VII SA/Wa 1067/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 marca 2018 r. sprawy ze skargi N. D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącej N. D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego po rozpatrzeniu zażalenia N. Sp. z o. o., z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...].10.2016 r., sygn. [...], odmawiające uzgodnienia pozwolenia na budowę trzech budynków handlowo-usługowych wraz z pylonem, parkingiem, drogami wewnętrznymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym przyłączem wodociągowym na działkach nr ew. [...] i [...] ark. 55 położonych w B. przy ul. M. K.– utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że Starosta [...] zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o uzgodnienie pozwolenia na budowę przedmiotowych trzech budynków handlowo-usługowych wraz z pylonem, parkingiem, drogami wewnętrznymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...].10.2016 r., sygn. [...], wydanym na podstawie art. 39 ust 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane odmówił uzgodnienia pozwolenia na realizację projektowanej inwestycji wskazując, że planowane roboty budowlane dotyczą terenu stanowiącego część dawnego cmentarza żydowskiego ujętego w wojewódzkiej ewidencji zabytków. Organ powołał się na wyniki badań weryfikacyjno-sondażowych przeprowadzonych na omawianym terenie przez firmę P. Ł. R., w wyniku których potwierdzono granice zabytku tożsame z archiwalnym planem z lat 1942-1943- Zaznaczono jednocześnie, że na podstawie ww. dowodu nie można wykluczyć istnienia na omawianym terenie szczątków ludzkich. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków podkreślił przy tym, iż inwestor nie przedłożył materiału dowodowego (w postaci wyników badań archeologicznych lub georadarowych), które podważałyby ww. ustalenia. Podniesiono także, iż na terenie cmentarza dokonywano zbrodni wojennych w latach 1942-1943. W związku z powyższym stwierdzono, że realizacja robót określonych w projekcie przekazanym do uzgodnienia, wiążąca się ze znaczną ingerencją w grunt (w związku z wnoszeniem fundamentów, wykonaniem podbudowy pod parking, drogi oraz infrastruktury technicznej), grozić będzie naruszeniem szczątków ludzkich. Organ wziął pod uwagę, iż na terenie dawnego cmentarza zlokalizowano w latach 60. XX w. Państwowe Przedsiębiorstwo Budowlane, które następnie rozbudowywano, zajmując coraz większy obszar przedmiotowego zabytku. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków zwrócił uwagę, iż inwestycja ta nie została zaopiniowana przez żydowski związek wyznaniowy. Podkreślono również, iż prowadzenie wszelkich prac ziemnych na terenie, na którym funkcjonował cmentarz jest niezgodne z religią i tradycją żydowską. Organ pierwszej instancji odnotował przy tym, iż na ww. obszarze obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwalą Rady Miejskiej w B. z dnia [...].11.2000 r. nr [...], który wskazuje na możliwość realizacji na ww. terenie usług komercyjnych i publicznych oraz zabudowy mieszkaniowej, wielorodzinnej. W przekonaniu [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, okoliczność, iż na przedmiotowym terenie mogą znajdować się szczątki ludzkie, jest nadrzędna w stosunku do ustaleń ww. aktu prawa miejscowego. Na przedmiotowe postanowienie zażalenie wniósł inwestor N. Sp. z o. o. Inwestor poddał w wątpliwość kompetencje organu ochrony zabytków do wypowiadania się w niniejszej sprawie, ponieważ teren inwestycji nie został ujęty w gminnej ewidencji zabytków. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego rozpatrując zażalenie wskazał, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków oparł wydane przez siebie postanowienie na art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. W momencie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania ww. pozwolenia na budowę obszar projektowanej inwestycji, znajdujący się w obrębie cmentarza żydowskiego figurował w wojewódzkiej ewidencji zabytków. O fakcie tym [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków poinformował Burmistrza Miasta B. pismem z dnia 05.08.2016 r. Zabytek nie znajdował się natomiast ówcześnie w gminnej ewidencji zabytków dla miasta B., przyjętej zarządzeniem Burmistrza Miasta B. z dnia 21.08.2012 r. Nr [...]. Spowodowane to było faktem, iż ww. organ samorządowy nie wywiązał się z określonego w art. 22 ust. 