał wysokość kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu |Określenie pojazdu w zależności od: |Wysokość kosztów w złotych za | |· dopuszczalnej masy całkowitej w kg |odstąpienie od usunięcia pojazdu | |· lub rodzaju pojazdu | | |rower, motorower |55 | |motocykl |109 | |do 3.500 kg włącznie dopuszczalnej masy całkowitej |239 | |powyżej 3.500 kg do 7.500 kg |299 | |powyżej 7.500 kg do 16.000 kg |423 | |powyżej 16.000 kg |624 | |pojazd przewożący materiały niebezpieczne |759 | Rzecznik zarzucił zaskarżonym przepisom naruszenie art. 2 i art. 88 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 4 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 296, ze zm.), a ponadto przepisom zamieszczonym w załączniku nr 1 i nr 2 do uchwały zarzucił niezgodność z art. 130a ust. 6 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 poz. 128, ze zm.). Stanowisko Rzecznika znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ - Rada [...] wniosła o oddalenie skargi oraz o zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Poinformowała, że zaskarżona uchwała nie została wyeliminowana z obiegu prawnego w trybie rozstrzygnięcia nadzorczego. W uzasadnieniu stanowiska organu wskazano w szczególności, że uchwała została podjęta przez [...][...] listopada 2015 r. i przekazana Wojewodzie [...] pismem Biura Rady [...][...] grudnia 2015 r., a następnie pismem z [...] grudnia 2015 r. Urzędu [...] została przekazana do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z wnioskiem o ogłoszenie jej w dzienniku urzędowym. Fakt opublikowania przez Wojewodę [...] zaskarżonej uchwały w dniu [...] stycznia 2016 r. nie jest wystarczającą podstawą, żeby uznać tę uchwałę za nieważną. Opóźnienie opublikowania uchwały ma ten skutek, że z wystąpieniem o zapłatę za czynności usunięcia i przechowania pojazdu będzie można wystąpić dopiero po opublikowaniu stawek opłat. Zdaniem organu nie są trafne zarzuty skarżącego, jakoby organ podejmując uchwałę nie uwzględnił kryteriów ustawowych zawartych w art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Potrzeba sprawnej realizacji zadań w przedmiotowym zakresie wymaga wielu czynności - przekazanie stosownej dyspozycji od służb celem usunięcia pojazdu i odholowania na specjalny parking, podejmowania czynności niezbędnych do powrotnego wydania pojazdu jego właścicielowi - w dużej mierze wykonywane są siłami pracowników jednostki samorządu terytorialnego, w tym do straży miejskiej, i w związku z tym uzasadnione jest uwzględnianie ich w kształtowaniu wysokości opłat i kosztów. Ponadto, przywołane w uzasadnieniu do projektu uchwały wysokości wpływów do budżetu są jedynie informacjami dla skarbnika [...] o planowanych dochodach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.) sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Przesłanki nieważności aktów organów powiatów, nie pokrywają się z przyczynami nieważności opisanymi w art. 156 § 1 k.p.a. i na podstawie argumentacji a contrario należy przyjąć, że każde istotne naruszenie prawa aktu organów powiatów oznacza ich nieważność. Jako trafny Sąd ocenia pogląd, zgodnie z którym do istotnych naruszeń prawa skutkujących nieważnością uchwały zalicza się "naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał" (B. Adamiak, Wyroki..., s. 31; podobnie Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru..., s. 101–102). Sformułowanie "nieistotne naruszenie prawa" stanowi pojęcie nieostre i obejmuje wady niemające znaczenia dla oceny prawidłowości uchwały (np. błędne powołanie podstawy prawnej w sytuacji, gdy istnieje podstawa prawna do jej podjęcia), czy też drobne wady niedotyczące istoty regulowanego zagadnienia (np. nieodpowiednie oznaczenie uchwały) oraz oczywiste omyłki pisarskie i rachunkowe (por. Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru..., s. 101–103). Sąd ocenił, że uchwała dotknięta jest istotnymi w ww. rozumieniu naruszeniami, które uzasadniają stwierdzenie jej nieważności, w zaskarżonym zakresie. Nie ma ustawowego wymogu sporządzania uzasadnienia uchwały. Sąd badając niniejszą uchwałę odwoływał się do uzasadnienia jej projektu. Dokument ten ma bowiem szczególny walor dowodowy. Służy ujawnieniu i zrozumieniu intencji prawodawcy, tu Rady [...] i stanowi tym samym jeden z elementów mechanizmu kontroli uchwały. Zasada rzetelnej legislacji wymaga, żeby w sytuacji gdy ustawodawca pozostawił organowi pewien margines swobody w ustanawianiu regulacji prawnych w uzasadnieniu projektu tej regulacji wskazane były argumenty przemawiające za przyjęciem konkretnych rozwiązań. Jak wskazywał wielokrotnie Trybunał Konstytucyjny oraz sądy administracyjne - interpretacja przepisów zawierających upoważnienie ustawowe nie może być dokonywana przy zastosowaniu wykładni rozszerzającej i celowościowej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawach o sygn.: U 4/12, U 12/13). Przepis art. 130 a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że Rada powiatu biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. W ww. przepisie ustawodawca zamieścił tzw. szczegółowe upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego, w którym wskazał dwa czynniki, jakimi powinien kierować się organ stanowiący gminy przy ustalaniu opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym. Pierwszym z tych czynników jest konieczność zapewnienia sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów, drugim zaś są koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Z uchwały oraz z postępowania poprzedzającego jej podjęcie, w szczególności uzasadnienia projektu uchwały nie wynika żeby Rada [...] analizowała, a następnie uwzględniała ww. ustawowe nakazy związane z przyznaną jej kompetencją prawodawczą. Jak zasadnie podniósł Rzecznik Praw Obywatelskich szczegółowe upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego wymusza stanowienie przepisów prawa miejscowego tak, żeby między tymi przepisami a ustawą istniała więź materialna, czyli aby akt ten stanowił dopełnienie postanowień ustawy i w swej treści był zgodny z ustawą. Taka zaś sytuacja nie ma miejsca w zakresie uregulowań zawartych w § 1 oraz w § 2 i stosownie w załącznikach do tych przepisów. Rada [...] nie poczyniła ustaleń w zakresie kosztów usuwania pojazdów z drogi i przechowywania ich na parkingach strzeżonych na terenie [...]. W uzasadnieniu projektu zaskarżonej uchwały brak jest bowiem jakichkolwiek informacji na temat wysokości kosztów dotyczących odholowania pojazdów i parkowania ich na parkingach strzeżonych w [...]. Sąd podzielił stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich - skoro Rada [...] nie dysponowała informacjami dotyczącymi wysokości kosztów usług usuwania pojazdów z dróg publicznych w [...] oraz kosztów parkowania pojazdów na parkingach strzeżonych w [...], to podejmując zaskarżoną uchwałę nie mogła uwzględnić przedmiotowych kosztów przy ustalaniu wysokości opłat, o których mowa w art. 130a ust. 5c Prawa o ruchu drogowym. Bezsprzecznie Rada Powiatu posiadała pewną swobodę w określaniu stawek opłat za usuwanie pojazdów z dróg, jednak jej zakres wyznacza przepis art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zawiera on przesłanki, jakimi powinien kierować się organ przy podejmowaniu uchwały, ustalając przedmiotowe stawki. Należy podkreślić, że przesłankami tymi rada jest związana na mocy art. 2 Konstytucji - Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Z uzasadnienia projektu uchwały wynika, że zawarto nowe umowy związane z usuwaniem i przechowywaniem pojazdów na terenie [...], jednostkowy koszt za usuwanie i za odstąpienie zmniejszył się o kilkadziesiąt procent. Tymczasem zgodnie z podjętą uchwałą obniżono, w porównaniu z poprzednim rokiem, tylko stawki za wydanie dyspozycji usunięcia, w przypadku odstąpienia gdy powstały koszty. Mimo niższych kosztów z tytułu tych umów nie obniżono stawek za usuwanie i przechowywanie pojazdów. Ponadto, w uzasadnieniu projektu uchwały wskazano, że wprowadzenie w życie proponowanych stawek opłat doprowadzi do zmniejszenia dochodu budżetu m.st. Warszawy z tytułu obniżenia stawek opłat za odstąpienie od holowania pojazdów, spadek ten będzie jednak rekompensowany przez spadek wydatków z tytułu usunięcia i przechowywania pojazdów jaki zostanie uzyskany dzięki realizacji nowo zawartych umów. W kontekście opisanych powyżej okoliczności Sąd podziela stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich - ustalając prawie maksymalne stawki opłat Rada [...] kierowała się względami fiskalnymi. Tymczasem zapewnienie jak najwyższych wpływów do budżetu miasta, jednoznacznie wykracza poza przesłanki materialne wymienione w art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym (por. także ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1916/16). W uchwale przyjęto stawki opłat na maksymalnym poziomie, dopuszczalnych przez prawo stawek, określonych w obwieszczeniu Ministra Finansów, z pominięciem jakichkolwiek argumentów, przyczyn czy też okoliczności, które uzasadniają przyjęcie takiego rozwiązania. Nie wyjaśniono w szczególności, czy tak określone wysokie stawki są konieczne dla zapewnienia sprawnego wykonywania zadań usuwania pojazdów, jaka jest relacja tych stawek do faktycznych kosztów usuwania pojazdów na terenie [...]