VII SA/Wa 1070/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Bożena Więch -Baranowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Protokolant Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2011r. sprawy ze skargi B. Z. i P. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa po wznowieniu postępowania skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i art. 149 § 1 i art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, tekst jednolity z późniejszymi zmianami) zwanej dalej kpa wznowił postępowanie w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości przy ul. [...] [...] w W. W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawą wznowienia postępowania było nie zapewnienie B. i P. Z. czynnego udziału w postępowaniu poprzez kierowanie do nich korespondencji na niewłaściwy adres. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 4 kpa odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2007 r., którą zatwierdzono projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego z usługami na nieruchomości przy ul. [...] [...] w W. W uzasadnieniu wskazano, że uchybienie w postaci nie doręczenia korespondencji B. i P. Z. nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Po rozpoznaniu odwołania złożonego przez B. i P. Z. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego z usługami podjęta została z naruszeniem prawa ponieważ w toku postępowania korespondencja do B. i P. Z. była kierowana na niewłaściwy adres. Mimo to decyzja co do zasady była prawidłowa. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu organ drugiej instancji wskazał, że przesunięcie budynku względem granicy działki nie jest na tyle duże, aby organy nadzoru budowlanego zobligowane były do wydania nakazu rozbiórki tego budynku lub jego części. Organ wskazał, że w trakcie procesu budowlanego może dochodzić do niewielkich odchyleń od założonych wymiarów obiektów budowlanych, które nie mogą uzasadniać nakazu rozbiórki. Poza tym z załączonej do akt sprawy analizy lokalizacji inwentaryzowanego budynku wynika, że został on posadowiony w sposób prawidłowy. Nadto wskazano, że utwardzenie gruntu nie przekracza dopuszczalnych norm określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...]. Organ odwoławczy zauważył także, iż zarzut zacienienia działki przy ul. [...] [...] nie może być skuteczny bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza na tym obszarze wysokość zabudowy na trzy kondygnacje przy maksymalnej wysokości kalenicy do 14 m nad poziom morza. Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika, że zamierzona inwestycja nie przekracza 10,72 m. W tej sytuacji nie ma podstaw do badania zacienienia przez przedmiotowy budynek sąsiedniej działki. Poza tym usytuowanie tarasu nie narusza rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Pozostałe zarzuty zawarte w przedłożonej ekspertyzie nie są przedmiotem postępowania prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli B. i D. Z. Zarzucili w niej naruszenie: art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 146 kpa i art. 151 § 2 kpa poprzez uchylenie decyzji PINB i orzeczenie, że decyzja nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, co nastąpiło na skutek przyjęcia, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, podczas, gdy [...]WINB powinien uchylić decyzję PINB nr [...], art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy inwestor nie wykonał w terminie określonym decyzją PINB nr [...] obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, art. 151 § 2 kpa i art. 107 § 3 kpa poprzez orzeczenie w zaskarżonej decyzji, Ze decyzja PINB została wydana z naruszeniem prawa bez wskazania, który konkretnie przepis został naruszony, art. 151 § 2 kpa poprzez orzeczenie, że decyzja PINB została wydana z naruszeniem prawa podczas, gdy wydanie takiej decyzji jest możliwe jedynie w przypadku naruszenia prawa procesowego a nie jak w niniejszej sprawie z naruszeniem prawa materialnego, § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. o warunkach jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie i nie zbadanie kwestii zacieniania działki sąsiedniej, § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. o warunkach jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 6 kpa poprzez stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa, podczas gdy należało wydać decyzję wskazaną w art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez orzeczenie co do istoty sprawy w sytuacji, gdy należało uchylić decyzję PINB i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, art. 15 kpa poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności polegające na merytorycznym rozpatrzeniu sprawy wyłącznie w drugiej instancji, art. 6, 7, 8, 11 kpa oraz art. 107 § 3 kpa poprzez wskazanie w osnowie zaskarżonej decyzji art. 151 § 2 kpa jako podstawy prawnej decyzji, podczas gdy z uzasadnienia wynika, iż podstawą prawną decyzji był art. 158 § 2 kpa. Podnosząc te zarzuty skarżący wnosili o uchylenie w całości decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. W odpowiedzi na skargę [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie skargę zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a,) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi przede wszystkim należy wskazać, że zarzut podniesiony w pkt. 9 nie jest uzasadniony albowiem oczywista omyłka pisarska znajdująca się w decyzji [...]WINB została sprostowana postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. Należy uznać, że niedotrzymanie przez inwestora terminu wykonania obowiązku dostarczenia wymaganych dokumentów nie może być podstawą orzeczenia nakazu