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami obowiązku umieszczenia w ww. ewidencji powyższego terenu cmentarnego. Zgodnie bowiem z zapisem przywołanego artykułu, zabytki ujęte w wojewódzkiej ewidencji zabytków winny być obligatoryjnie ujęte jednocześnie w gminnej ewidencji zabytków, co potwierdza dodatkowo orzecznictwo sądów administracyjnych. W toku postępowania zażaleniowego Burmistrz Miasta B. zarządzeniem z dnia [...].02.2017 r. nr [...] włączył do powyższej ewidencji były cmentarz żydowski . Na karcie adresowej ww. zabytku stanowiącej integralny załącznik powyższego zarządzenia zamieszczona została mapa, na której naniesiono granice omawianego cmentarza, które są tożsame z zakresem terytorialnym zabytku oznaczonym w przywołanej powyżej karcie ewidencyjnej. W związku z powyższym, teren planowanych działań znajduje się aktualnie na obszarze ujętym w gminnej ewidencji zabytków. Okoliczność złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na realizację ww. inwestycji przed zamieszczeniem powyżej określonego terenu cmentarza żydowskiego w B. w gminnej ewidencji zabytków nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie gdyż organ odwoławczy ma obowiązek uwzględnić zmiany stanu faktycznego i prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, iż cmentarz żydowski powstał na przełomie XVIII i XIX w. Zgodnie z ówczesnymi przepisami sanitarnymi ulokowano go poza miastem. Stanowił miejsce spoczynku rozlicznych obywateli polskich wyznania mojżeszowego, w tym ofiar epidemii cholery z 1915 r. oraz mieszkańców getta [...] z czasów II wojny światowej. Na obszarze tym podczas okupacji hitlerowskiej w latach 1942-1943 dokonywane były zbiorowe egzekucje ludności żydowskiej. W ostatnim okresie wojny cmentarz został zaorany, macewy zostały wyrwane, otaczający mur rozebrany. W okresie późniejszym na jednej z parcel zajmowanych przez cmentarz powstał zakład produkcji prefabrykatów betonowych. W latach 1985-1986 doprowadzono do uporządkowania niewielkiego wycinka terenu, na którym ulokowano pomnik ofiar Holokaustu oraz mur-lapidarium z zachowanymi macewami, które zostały odnalezione na terenie miasta. W 1990 r. powyższy fragment cmentarza, leżący na działce ew. nr [...], wpisano do rejestru zabytków. Całkowity obszar miejsca grzebalnego obejmujący działki nr ew. [...], [...] oraz części działek nr ew. [...], [...], [...], stanowi bardzo cenne świadectwo historii miasta, dokumentujące wieloletnie funkcjonowanie na terenie B. ludności żydowskiej, jej obyczajowości, sfery duchowej oraz tragicznej historii związanej z II wojną światową. Teren ten, jako miejsce pochówku oraz świadek zbrodni wojennych winien posiadać status szczególny, pełnić funkcję miejsca pamięci. Okoliczność niepotwierdzenia występowania pełnych pochówków na omawianym terenie przez badania weryfikacyjno-sondażowe przeprowadzone w 2010 r. wynikać może z faktu, iż ww. czynności badawcze zostały na niewielkim procencie powierzchni cmentarza, jak również z wysokiego stopnia zniszczenia terenu poprzez wykopy przy dewastacji miejsca grzebalnego, które miało miejsce w okresie wojennym i powojennym. Organ drugiej instancji podtrzymał opinię [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, iż istnieje w dalszym ciągu potrzeba przeprowadzenia dokładniejszych badań archeologicznych i georadarowych tego terenu, celem weryfikacji istnienia zachowanych pozostałości ludzkich na tym obszarze. Niemniej jednak, organ zażaleniowy stanął na stanowisku, że nawet w przypadku niepotwierdzenia istnienia na ww. działkach pełnych pochówków cmentarnych i związanych z egzekucjami, rola tego terenu jako nośnika pamięci o historii kultury żydowskiej i zbrodniach wojennych nie ulega zmianie. Obszar ten należy bowiem traktować jako pomnik przeszłości - świadek wieloletniego funkcjonowania na tej ziemi społeczeństwa, które uległo zagładzie. W chwili obecnej na obszarze zajmowanym, zgodnie z archiwalnymi materiałami topograficznymi, przez dawny cmentarz żydowski nie występują obiekty kubaturowe. Nieruchomości te winny w dalszym ciągu pozostać niezagospodarowane i stanowić żywy dokument dziejów B. Zgodnie z przedłożoną do uzgodnienia dokumentacją projektową intencją inwestora jest realizacja trzech budynków handlowo- usługowych wraz pylonem, parkingiem, drogami wewnętrznymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną. Prace te oznaczać będą znaczącą ingerencję w grunt, w związku z koniecznością wykonania fundamentów, parkingu, infrastruktury, co może doprowadzić do zniszczenia istniejących szczątków ludzkich. Jednocześnie nastąpi nieodwracalna zmiana zagospodarowania terenu cmentarnego, która zatrze charakter miejsca. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uwzględnił okoliczność, iż obowiązujący na terenie planowanych prac miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przeznacza dla działek inwestycyjnych zabudowę mieszkaniową, wielorodzinną jednakże plan był uchwalany był w odmiennym stanie prawnym nieruchomości wnioskowanych obecnie do zabudowy, tj. przed wejściem w życie ustawy o zmianie ustawy o ochronie zabytków oraz o zmianie niektórych innych ustaw, która nadała odmienny status formalny zabytkom ujętym w gminnej ewidencji zabytków. