VII SA/Wa 1064/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant Ref. staż. Marcin Sieradzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedziba w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę I. Stan sprawy 1. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. w W. od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. i W. P. pozwolenia na budowę budynku usługowo-administracyjnego z lokalem mieszkalnym na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości W. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) - dalej "kpa", oraz na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. [Prawo budowlane] (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409). 2. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] podał, że w dniu [...] grudnia 2014 r. M. i W. P. złożyli w Starostwie Powiatowym w W. wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku usługowo-administracyjnego z lokalem mieszkalnym na działkach nr ewid. [...] i [...] w W., przy ul. [...]. Organ powiadomił strony o wszczęciu postępowania, a [...] Sp. z o.o. w W. wniosła uwagi do projektowanej budowy. Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Od decyzji tej odwołanie wniosła [...] Sp. z o.o. 3. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2015 r. została wydana zgodnie z przepisami i brak jest podstaw do jej uchylenia. Inwestor spełnił warunki wymagane do ubiegania się o pozwolenie na budowę, stosownie do art. 32, 33, 34 ust. 1-3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, tj. do wniosku załączył: projekt budowlany, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, uzgodnienia i opinie wynikające z przepisów szczególnych oraz wypis i wyrys z planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W.. Organ wskazał, że jeżeli inwestor spełni warunki nałożone ww. przepisami, to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W. dla ulicy [...] oraz części ulic [...] i [...], uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] lutego 2014 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] marca 2014 r., poz. [...]) wynika, że działka nr ewid. [...] w W. położona jest na terenie przeznaczonym pod obiekty produkcyjne, składy i magazyny oraz usługi oznaczone symbolem PU9. Zgodnie z § 31 Działu II - Ustalenia szczegółowe - Rozdział 2 Przeznaczanie, zagospodarowanie i zabudowa terenów obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz usług oznaczonych symbolami PU od 1 do 10 "Dla terenów oznaczonych symbolami PU od 1 do 10 ustala się przeznaczenie podstawowe - obiekty przemysłowe, produkcyjne, składy i magazyny oraz usługi nieuciążliwe i uciążliwe". Zgodnie z § 34 pkt 2 i 4 ww. planu "dopuszcza się lokalizację (...) budynków administracyjnych w tym jednego lokalu mieszkaniowego w jednym budynku administracyjnym (...)" oraz "dopuszcza się lokalizację budynków bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną za wyjątkiem granicy działek z terenem U1 na terenie PU 1". Zdaniem organu, z akt sprawy wynika, że działka nr ewid. [...], granicząca z inwestycją, będąca w użytkowaniu wieczystym [...] sp. z o.o położona jest, podobnie jak działka inwestycyjna nr ewid. [...], na terenie oznaczonym w miejscowym planie PU9 i jest przeznaczona pod zabudowę. Fakt, że w nieobowiązujących planach zagospodarowania przestrzennego Miasta W. działka nr ewid. [...] przeznaczona była pod drogę wewnętrzną nie stanowi podstawy do uznania, że nadal jest drogą. Z ustaleń planu wynika, że przeznaczenie i zagospodarowanie terenów dróg publicznych oznaczone są na rysunku planu symbolami KDGP, KDL, KDD i KDZ. Działka nr ewid. [...], na której zaprojektowano miejsca postojowe dla niniejszej inwestycji, położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem KDD2 - tereny dróg publicznych klasy drogi dojazdowej, o kategorii drogi gminnej. Z powyższego wynika, że budowa projektowanego budynku usługowo-administracyjnego z lokalem mieszkalnym i miejscami parkingowymi jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu. Organ stwierdził, że inwestycja została usytuowana w zgodności z ww. przepisem planu oraz z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 z 2002 r. poz. 690 z późn. zm.), tj. "Jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Organ zauważył, że plan miejscowy po uchwaleniu i opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Województwa [...], stosownie do art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U z 2015 r. poz. 199), jest aktem prawa miejscowego i wiąże zarówno organy gminy, instytucje publiczne jak i inwestorów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] odniósł się również do zarzutów zawartych w odwołaniu. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowisko organu 4. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W.. W obszernej skardze zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynika sprawy, tj., art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy - Prawo budowlane; art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 kpa co skutkowało naruszeniem z art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; art. 78 kpa; art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 80 kpa co skutkowało naruszeniem z art. 35 ust. [ ] 1 pkt 3 oraz 34 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego oraz § 33 ust. [ ] pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; art. 8 kpa; 2) przepisów prawa materialnego, które miało wynik [wpływ] na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; § 34 pkt 2 i 4 planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W. dla ulicy [...] oraz części ulic [...] i [...]; art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 144 kodeksu cywilnego – - domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. 5. