VII SA/Wa 107/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] listopada 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] września 2016 r., Nr [...] nakazującą inwestorowi – S. Sp. z o.o. - doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez dokonanie całkowitego demontażu nośnika reklamowego w postaci oświetlonej tablicy reklamowej (obecny nr ident. [...]) o wymiarach ok. 3,00 x 6,00 m, zamontowanej na konstrukcji wsporczej, na elewacji zachodniej budynku przy ul. B. w W., na działce nr ew. [...] z obr. [...]. Organ odwoławczy omówił stan faktyczny sprawy wskazując, że w dniu 9 października 2015 r. do organu powiatowego wpłynęło pismo Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] zawierające m. in. informację o zamontowaniu na zachodniej ścianie budynku przy ul. B. trzech tablic reklamowych. Po przeprowadzeniu w dniu 14.10.2015 r. oględzin ustalono, że "na elewacji zachodniej budynku przy ul. B. umocowane są trzy nośniki reklamowe firmy S. o nr [...],[...],[...]. Tablice reklamowe o nr [...],[...] o wymiarach 2,38 x 5,04 m umieszczone w poziomie parteru około 1,50 m od poziomu terenu - tablice niepodświetlane. Tablica reklamowa o nr [...] o wymiarach 2,30 x 6,0 m umieszczona w poziomie 3 kondygnacji - tablica podświetlana od góry reflektorem". Organ ustalił, że w dniu 28.07.1997 r. przyjęto zgłoszenie dotyczące zamontowania 2 tablic reklamowych o wymiarach 5,21 m x 2,55 m oraz w dniu 2.08.2001 r. przyjęto zgłoszenie dotyczące zamontowania tablicy reklamowej o wymiarach 6 m x 3 m na zachodniej elewacji budynku. Ponadto przesłano kopię decyzji [...] Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...].07.2009 r. zobowiązującą S. Sp. z o.o. do usunięcia z elewacji zachodniej budynku przy ul. B. dwóch tablic reklamowych. Z udzielonej organowi powiatowemu przez [...] Konserwatora Zabytków informacji wynika, że nie wydawano pozwolenia na instalację przedmiotowych tablic. Wskazano nadto, że budynek przy ul. B. wchodzi w skład zespołu budynków przy ul. B. wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...]. Wobec powyższego decyzją PINB z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] organ powiatowy nakazał S. Sp. z o.o. doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez dokonanie całkowitego demontażu nośnika reklamowego w postaci oświetlonej tablicy reklamowej (obecny nr ident. [...]) o wymiarach ok. 3,00 m x 6,00 m, zamontowanej na konstrukcji wsporczej, na elewacji zachodniej budynku przy ul. B. w W., na działce nr ew. [...] z obr. [...]. Po rozpoznaniu odwołania [...] WINB podzielił argumentację organu pierwszej instancji i stwierdził, że prawidłowo orzeczono nakaz demontażu. W pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że organ powiatowy dokonując ustaleń co do konieczności uzyskania pozwolenia na budowę pominął fakt, że przedmiotowy nośnik został zrealizowany w 2001 roku. W myśl art. 29 ust 2 pkt 2 Prawa budowlanego (obowiązującego w dacie montażu tablicy) pozwolenia na budowę nie wymagało wykonanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy instalacja taka wymagała zgłoszenia właściwemu organowi. Obostrzenie dotyczące instalowania urządzeń reklamowych na obiektach zabytkowych nie obowiązywało w tym czasie. Weszło ono w życie dopiero w 2005 r. W związku z tym nie można obecnie zarzucać inwestorowi naruszeń w tym zakresie. Organ zauważył, że w aktach sprawy znajduje się kopia projektowanego usytuowania tablic reklamowych w elewacji budynku przy ul. B. z adnotacją Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony Zabytków Województwa [...] cyt. "akceptuję pod względem konserwatorskim [...].07.01 r." W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie nie można uznać, że inwestor obowiązany był do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przechodząc do oceny zgłoszenia S. Polska Sp. z. o.o. dokonanego pismem z dnia 19.07.2001 r. w Urzędzie Dzielnicy [...] Gminy [...] dotyczącego zamontowania tablicy reklamowej o wymiarach 6,00 x 3,00 m na zachodniej ścianie budynku przy ul. B. - organ zauważył, że zostało ono przyjęte przez organ administracji architektoniczno-budowlanej bez sprzeciwu, co potwierdza pismo Urzędu Dzielnicy [...] Gminy [...] z 2.08.2001 