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej opisane rozstrzygnięcie wniósł inwestor zarzucając naruszenie: 1. art. 106 kpa poprzez wydanie postanowienia o nieuzgodnieniu pozwolenia na budowę pomimo braku podstaw do jego wydania z uwagi na brak podstaw do uzgadniania pozwolenia na budowę z wojewódzkim konserwatorem zabytków i zajmowania stanowiska przez wojewódzkiego konserwatora zabytków w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę, 2. art. 39 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie i uzgadnianie pozwolenia na budowę w sytuacji gdy brak było przesłanek do uzgadniania pozwolenia na budowę i zajmowania stanowiska przez wojewódzkiego konserwatora zabytków z uwagi na to, że obszar działek 32/4 i [...] w B. przy ul. M. nie był ujęty w gminnej ewidencji zabytków, a jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. stwierdził bezskuteczność czynności L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie sporządzenia karty ewidencyjnej zabytku i umieszczenia nieruchomości obejmującej działki: nr [...], część wschodnią działki nr [...], część działki nr [...] i część działki nr [...] w B. przy ul. M. K. w wojewódzkiej ewidencji zabytków a także naruszenie tego przepisu poprzez nieuzgodnienie pozwolenia na budowę, gdyż planowane zamiary inwestycyjne stanowią zagrożenie dla zachowania wartości zabytkowych cmentarza żydowskiego w sytuacji braku wartości zabytkowej przedmiotowego obszaru, 3. art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez nie wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz na dowolnej ocenie materiału dowodowego polegające na przyjęciu, że nieruchomość obejmująca działki: nr [...], część wschodnią działki nr [...], część działki nr [...] i część działki nr [...] w B. przy ul. M. K. stanowi obszar cmentarza żydowskiego, który spełnia kryteria zabytku podlegającego włączeniu do wojewódzkiej ewidencji zabytków a w konsekwencji podlega ochronie z uwagi na potrzebę uszanowania szczątków ludzkich, zachowania wartości historycznej i z tego względu nie można uzgodnić pozwolenia na budowę, gdyż planowane zamiary inwestycyjne stanowią zagrożenie dla zachowania wartości zabytkowych obszaru i doprowadzą do zdegradowania jego przestrzeni i zniszczenia pozostających pod poziomem gruntu szczątków ludzkich w sytuacji gdy nie wykazano aby na tym terenie występowały szczątki ludzkie, 4. art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2014 r., poz. 446) z późn. zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nieruchomość obejmująca działki nr [...], część wschodnią działki nr [...], część działki nr [...] i część działki nr [...] w B. przy ul. M. K.stanowi zabytek w świetle definicji zawartej w tym przepisie w sytuacji, gdy nie spełnione zostały przesłanki uznania nieruchomości za zabytek, 5. art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. f w zw. z art. 4 ust. 2 i art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2014 r., poz. 446) z późn. zm.) poprzez uznanie, że przedmiotowa nieruchomość wymaga ochrony i opieki ze względu na zagrożenie planowanej inwestycji dla zachowania wartości zabytkowych terenu cmentarnego o istotnym znaczeniu dla lokalnej tożsamości kulturowej w sytuacji gdy przedmiotowa nieruchomość nie ma charakteru zabytkowego a działka o nr ew. [...], sąsiadująca z działkami, których dotyczy wniosek o pozwolenie na budowę, została już wpisana do rejestru zabytków i jest wystarczającym świadectwem historii i zachowuje wartości zabytkowe dla lokalnej tożsamości kulturowej, 6. art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2014 r., poz. 446) z późn. zm.) w zw. z § 14 ust. 1 i § 15 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (Dz.U. z 2011 r. Nr 113 poz. 661 z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że wpis do wojewódzkiej ewidencji zabytków powoduje potrzebę wdrożenia procedury uzgadniania pozwolenia na budowę z wojewódzkim konserwatorem zabytków, 7. art. 22 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2014 r., poz. 446) z późn. zm.) w zw. z § 17 i 18 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (Dz.U. z 2011 r. Nr 113 poz. 661 z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że przedmiotowe działki są ujęte w gminnej ewidencji zabytków w sytuacji gdy w momencie wydawania postanowienia o nieuzgodnieniu pozwolenia na budowę i składania wniosku o pozwolenie na budowę działki nie były ujęte w gminnej ewidencji zabytków. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. Ponadto, wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6.04.2017 r., sygn. akt. II SA/Lu 1119/16 na okoliczność stwierdzenia bezskuteczności czynności [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie sporządzenia karty ewidencyjnej zabytku i umieszczenia nieruchomości inwestycyjnych w wojewódzkiej ewidencji zabytków i braku podstaw do uzgadniania pozwolenia na budowę z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Zdaniem skarżącego organ błędnie uznał, że zaistniały przesłanki do uzgadniania pozwolenia na budowę i zajmowania stanowiska przez niego w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę. Uzgodnienie z wojewódzkim konserwatorem zabytków w trybie 39 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane jest wymagane i konieczne tylko wtedy gdy obszar jest ujęty w gminnej ewidencji zabytków. Ujęcie nieruchomości w wojewódzkiej ewidencji zabytków nie jest podstawą wdrożenia procedury wynikającej z art. 39 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego. Skarżący złożył skargę na czynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dotyczącą włączenia przedmiotowego terenu do wojewódzkiej ewidencji zabytków. W dniu 6.04.2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w przedmiotowej sprawie wydał wyrok, którym stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Skarżący złożył także skargę na zarządzenie Burmistrza Miasta B. z dnia [...].02.2017 r. nr [...] w przedmiocie włączenia karty adresowej zabytku przedmiotowego cmentarza żydowskiego do Gminnej Ewidencji Zabytków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji rozstrzygnięcia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż zostało wydane z naruszeniem art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, które miało wpływ na wynik sprawy dlatego skarga podlegała uwzględnieniu. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków odmawiające uzgodnienia pozwolenia na budowę trzech budynków handlowo-usługowych wraz z pylonem, parkingiem, drogami wewnętrznymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym przyłączem wodociągowym na działkach nr ew. [...] i [...] ark. 55 położonych w B. Podstawę materialnoprawną postanowienia stanowił art. 39 ust 3 Prawa budowlanego zgodnie z którym - w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji wskazał, że na etapie postępowania zażaleniowego Burmistrz Miasta B. zarządzeniem z dnia [...].02.2017 r. nr [...] włączył kartę adresową zabytku przedmiotowego cmentarza żydowskiego do Gminnej Ewidencji Zabytków. Tym samym organ samorządowy wywiązał się z określonego w art. 22 ust. 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami obowiązku umieszczenia w Gminnej Ewidencji Zabytków powyższego terenu cmentarnego. Zgodnie bowiem z zapisem przywołanego artykułu, zabytki ujęte w wojewódzkiej ewidencji zabytków winny być obligatoryjnie ujęte jednocześnie w gminnej ewidencji zabytków. Skarżący złożył skargę na czynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dotyczącą włączenia przedmiotowego terenu do wojewódzkiej ewidencji zabytków. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w dniu 6 kwietnia 2017r wydał wyrok w przedmiotowej sprawie, sygn. akt. II SA/Lu 1119/16 w którym stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Następnie powołując się na wskazany wyrok Burmistrz Miasta B. Zarządzeniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017r uchylił swoje wcześniejsze zarządzenie z dnia [...] lutego nr [...] w przedmiocie włączenia karty adresowej zabytku przedmiotowego cmentarza żydowskiego do Gminnej Ewidencji Zabytków. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w dniu 19 grudnia 2017r w sprawie o sygn. akt. II SA/Lu 470/17 umorzył postępowanie po rozpoznaniu skargi N. Sp. z o. o., na zarządzenie Burmistrza Miasta B. z dnia [...].02.2017 r. nr [...] w przedmiocie włączenia karty adresowej zabytku przedmiotowego cmentarza żydowskiego do Gminnej Ewidencji Zabytków. W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, iż uchylenie przez Burmistrza Miasta B. zaskarżonego zarządzenia oznacza, że przestał istnieć przedmiot postępowania, które zainicjowane zostało złożeniem skargi. Uzasadnia to zatem umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. W zaistniałym stanie prawnym sprawy należy stwierdzić, że działki inwestycyjne położone na terenie dawnego cmentarza żydowskiego nie są już wpisane do gminnej ewidencji zabytków, a zatem brak jest podstaw do zastosowania art. 39 ust 3 Prawa budowlanego. W związku z powyższym należało uchylić oba zaskarżone postanowienia na podstawie art. art. 145 § 1 pkt. 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 200 ww. ustawy.