VII SA/Wa 1065/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2006 r. sprawy ze skargi E. L., J. L. i J. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) marca 2006 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących E. L., J. L. i J. L. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. działając na podstawie art. 28, art. 36a w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 28 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych – zatwierdził projekt budowlany i udzielił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i autostrad Oddział w K., pozwolenia na budowę drogi ekspresowej S-1 [...], etap II, km 1+558,35-11 + 004,56 w zakresie działek wyłączonych z pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 30.08.2004 r. |Nr pierwotny działki |Nr działki po podziale | |[...] |[...] | |[...] |[...] | |[...] |[...] | |[...] |[...] | W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 7.11.2005 r. zawiadomiono inwestora o wszczęciu postępowania oraz zawiadomiono pozostałe strony w formie obwieszczenia w Urzędzie Gminy M. i O. oraz w prasie lokalnej wraz z pouczeniem o przysługującym prawie do składania wyjaśnień i zastrzeżeń. Zastrzeżenie wniósł J. B. będący stroną postępowania oraz J., E. i J. L. nie będący stroną tego postępowania. Zdaniem organu złożone zastrzeżenia nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa, a wszystkie części projektu budowanego zostały wykonane przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2006 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołań: Z. K., T. P. oraz J., E. i J. L. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, iż inwestor wypełnił wszystkie warunki konieczne do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a więc złożył wniosek w terminie ważności decyzji o lokalizacji drogi, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zapewnił zgodność projektu budowlanego z wymaganiami art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu odwołania Z. K. organ wyjaśnił, iż właściwy organ nie ma uprawnień do badania prawdziwości oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, brak więc przesłanek do uchylenia decyzji organu I instancji w zakresie działki nr [...]. Kwestie wykupu nieruchomości, podnoszone w odwołaniu T. P., nie należą do kompetencji organów architektoniczno-budowlanych i nie mogą być rozpatrywane w niniejszym postępowaniu odwoławczym. W odniesieniu do zarzutów J., E. i J. L., organ wyjaśnił, iż inwestor nie musi legitymować się prawem własności nieruchomości gruntowej wystarczy, iż złoży pod odpowiedzialnością karną oświadczenie o posiadanym prawie do jej dysponowania na cele budowlane. Zdaniem organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie narusza także normy art. 33 Prawa budowlanego, bowiem droga wybudowana między określonymi miejscami stanowi obiekt budowlany zdolny do samodzielnego funkcjonowania. W toku niniejszego postępowania odwoławczego organ nie mógł również rozpatrywać zarzutów dotyczących lokalizacji inwestycji, bowiem dotyczy ono innego postępowania. Pozostałe zarzuty odwołań pozostają, w ocenie organu bez wpływu na rozstrzygnięcie. Skargę na powyższą decyzję wnieśli J., E. i J. L. Zdaniem skarżących wydana decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z ewidentnym naruszeniem prawa i winny być "unieważnione na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa". Skarżący zarzucają organom naruszenie art. 2 i 32 § 1 i 37 § 1 Konstytucji RP oraz art. 5, 6, art. 415, 416, 417 i art. 417 § 2 kc. Nadto skarżący zarzucają błędną interpretację organów, które zakwestionowały przymiot strony skarżących w niniejszym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa mającym wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przede wszystkim należy podnieść, iż przedstawiając Sądowi akta postępowania administracyjnego, organ nie dołączył; odwołania J., E. i J. L., czym uniemożliwił kontrolę zaskarżonej decyzji. Co prawda w piśmie skarżących z dnia 23.02.2006 r. (prezentata biura podawczego 2.03.2006 r.) mowa jest o odwołaniu z dnia 16.01.2006 r., jednak pisma z tej daty o treści którą można uznać za odwołanie brak w aktach postępowania zarówno organu odwoławczego, jak i organu I instancji. Okoliczność ta powoduje, iż Sąd nie może ustalić czy odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie, a także czy organ odwoławczy z poszanowaniem zasad wyrażonych w art. 7 i 77 kpa oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa ustosunkował się do wszystkich istotnych zarzutów podniesionych w odwołaniu. Nie bez znaczenia w tej kwestii pozostaje fakt, iż decyzja organu I instancji została doręczona w trybie przewidzianym w art. 49 kpa. Należy także podnieść, iż w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie pozostawała w obrocie prawnym decyzja lokalizacyjna, poprzedzająca wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, bowiem została ona uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 2265/05. Powyższa sytuacja wyczerpuje dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jest bowiem zasadą, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi występowanie w sprawie przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego. Uchylenie decyzji lokalizacyjnej stanowi przesłankę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na podstawie art. 152 cytowanej ustawy orzeczono o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 200 powyższej ustawy.