rozbiórki budynku. Wyznaczony przez organ termin ma charakter procesowy i może być ustalony przez organ stosownie do okoliczności sprawy. Organ dysponuje w tym zakresie luzem decyzyjnym, gdyż zakres i bieg terminu nie wynika wprost z przepisu prawa, lecz z woli organu administracji. Dlatego też uznanie przez organ, nawet po upływie ww. terminu, że obowiązek został wykonany daje podstawę do legalizacji budowy, jeśli nie narusza innych przepisów. Stanowisko to znajduje oparcie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 836/09. Stwierdzono w nim, że "Termin, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 p. b. ma charakter terminu procesowego." Odnosząc się do zarzutu wymienionego w pkt 3 skargi należy stwierdzić, że istotnie sformułowanie zaskarżonej decyzji nie odpowiada ściśle wymogom określonym w art. 151 § 2 kpa, który mówi o podaniu naruszenia konkretnego przepisu prawa. Uchybienie to nie ma jednak istotnego znaczenia w sprawie i nie może skutkować uchyleniem decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał jakie przepisy prawa zostały naruszone. Za niezasadny Sąd uznał pogląd wyrażony w pkt 4 skargi co do tego, że zastosowanie ww. przepisu może mieć miejsce jedynie w sytuacji naruszenia prawa procesowego. W ocenie Sądu podstawę taką stanowi również naruszenie prawa materialnego. Niezależnie od tego organ odwoławczy uznał za uzasadniony zarzut naruszenia prawa przepisów postępowania, jednocześnie nie podzielając zarzutu obrazy prawa materialnego. W tej sytuacji podnoszony pkt 4 skargi należało uznać za chybiony. Sąd rozpoznający sprawę za nieuzasadniony uznał zarzut wymieniony w pkt. 5 skargi dotyczący braku zbadania przez organ zacieniania sąsiedniej działki. Ewentualne zacienienie działki nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepisy prawa budowlanego nie przewidują ograniczeń z tego tytułu, normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych przeznaczonych na pobyt ludzi. Stanowisko to potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1349/04, w którym stwierdził, że ,, Ustawa z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane oraz wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze nie chronią tego typu interesów osób trzecich. Przepisy te nie zawierają ograniczeń dla inwestycji budowlanych związanych z zacieniem przez planowaną budowę sąsiedniej działki. Znaczenie prawne ma tylko zacienienie pomieszczeń w budynkach znajdujących się na sąsiedniej działce. Interes w niezacienianiu działki jest jedynie interesem faktycznym, a nie interesem prawnym skarżącej. Wymienione przepisy nie zawierają również ograniczeń w wydawaniu pozwolenia na budowę związanych z faktem obniżenia wartości sąsiedniej działki na skutek realizacji inwestycji." Sąd nie uznał także za okoliczność powodującą uchylenie zaskarżonej decyzji posadowienia na działce inwestycji w stosunku do granicy. Należy zgodzić się z poglądem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który w ślad za orzeczeniem WSA w Warszawie stwierdził, że przesunięcie budynku względem granicy działki ze skarżącym nie jest na tyle duże aby obligowało organ do wydania nakazu rozbiórki. We wskazanym wcześniej wyroku Sąd stwierdził, iż ,, W trakcie procesu budowlanego lub remontu może dochodzić do nieznacznych odchyleń od założonych wymiarów obiektów budowlanych. Wynikają one z dopuszczalnych tolerancji w robotach murarskich i tynkarskich. Przy wytyczeniu granic, również należy przyjmować kilkucentymetrową tolerancję. W konsekwencji poczynionych ustaleń faktycznych, organ pierwszej instancji był uprawniony do konkluzji, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do istotnego odstępstwa od udzielonego pozwolenia na budowę." Pogląd ten podziela również Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Przy czym należy uznać za uprawniony pogląd zaprezentowany przez organ odwoławczy, że pomiary przedmiotowego budynku dokonywane przez geodetów, jak wynika z akt sprawy zawierają drobne, nieistotne różnice, nie mające wpływu na ocenę ich wiarygodności. Odnosząc się do kolejnego z zarzutów wymienionego w pkt. 7 wskazać trzeba, że przed organem nie toczyło się żadne postępowanie dowodowe a rozstrzygnięcie zapadło wyłącznie w oparciu o dowody zgromadzone w I instancji. Odmienne rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy było wynikiem innej analizy prawnej. Wobec tego, z uwagi na treść art. 138 § 2 kpa. [...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego nie widząc konieczności uzupełnienia materiału dowodowego, nie mógł orzec o uchyleniu zaskarżonej odwołaniem decyzji. Z podobnych względów nie można się zgodzić z zarzutem naruszenia art. 15 kpa. Jak wcześnie zostało wskazane postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez organ I instancji natomiast organ odwoławczy dokonał dodatkowej analizy stanu sprawy, odnosząc się również do opinii złożonej przez skarżących, która rzeczywiście została pominięta przez PINB. Wskazać należy, iż opinia ta nie ma wielkiego waloru dowodowego, bo poza tym, że jest dokumentem prywatnym w przeważającej części stanowi interpretację przepisów prawa do czego autor opinii nie był uprawniony. Niezależnie od tego organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do większości przedstawionych w niej zarzutów. Na koniec stwierdzić należy, że Sąd nie podzielając zarzutów, co do naruszenia w zaskarżonej decyzji przepisów prawa materialnego jak i procesowego nie mógł uwzględnić zarzutu sformułowanego w pkt. 1 skargi. Reasumując skoro Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że nie zostały dostrzeżone takie naruszenia przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.