. Sąd miał na uwadze i to, że w art. 130 a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym ustawodawca posłużył się zwrotem "koszty usuwania pojazdu na obszarze danego powiatu" a nie "koszty usuwania pojazdu ponoszone przez powiat". Wbrew stanowisku organu - Rady [...], przedmiotowe w sprawie koszty nie mogą obejmować kosztów obsługi zadania usuwania pojazdów, w tym kosztów administracyjnych związanych z funkcjonowaniem służb miasta, np. straży miejskiej pracowników Zarządu Dróg Miejskich. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było żeby stawki opłat były ustalane przy uwzględnianiu kosztów administracyjnych, to takie unormowanie zawarte byłoby w ustawie. Jak słusznie wskazał Rzecznik, ustawodawca postąpił tak, np. w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wskazując, że stawki opłaty za gospodarowania odpadami komunalnymi należy określić przy uwzględnieniu kosztów funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, które obejmują m.in. koszty obsługi administracyjnej tego systemu ( patrz art. 6 k ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 6r ust. 2 pkt 3 ww. ustawy). Reasumując, w związku z powyższymi rozważaniami Sąd stwierdza, że zaskarżona uchwała Rady [...] została podjęta z pominięciem kryteriów zawartych w upoważnieniu ustawowym. Wydana została z istotnym naruszeniem prawa skutkującym nieważność uchwały w ww. zakresie. Konieczne było stwierdzenie nieważności nie tylko załączników do przepisów § 1 i 2 uchwały, ale tych przepisów wraz z załącznikami. Pozostawienie ww. przepisów, przy stwierdzeniu nieważności samych załączników czyniłoby je niewykonalnymi. Orzekając, jak w niniejszym wyroku Sąd w pełni podzielił także stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności uchwały w zakresie rozstrzygnięcia opisanego w § 5 pkt 2. Stosownie do postanowień art. 88 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, warunkiem wejścia w życie aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie. Zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych określa ustawa (art. 88 ust. 2 Konstytucji). W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, akty normatywne zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowy wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba, że dany akt normatywny określi termin dłuższy. Powołany przepis nie wyłącza możliwości nadania aktowi normatywnemu wstecznej mocy obowiązującej, jeżeli zasady demokratycznej państwa prawnego nie stoją, temu na przeszkodzie (art. 5 ustawy). Zaskarżona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Z treści § 5 ust. 2 uchwały wynika, że wchodzi ona w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Tym samym w uchwale zamieszczona została norma nakazująca stosowanie przepisów uchwały do zdarzeń, które miały miejsce przed jej ogłoszeniem, będącym warunkiem wejścia w życie aktu normatywnego. Doszło zatem do naruszenia zasady zakazu działania prawa wstecz, która stanowi jeden z zasadniczych elementów demokratycznego państwa prawa, wyrażonego w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej . Przepis § 5 ust. 2 zaskarżonej uchwały jest także nie do pogodzenia z art. 88 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym koniecznym warunkiem wejścia w życie aktu prawa miejscowego jest ogłoszenie jego tekstu we właściwy sposób, który to warunek powinien być spełniony przed datą wejścia w życie aktu prawa miejscowego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 marca 2004 r., sygn. akt K 37/03). Dla oceny wadliwości § 5 ust. 2 uchwały istotne znaczenie ma i to, że w dokumentach związanych z podejmowaniem uchwały i w uchwale brak jest jakichkolwiek informacji przemawiających za nadaniem uchwale retroaktywnej mocy obowiązującej oraz, że wejście w życie zawartych w uchwale regulacji przed ogłoszeniem uchwały w