r. Organ stwierdził, że przedmiotowe zgłoszenie dotyczyło tablicy reklamowej o wymiarach 6,0 x 3,0 m bez oświetlenia. Z załączonego do ww. zgłoszenia poglądowego usytuowania tablicy wynika ponadto, że winna się ona znajdować na wysokości drugiego piętra. Z ustaleń organu powiatowego wynika natomiast, iż nośnik ten jest oświetlony z góry za pomocą reflektora oraz że znajduje się na wysokości 3 kondygnacji. Projekt realizacyjny spornej reklamy nie przewidywał oświetlenia, które zostało zrealizowane. Właściwy organ nie wyraził więc zgody na wykonanie instalacji elektrycznej. Zdaniem [...]WINB powyższe ustalenia świadczą o wykonaniu przedmiotowego nośnika w sposób niezgodny z dokonanym zgłoszeniem, co z kolei daje podstawę organowi nadzoru budowlanego do prowadzenia postępowania w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. W toku prowadzonego postępowania organ powiatowy ustalił nadto, iż istnienie przedmiotowego nośnika w obecnych wymiarach jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Plac [...] - część północna, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...].04.2013 r. Zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 2 ww. planu na terenie planu dopuszcza się lokalizowanie reklam o powierzchniach nie większych niż 3 m2. Powierzchnia przedmiotowej reklamy wynosi 18 m2, co stanowi o jej niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym zdaniem [...]WINB organ powiatowy prawidłowo uznał, że przedmiotowy obiekt budowlany nie jest zgodny z warunkami określonymi w planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na terenie działki nr ewid. [...] z obr. [...] w W. Niezgodność przedmiotowego nośnika z obecnie obowiązującymi przepisami planistycznymi uprawnia organ nadzoru budowlanego do wydania jednej z decyzji określonych w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Przywołując orzecznictwo sądowe organ wskazał, że: "Przez przepisy prawa wskazane w art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. rozumie się także postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, z mocy art. 14 pkt 8 u.p.z.p., jest aktem prawa miejscowego. Budowa obiektu budowlanego, nawet niewymagającego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wbrew postanowieniom tego planu jest innym przypadkiem samowoli budowlanej polegającym na realizacji tego obiektu niezgodnie z przepisami (art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b.). W wypadku wybudowania takiego obiektu wbrew postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odpowiednie zastosowanie ma, między innymi, przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 7 p.b., dający podstawę do orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu, gdy nie można doprowadzić go do stanu zgodnego z prawem ". (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28.03.2012 r., sygn. akt. II SA/Gd 29/12). W świetle powyższego organ stwierdził, że zarzuty zawarte w odwołaniu są bezzasadne. W odniesieniu do zarzutu, iż nie można mówić o niezgodności przedmiotowego nośnika reklamowego z planem miejscowym z uwagi na fakt, iż powstał on przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla działki nr ewid. [...], tut. organ pragnie zauważyć, iż w procedurze naprawczej prowadzonej w trybie przepisów art. 50-51 Prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego badają zgodność obiektu z przepisami obowiązującymi w czasie postępowania legalizacyjnego, a nie w dacie budowy obiektu. Tak więc w sprawie tej bez znaczenia pozostaje fakt, iż przedmiotowy nośnik został wybudowany w okresie przed wejściem w życie obecnie obowiązujących przepisów planistycznych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2016 r. nr [...] złożyła S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wnosząc o jej uchylenie, uchylenie poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła : I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 36 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy stwierdzone przez organ I oraz II instancji odstępstwa od dokonanego zgłoszenia wykonania robót budowlanych z dnia [...].07.1997 r. w postaci zamontowania oświetlenia oraz usytuowania tablicy reklamowej na wysokości trzeciego, a nie drugiego piętra