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z art. 145 § 1 ppsa, wyeliminowanie przez sąd z porządku prawnego zaskarżonego aktu może nastąpić w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a-c), a także wówczas, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (pkt 2) lub też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kpa lub w innych przepisach. Kontrola zgodności z prawem decyzji administracyjnej w świetle przywołanego wyżej przepisu nie jest dokonywana przez sąd dowolnie, lecz w określonej kolejności, ponieważ stwierdzenie istnienia danego typu wad decyzji może eliminować potrzebę ustalania zaistnienia innych wad. Kontrola przestrzegania przez organy administracji norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności, po uprzednim przeprowadzeniu kontroli przestrzegania przepisów o postępowaniu administracyjnym. Istotne jest bowiem ustalenie, czy w postępowaniu przed organami administracji zostały dostatecznie i w sposób wystarczający wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie zaś, że okoliczności te nie zostały dostatecznie wyjaśnione, uniemożliwia dokonanie oceny, czy nastąpiło naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (v. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, Marta Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis. Warszawa 2005, s. 460-461). 7. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2015 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. i W. P. pozwolenia na budowę budynku usługowo-administracyjnego z lokalem mieszkalnym na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości W. przy ul. [...]. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa. 8.1 Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 – właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jest to tak zwana decyzja związana. Słusznie stwierdził organ, i wynika to z akt sprawy, że inwestor spełnił warunki określone w art. 32, 33, 34 ust. 1 – 3 ustawy Prawo budowlane, wymagane do uzyskania pozwolenia na budowę: do wniosku dołączył projekt budowlany, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, uzgodnienia i opinie, wypis i wyrys z planu zagospodarowania przestrzennego miasta W.. Zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Umowa użyczenia zawarta pomiędzy Gminą W.a inwestorami – M. i W. P. oddająca w bezpłatne używanie część działki nr [...] w W., przy ul. [...] stanowi stosunek zobowiązaniowy, przewidujący uprawnienia do wykonywania robót budowlanych; z § 2 pkt 6 tej umowy wynika, że umowa upoważnia inwestorów do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budową - przeprowadzenie inwestycji polegającej na wybudowaniu miejsc parkingowych na działce nr [...] stanowiącej własność Gminy W., jako wspólne zamierzenie inwestycyjne z działką nr [...], w ramach koncepcji zagospodarowania terenu dla zadania budowa jezdni serwisowej przy ul. [...] w W. na wysokości działki nr ewid. [...]. Z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W. dla ulicy [...] oraz części ulic [...] i [...] z dnia [...] lutego 2014 r. wynika, że działka nr ewid. [...] położona jest na terenie przeznaczonym pod obiekty produkcyjne, składy i magazyny oraz usługi oznaczone symbolem PU9. Zgodnie zaś z § 31 Działu II - Ustalenia szczegółowe - Rozdział 2 Przeznaczanie, zagospodarowanie i zabudowa terenów obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz usług oznaczonych symbolami PU od 1 do 10 "Dla terenów oznaczonych symbolami PU od 1 do 10 ustala się przeznaczenie podstawowe - obiekty przemysłowe, produkcyjne, składy i magazyny oraz usługi nieuciążliwe i uciążliwe". Zgodnie z § 34 pkt 2 i 4 ww. planu "dopuszcza się lokalizację (...) budynków administracyjnych w tym jednego lokalu mieszkaniowego w jednym budynku administracyjnym (...)" oraz "dopuszcza się lokalizację budynków bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną za wyjątkiem granicy działek z terenem U1 na terenie PU 1". Działka nr ewid. [...] na której zaprojektowano miejsca postojowe dla niniejszej inwestycji, położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem KDD2 - tereny dróg publicznych klasy drogi dojazdowej, o kategorii drogi gminnej. A zatem stwierdzić należy, jak słusznie ustalił to organ, że budowa projektowanego budynku usługowo-administracyjnego z lokalem mieszkalnym i miejscami parkingowymi jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z akt sprawy wynika również, że inwestycja została usytuowana nie tylko zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ale również zgodnie z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 z 2002 r. poz. 690 z późn. zm.). Jak słusznie stwierdził organ, plan miejscowy po uchwaleniu i opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Województwa [...], stosownie do art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U z 2015 r. poz. 199), jest aktem prawa miejscowego i wiąże zarówno organy gminy, instytucje publiczne jak i inwestorów. Skoro więc inwestor spełnił warunki nałożone wyżej wymienionymi przepisami ustawy Prawo budowlane, przepisami rozporządzenia wykonawczego i inwestycja jest usytuowana zgodnie z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, zwłaszcza, że zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane - każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. 8.2 Niezależnie od powyższego podkreślić należy, co wynika z akt sprawy, i na co wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że działka nr ewid. [...] będąca w użytkowaniu wieczystym [...] sp. z o.o., a granicząca z przedmiotową inwestycją, położona jest, podobnie jak działka inwestycyjna nr ewid. [...], na terenie oznaczonym w obowiązującym miejscowym planie PU9, i jest przeznaczona pod zabudowę, a nie jest drogą. 9. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. 10. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.