VII SA/Wa 1069/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2008 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwiec 2008 r. znak [...] w przedmiocie zwrotu podania skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 66 § 3 in fine w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu wniosku J. B. (działającej przez pełnomocników - M. i J. B.) z dnia 23 maja 2008 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylił w całości własne postanowienie z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...] oraz orzekł o zwrocie wniosku z dnia 26 marca 2008 r. (wraz ze stanowiącym jego uzupełnienie pismem z dnia 22 kwietnia 2008 r.), w przedmiocie żądania zasądzenia odszkodowania J. B. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż podaniem z dnia 26 marca 2008 r. (uzupełnionym pismem z dnia 22 kwietnia 2008 r.) M. i J. B. wystąpili do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem "o wypłatę odszkodowania 30 000 (słownie: trzydzieści tysięcy złotych) z tytułu źle wydanej decyzji przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] IV 2005 r., nr [...]". Postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 66 § 3 k.p.a., zwrócił M. i J. B. wniosek z dnia 26 marca 2008 r. (wraz ze stanowiącym jego uzupełnienie pismem z dnia 22 kwietnia 2008 r.) w przedmiocie żądania zasądzenia odszkodowania uzasadniając, iż w sprawie nie ma zastosowania administracyjny tryb dochodzenia roszczeń odszkodowawczych. Organ stwierdził, iż uwadze organu nadzorczego umknęło, iż Państwo B. działają jako pełnomocnicy J. B. Z rozstrzygnięciem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...] nie zgodziła się J. B. (działająca przez pełnomocników - M. i J. B.) składając w ustawowym terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy w trybie art. 127 § 3 Kpa, w związku z faktem iż Państwo B. działają jako pełnomocnicy J. B., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność zastosowania dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. konieczność uchylenia w całości postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...] oraz orzeczenia o zwrocie wniosku z dnia 26 marca 2008r. (wraz ze stanowiącym jego uzupełnienie pismem z dnia 22 kwietnia 2008 r.) w przedmiocie żądania zasądzenia odszkodowania J. B. Organ wskazał, iż powyższe ustalenie nie zmienia jednakże wcześniejszych ustaleń organu, iż w sprawie nie ma zastosowania administracyjny tryb dochodzenia roszczeń odszkodowawczych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż ze skierowanych do organu nadzorczego, na gruncie przedmiotowej sprawy, pism oraz dołączonych załączników wynika, iż decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., Nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r., znak: [...] nakładającą "(...) na Państwo H. i J. H. obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego zrealizowanej przy ul. [...] w S. rozbudowy budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej, obejmującej wykonanie dwóch lukarn dachowych wraz ze zmianą pokrycia i ociepleniem dachu budynku". Prawomocnym wyrokiem z dnia [...] grudnia 2005 r., sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na w/w decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r., znak: [...]. Organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 66 § 3 in fine k.p.a., gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu w drodze zaskarżalnego postanowienia. Organ zauważył, iż ustawą z dnia 17 czerwca 2004 r. (z datą obowiązywania od dnia 1 września 2004 r..) o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1692) wprowadzono do porządku prawnego nowe regulacje dotyczące odpowiedzialności za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem władzy publicznej, uchylając jednocześnie (m.in.) art. 160 k.p.a. W art. 5 tejże ustawy wskazano, iż zmiany nią wprowadzone nie mają zastosowania do zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed dniem jej wejścia w życie tj. przed 1 września 2004 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż w pismach z dnia 26 marca 2008 r. i 22 kwietnia 2008 r., kierowanych w niniejszej sprawie do organu, J. B. (działająca przez pełnomocników - M. i J. B.) wskazywała na okoliczność poniesienia określonych kosztów związanych z wydaniem decyzji przez organy nadzoru budowlanego, tj. decyzji: Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. Nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r., znak: [...] i [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., znak: [...]. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jako iż ostateczna decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., znak: [...] została wydana po 1 września 2004 r., skutkuje to objęcie wniosku (z dnia 26 marca 2008 r.) J. B. w przedmiocie żądania zasądzenia odszkodowania właściwością sądu powszechnego. W rozpatrywanej sprawie nie ma zastosowania administracyjny tryb dochodzenia roszczeń odszkodowawczych (uchylony art. 160 k.p.a.), a roszczenie odszkodowawcze może być dochodzone jedynie przed właściwym sądem powszechnym. Odnosząc się do stwierdzenia skarżącej, zawartego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, iż "szkoda powstała przed 1.09.2004 r. na skutek wydania złej decyzji [...] z [...].05.2004 r. przez Wydział Planowania i Architektury w Starostwie S. (...)", organ zauważył, iż zakres przedmiotowy niniejszej sprawy wyznaczony został przez wniosek skarżącej z dnia 26 marca 2008 r. i dotyczył żądania zasądzenia odszkodowania w związku z wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., znak: [...]