budynku, należało zakwalifikować jako odstępstwa nieistotne, pozostające bez znaczenia dla legalności zrealizowanej inwestycji, 2. art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy brak było podstaw do wydania nakazu rozbiórki, bowiem inwestycja została zrealizowana zgodnie z obowiązującymi przepisami budowlanymi, a ponadto poprzez pominięcie okoliczności wynikającej z utrwalonego poglądu i orzecznictwa, iż brak jest podstaw do uznania, że niezgodność inwestycji zrealizowanej na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidujący ograniczenia w realizowaniu obiektów budowlanych i uchwalony już po zrealizowaniu inwestycji, nie może prowadzić do arbitralnego orzeczenia nakazu rozbiórki tego obiektu, a decyzja tego rodzaju powinna być każdorazowo poprzedzona analizą stanu faktycznego sprawy, z uwzględnieniem przeznaczenia terenu, na którym powstał obiekt przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, polegający na braku prawidłowego i wyczerpującego ustalenia oraz oceny charakteru zaistniałych odstępstw od dokonanego zgłoszenia, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego i całkowicie arbitralnego przyjęcie, że odstępstwa te miały charakter na tyle istotny, iż zdaniem organów zasadne było orzeczenie nakazu rozbiórki tablicy reklamowej, 2. art. 8 k.p.a. poprzez pominięcie zasady lex retro non agit i orzeczenie nakazu rozbiórki względem nośnika zlokalizowanego na budynku znajdującym się w granicach obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy nośnik ten został posadowiony na podstawie skutecznego zgłoszenia wykonania robót budowlanych, dokonanego przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w konsekwencji doprowadziło również do naruszenia konstytucyjnej zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji), zasady zaufania obywatela do państwa i prawa (art. 21 ust. 1 Konstytucji) oraz zasady ochrony własności (art. 64 ust. 2 Konstytucji). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było zatem -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Badając w taki sposób legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja nakazująca inwestorowi – S. Sp. z o.o. - doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez dokonanie całkowitego demontażu nośnika reklamowego w postaci oświetlonej tablicy reklamowej (obecny nr ident. [...]) o wymiarach ok. 3,00 x 6,00 m, zamontowanej na konstrukcji wsporczej, na elewacji zachodniej budynku przy ul. B. w W., na działce nr ew. [...] z obr. [...]. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Zasadniczym celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W postępowaniu tym organ dokonuje analizy, czy pomimo naruszającego przepisy wykonania przedmiotowego obiektu, istnieje możliwość jego zalegalizowania. Jeżeli wykonany obiekt nie mógł być doprowadzony do stanu zgodnego z prawem, to nakaz rozbiórki/demontażu wynikający z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego musiał być zastosowany. Z ustaleń organu powiatowego wynikało, że w dniu 2 sierpnia 2001 r. przyjęto zgłoszenie dotyczące zamontowania tablicy reklamowej o wymiarach 6 m x 3 m na zachodniej elewacji budynku przy ul. B. Wobec faktu, że inwestor dokonał zgłoszenia (bez sprzeciwu organu), nie można mu postawić zarzutu samowoli budowlanej, dlatego prawidłowo organ prowadził postępowanie w trybie naprawczym tj. w trybie art. 51 Prawa budowlanego. W myśl art. 29 ust 2 pkt 2 Prawa budowlanego (obowiązującego w dacie montażu tablicy) pozwolenia na budowę nie wymagało wykonanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy instalacja taka wymagała zgłoszenia właściwemu organowi. Prace opisane w dokonanym zgłoszeniu nie mieściły się jednak w ramach przewidzianych w cytowanym art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Przechodząc zatem do oceny dokonanego zgłoszenia wskazać trzeba, że prawidłowo organ stwierdził, że zgłoszenie dotyczyło tablicy reklamowej o wymiarach 6,0 x 3,0 m bez oświetlenia. Nadto, z załączonego do ww. zgłoszenia poglądowego usytuowania tablicy wynikało, że winna się ona znajdować na wysokości drugiego piętra. Z ustaleń organu powiatowego wynika natomiast, iż nośnik ten jest oświetlony z góry za pomocą reflektora oraz że