dzienniku urzędowym jest niezbędne dla realizacji wartości, która jest ważniejsza od wartości chronionej zakazem retroakcji. Zdaniem Sądu, za tym aby uchwała miała wsteczną moc obowiązującą nie przemawia żadna wartość konstytucyjna. Przeciwnie w demokratycznym państwie prawnym nie do zaakceptowania jest sytuacja, gdy adresat normy prawnej nie zna i nie może zapoznać się ze skutkami prawnymi swojego działania, które co szczególnie istotne stwarzają obowiązki finansowe. Sąd nie podzielił argumentacji organu przedstawionej w odpowiedzi na skargę, a uzasadniającej w jego ocenie żądanie oddalenia skargi. Wbrew stanowisku organu wadliwości uchwały w zakresie § 5 pkt 2 nie usuwa fakt, że wysokość opłat i kosztów jest ustalana corocznie. Ma rację organ - obowiązek właściciela pojazdu w zakresie ponoszenia kosztów, jest bezwzględny i podobnie jak obowiązek usuwania i przechowywania pojazdów, jednak ta okoliczność nie dotyka istoty ww. wadliwości uchwały. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 lutego 2015 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 155/13 - klauzula demokratycznego państwa prawnego, zasada lex retro non agit nie ma charakteru bezwzględnego, ale każdy przypadek retroaktywnie działającej normy prawnej musi być oceniony autonomicznie pod kątem spełnienia fundamentalnych warunków dopuszczalności retroaktywności prawa, tj. retroaktywna norma prawna: (1) została uchwalona w akcie normatywnym rangi ustawowej lub znajdującego umocowanie w normie rangi ustawowej, (2) jest ona wyrażona explicite, a więc nie została wyprowadzona w drodze domniemania lub analogii, (3) nie narusza ona zaufania w stosunkach między obywatelem a państwem, w szczególności na narusza sfery wolności i uprawnień podmiotów prawa, (4) w sytuacjach wyjątkowych, jeśli tak czyni, to retroaktywność normy prawnej jest uzasadniona ważnym interes publiczny, którego nie można wyważyć z interesem jednostki i nie można ochronić w inny sposób, niż poprzez prawo działające z mocą wsteczną. Retroaktywność niniejszej uchwały w oczywisty sposób narusza zaufanie w stosunkach obywatel a organ samorządu i nie była uzasadniona żadnym interesem publicznym, a w szczególności taki nie został przedstawiony w uzasadnieniu projektu uchwały. Argumentacja organu, przedstawiona w odpowiedzi na skargę, tej wadliwości uchwały nie może konwalidować ani skutecznie usprawiedliwiać, w szczególności kiedy żąda się w niej określenia przez Sąd od kiedy uchwała obowiązywała. Orzeczenie w tym przedmiocie nie jest przewidziane w ramach sądowej kontroli uchwały w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.). Natomiast stwierdzona w tym zakresie wada uchwały musi skutkować wyeliminowaniem rozstrzygnięcia zawartego w § 5 ust. 2 uchwały. Podobnie, nie jest trafne stanowisko organu co do niezgodności uchwały z art. 130 a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Powtórzmy, Rada [...] nie poczyniła ustaleń w zakresie kosztów usuwania pojazdów i ich przechowywania, a wyznaczając stawki opłat kierowała się kryterium fiskalnym. W odpowiedzi na skargę organ powołał się na projekt uchwały na rok 2015 (w załączeniu w aktach sprawy), do którego dołączono uzasadnienie zawierające szczegółowe zestawienie obowiązujących wówczas stawek rynkowych za usługi odholowywania i przechowywania pojazdów, zawierające również ceny obowiązujące w roku 2016, co wynika z zawartych wieloletnich umów. Wskazał, że przywołane w uzasadnieniu do projektu uchwały dane o wysokości wpływów do budżetu są jedynie informacjami dla skarbnika [...] o planowanych dochodach [...] z tytułu pojazdów, przekazane w celu ich porównania z planowanymi wydatkami założonymi w budżecie [...]. W ocenie Sądu, powyższa argumentacja nie może wpłynąć na odmienną niż przedstawiona powyżej ocenę, że przy podejmowaniu uchwały brano pod uwagę pozaustawowe przesłanki fiskalne. Nie chodzi w sprawie o podawane informacje o wpływie uchwały na plan budżetowy, a o stwierdzony wpływ przesłanki dochodów budżetu na kalkulację wysokości opłat i kosztów ustalonych w zaskarżonej uchwale. Orzekając w niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze, że kontrolowana uchwała obarczona jest omówionymi powyżej istotnymi naruszeniami prawa, co zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. uzasadnia stwierdzenie jej nieważności w zakresie opisanym w sentencji wyroku.