. Wskazywanie na szkodę powstałą "(...) na skutek wydania złej decyzji [...] z [...].05.2004r. przez Wydział Planowania i Architektury w Starostwie S. (...)" pozostaje poza zakresem niniejszego postępowania i nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia zapadłego w przedmiotowej sprawie, dotyczącej żądania zasądzenia odszkodowania w związku z wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., znak: [...]. Skargę na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła J. B. reprezentowana przez pełnomocników M. i J. B. W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca przedstawiła argumenty przemawiającej, w jej ocenie, za zasadnością roszczenia o odszkodowanie w wysokości 40.000 zł, wskazując na stronniczość prowadzonego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania, jak również Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Strona skarżąca zarzuciła organom niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] kwietnia 2007 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 §1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd dokonał kontroli postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...], uchylającego w całości własne postanowienie z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...] oraz orzekającego o zwrocie wniosku z dnia 26 marca 2008 r. (wraz ze stanowiącym jego uzupełnienie pismem z dnia 22 kwietnia 2008 r.), w przedmiocie żądania zasądzenia odszkodowania J. B. Kontrola zaskarżonego postanowienia wykazała, że badane rozstrzygnięcie zostało wydane zgodnie z prawem. Zgodnie z art. 66 § 3 k.p.a., jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia 26 marca 2008 r., uzupełnionym pismem z dnia 22 kwietnia 2008 r. J. B. (działająca przez pełnomocników -M. i J. B.) wystąpiła do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o "wypłatę odszkodowania 30 000 (słownie: trzydzieści tysięcy złotych) z tytułu źle wydanej decyzji przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] IV 2005 r., nr [...]". Wskazać należy, za organem, iż ustawą z dnia 17 czerwca 2004 r. (z datą obowiązywania od dnia 1 września 2004 r..) o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1692) wprowadzono do porządku prawnego nowe regulacje dotyczące odpowiedzialności za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem władzy publicznej, uchylając jednocześnie (m.in.) art. 160 k.p.a. W art. 5 tejże ustawy wskazano, iż zmiany nią wprowadzone nie mają zastosowania do zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed dniem jej wejścia w życie tj. przed 1 września 2004 r. Powyższe oznacza, iż do zdarzeń i stanów prawnych powstałych jedynie przed dniem 1 września 2004 r. stosuje się art. 160 i przepisy Kodeksu cywilnego, w brzmieniu obowiązującym do tego dnia. Jako, że w pismach z dnia 26 marca 2008 r. i z dnia 22 kwietnia 2008 r. J. B. (działająca przez pełnomocników - M. i J. B.) wskazywała na okoliczność poniesienia określonych kosztów związanych z wydaniem decyzji przez organy nadzoru budowlanego, tj. decyzji: Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. Nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r., znak: [...] i [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., znak: [...], a więc okoliczności, które miały miejsce po 1 września 2004 r, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie uznał, iż w niniejszym przypadku, nie ma zastosowania administracyjny tryb dochodzenia roszczeń odszkodowawczych, a roszczenie odszkodowawcze może być dochodzone jedynie przed właściwym sądem powszechnym. Tym samym organ prawidłowo zastosował przepis art. 66 § 3 k.p.a., i orzekł o zwrocie skarżącej wniosku z dnia 26 marca 2008 r. w przedmiocie żądania zasądzenia odszkodowania. Zasadnie również organ uznał, odnosząc się do twierdzeń skarżącej, zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, "iż szkoda powstała przed 1.09.2004 r. na skutek wydania złej decyzji [...] z [...].05.2004 r. przez Wydział Planowania i Architektury w Starostwie S. (...)", iż zakres przedmiotowy niniejszej sprawy wyznaczony został przez wniosek skarżącej z dnia 26 marca 2008 r. i dotyczył żądania zasądzenia odszkodowania w związku z wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., znak: [...]. Organ związany był żądaniem strony zawartym we wniosku z dnia 26 marca 2008 r. Wskazywanie na szkodę powstałą "(...) na skutek wydania złej decyzji [...] z [...].05.2004r. przez Wydział Planowania i Architektury w Starostwie S. (...)" pozostaje poza zakresem niniejszego postępowania i nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia zapadłego w przedmiotowej sprawie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.