VII SA/Wa 107/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2007 r. sprawy ze skargi I. K. oraz S. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. nr [...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.) nałożył na S. M. i I. K. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w P., projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany na dobudowę ganku do budynku mieszkalnego zlokalizowanego w P. przy ulicy [...]. Z uzasadnienia wynika, iż przedmiotowy ganek został wybudowany na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] grudnia 1998r. , przy czym inwestor dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu dobudowy ganku, które polegały m.in. na nadbudowaniu nad gankiem zadaszonej loggii oraz wykonaniu otworu okiennego w ścianie wschodniej ( w części dobudowanej) zbliżonej 2,70m do granicy działki nr [...] stanowiącej własność J. i S. O. Inwestor nie przedłożył dokumentacji technicznej i dziennika budowy na przedmiotowy obiekt. W wyniku odwołania S. i I. M., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2006r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ powołał się na brzmienie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego z daty wydania decyzji przez organ I instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli S. M. i I. K. Wnieśli o uchylenie wydanej decyzji i powołanie świadka na okoliczności wskazane w skardze. W uzasadnieniu skarżący wskazali, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa budowlanego i Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie zostało bowiem wszczęte na wniosek osoby nieuprawnionej. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko w sprawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.). Mając powyższe na uwadze należało uznać, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie odpowiadają prawu. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez organ wynika, iż skarżący wybudowali ganek do własnego budynku wprawdzie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę jednakże z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego. Odstępstwa te polegały na wybudowaniu zadaszonego tarasu nad gankiem oraz okna w ścianie wschodniej budynku położonej w odległości 2,7m od granicy z działką stanowiącą własność S. i J. O. Powyższe roboty budowlane, jak trafnie przyjęły organy nadzoru budowlanego, zostały wykonane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych zarówno w pozwoleniu na budowę jak i w przepisach Prawa budowlanego. Wobec powyższego niewątpliwie w sprawie zastosowanie miał art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.). Uwadze organom nadzoru budowlanego uszło jednakże, iż w wyniku dokonanych przez inwestorów odstępstw powstał obiekt budowlany niespełniający warunków posadowienia określonych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 79, poz. 690 z późn.zm.). W tej sytuacji w pierwszej kolejności należało doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z przepisami, a dopiero w dalszej kolejności możliwe byłoby wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. / w brzmieniu z daty wydania decyzji przez organ I instancji/. Zastosowanie tego przepisu, bez przeprowadzenia wcześniejszego postępowania naprawczego w sytuacji, gdy takie postępowanie w świetle przepisów jest niezbędne, należało uznać zatem za co najmniej przedwczesne, a tym samym naruszające art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W toku postępowania odwoławczego, które zakończyło się wydaniem decyzji, co wymaga podkreślenia, po upływie 2 lat od wniesienia odwołania, organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Stan faktyczny przyjęty za podstawę orzekania przez organ odwoławczy był tożsamy z tym jak przyjął organ I instancji. Organ odwoławczy nie wziął pod uwagę jednakże zmian Prawa budowlanego, a w szczególności zmian dotyczących art. 51 tej ustawy. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz.U. z 2004r, Nr 93, poz.888) do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie wskazanej ustawy, stosuje się przepisy tej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2-4 art. 2. Wbrew powyższemu przepisowi organ odwoławczy zastosował przepisy, które w dacie orzekania przez niego, w tym brzmieniu nie obowiązywały. Organ wydał zatem decyzję z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. co mogło mieć wpływ na naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Obowiązki organu odwoławczego na podstawie art. 138 k.p.a. nie ograniczają się bowiem do rozpoznania zarzutów podniesionych w odwołaniu. Obowiązkiem organu II instancji jest ponowne merytoryczne rozpoznanie całej sprawy, zaś wszelkie zmiany stanu faktycznego i prawnego po wydaniu decyzji organu I instancji organ winien uwzględnić z urzędu w toku toczącego się postępowania odwoławczego. Podkreślenia przy tym wymaga, iż przepis art. 51 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ II instancji dawał organowi podstawy do wyeliminowania wyżej wskazanych nieprawidłowości, m.in. okna w ścianie posadowionej 2,70m od granicy działki budowlanej, jedynie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, bez konieczności prowadzenia postępowania na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2. Kontrolowane przez Sąd decyzje dotknięte są również innymi wadami, które Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę musiał wziąć z urzędu pod uwagę. Z ustalonego przez organy stanu faktycznego wynika, iż przedmiotem oceny organów nadzoru budowlanego była prawidłowość wykonanych przez inwestorów robót budowlanych polegających na dobudowie do istniejącego budynku ganku. W ścianie tegoż ganku, stojącej 2,70m od granicy z działką budowlaną nr [...] inwestorzy wybudowali okno. Mimo, iż powyższe narusza interes prawny S. i J. O. z uwagi na naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 79, poz. 690 z późn.zm.) organy nie dopuściły właścicieli działki [...] do udziału w postępowaniu. Nie były im doręczane decyzje, ani nie zawiadomiono ich o toczącym się postępowaniu. Brak udziału osób uprawnionych w toczącym się postępowaniu bez ich winy stanowi przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego , którą Sąd musi wziąć pod uwagę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.). Ujawnione wady, tj. naruszenie przepisów prawa mających istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia powodują uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt a i b powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.). Na mocy art. 152 w/w ustawy orzeczono jak w pkt 2 wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r, Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.)