znajduje się na wysokości 3 kondygnacji, czyli wyżej niż zgłoszono. Projekt realizacyjny spornej reklamy nie przewidywał oświetlenia, które zostało zrealizowane. W aktach brak zatem zgody właściwego organu na wykonanie instalacji elektrycznej. Z powyższego bezspornie wynika, że przedmiotowa tablica reklamowa nie jest tożsama z tablicą objętą zgłoszeniem. Zaistniała sytuacja, jak już wskazano, uprawnia organ do prowadzenia postępowania w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. Organ, prowadząc postępowanie administracyjne w trybie art. 51 ust. 1 w związku z ust. 7 ustawy Prawa budowlanego, podjął czynności sprawdzające w celu ustalenia, czy istnieje możliwość doprowadzenia zamontowanej na budynku tablicy reklamowej do stanu zgodnego z prawem. W tym kontekście ustalono, że na przedmiotowym terenie obowiązują przepisy uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...].04.2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Plac [...] - część północna. Zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 2 ww. planu na terenie planu dopuszcza się lokalizowanie reklam o powierzchniach nie większych niż 3 m2. Powierzchnia przedmiotowej reklamy wynosi 18 m2, co stanowi o jej niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Biorąc pod uwagę konfrontację treści przepisów ww. uchwały oraz treści dokonanego zgłoszenia w kontekście art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowalnego stwierdzić należy, że sporna tablica reklamowa jest zamontowana niezgodnie ze zgłoszeniem, jak również niezgodnie z prawem. Istnienie przedmiotowego nośnika w obecnych wymiarach jest bowiem niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Plac [...] - część północna, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...].04.2013 r. Nadto oświetlenie tablicy reklamowej wykonane wbrew przepisom powoduje, że Sąd przychyla się do stanowiska organu, zgodnie z którym przedmiotowy obiekt budowlany nie jest zgodny ani z przepisami Prawa budowlanego ani z warunkami określonymi w planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na terenie działki nr ewid. [...] z obr. [...] w W. Niezgodność przedmiotowego nośnika z obecnie obowiązującymi przepisami planistycznymi uprawnia zaś organ nadzoru budowlanego do wydania jednej z decyzji określonych w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Nie ma przy tym znaczenia fakt, iż gdy instalowany był nośnik reklamowy będący przedmiotem decyzji, nie było planu miejscowego zawierającego wskazane ograniczenia. Postępowanie legalizacyjne prowadzone na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego ma bowiem na celu doprowadzenie do zgodności z przepisami obowiązującymi w dacie wydawania rozstrzygnięcia. Plan zagospodarowania przestrzennego wyklucza możliwość zainstalowania nośnika reklamowego w dotychczasowej lokalizacji w jego obecnych parametrach - 18 m2, dopuszczając jedynie montaż tablic reklamowych o powierzchni nieprzekraczającej 3 m2 dlatego nakaz demontażu był zasadny. Dlatego też Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. Biorąc pod uwagę brak możliwości doprowadzenia spornej tablicy reklamowej do stanu zgodnego z prawem z uwagi na ograniczenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzić należy, że organy prawidłowo zastosowały w analizowanej sprawie rygor nakazowy z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Sąd nie podziela również podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów procesowych. W ocenie Sądu kontrola zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji wykazała, iż nie naruszają one prawa. Organy przeprowadziły postępowanie w sposób nie naruszający zasad wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Rozstrzygnięcie oparto na właściwej podstawie prawnej. Stan faktyczny ustalono bezspornie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zaś wystarczające i spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., organy w sposób nie budzący wątpliwości przytoczyły fakty istotne dla rozstrzygnięcia, wyjaśniły jaki jest przedmiot postępowania, w oparciu o jaką podstawę prawną jest ono prowadzone, a tym samym jaki jest zakres analizowanych ustaleń. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.