VII SA/Wa 1070/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2012 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki telekomunikacyjnej linii kablowej skargę oddala. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej: "kpa") oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. (dalej: "Prawo budowlane") po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...][...] (dalej: PINB w [...]) z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], nakazującej inwestorowi - [...] Sp. z o.o. rozbiórkę telekomunikacyjnej linii kablowej nadziemnej wybudowanej na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych w [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że po wszczęciu z urzędu postępowania, PINB w [...] przeprowadził w dniu 7 czerwca 2011 r. czynności kontrolne. W trakcie tych czynności kontrolnych stwierdzono, że na terenie Kotłowni Miejskiej przy ul. [...] oraz na terenie osiedla mieszkaniowego przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...] wykonana została napowietrzna telekomunikacyjna linia kablowa. Linia ta wykonana jest na istniejących słupach oświetleniowych należących częściowo do Urzędu Miasta i PUIK Sp. z o.o. w [...] oraz bezpośrednio pomiędzy budynkami mieszkalnymi przy ul. [...],[...],[...],[...][...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], ul. [...],[...] oraz ul. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Inwestorem powyższej samowoli jest [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. Pełnomocnik inwestora oświadczył, że nie posiada żadnej dokumentacji świadczącej o legalności wybudowanego obiektu budowlanego oraz iż na kominie Kotłowni Miejskiej zainstalowany został przełącznik eternetowy oraz nadajnik o mocy 1 V. Powyższe roboty zostały wykonane około miesiąca przed kontrolą. Ponadto pełnomocnik stwierdził, iż chciałby usankcjonować stan prawny przedmiotowej linii. Po ustaleniu, że powyższe roboty należy uznać za budowę linii telekomunikacyjnej kablowej, która na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 20a w zw. z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego nie wymaga pozwolenia na budowę lecz podlega zgłoszeniu, PINB w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., znak [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia odpowiedniej dokumentacji, celem ewentualnej legalizacji zaistniałej samowoli budowlanej. Inwestor dostarczył część wymaganych dokumentów. Nie przedstawił zaś zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z nie złożeniem przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W kompletnej dokumentacji, decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 49b ust. 1 i 3, art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał Spółce rozbiórkę telekomunikacyjnej linii kablowej nadziemnej, wybudowanej na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w [...]. Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji złożone przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. [...]WINB wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, iż inwestor dokonał samowolnej budowy telekomunikacyjnej linii kablowej (napowietrzny kabel światłowodowy) na istniejącej podbudowie (latarnie oświetleniowe, budynki mieszkalne). W ocenie organu zamiar budowy takiej linii wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 20a Prawa budowlanego. Organ II instancji podniósł, że w związku z niewykonaniem przez inwestora postanowienia z dnia [...] lipca 2011 r., prawidłowo został nałożony na inwestora nakaz rozbiórki przedmiotowej linii. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku obowiązku przedstawienia zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu [...]WINB zauważył, że wprawdzie w przypadku wybudowania legalnie obiektu (telekomunikacyjnej linii kablowej nadziemnej) ustawodawca nie przewiduje przedstawienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Niemniej jednak nie należy porównywać takiej decyzji do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W przypadku zalegalizowania samowoli budowlanej, która została zrealizowana bez wymaganej dokumentacji ustawodawca precyzyjnie wskazał dokumenty, które należy przedstawić przy procesie legalizacyjnym. Potrzeba ta wynika z konieczności zbadania zgodności inwestycji z ładem przestrzennym, który panuje na danym terenie. Ogólny plan zagospodarowania terenu określa rodzaj zabudowy oraz urządzeń na danym terenie, które mogą zostać zrealizowane. W ocenie [...]WINB nie można wykluczyć, że plan mógłby nie dopuszczać budowy telekomunikacyjnej linii kablowej nadziemnej, jednakże kwestia ta nie może zostać zbadana, w sytuacji gdy inwestor nie przedstawił wymaganego dokumentu, tłumacząc, iż żądanie jego przedstawienia jest niezgodne z prawem, co nie znajduje uzasadnienia w świetle przepisów Prawa budowlanego. Również zarzuty naruszenia art. 49 b Prawa budowlanego i art. 7 kpa organ uznał za nieuzasadnione. Zdaniem organu w niniejszej sprawie nie mógł być zastosowany art. 50 - 51 Prawa budowlanego, ponieważ skoro projekt budowlany przedstawiony przez inwestora obejmował budowę przyłączy telekomunikacyjnych o łącznej długości trasowej 3694,0 m. które zostały zrealizowane na istniejącej podbudowie, co spowodowało powstanie obiektu budowlanego - telekomunikacyjnej linii kablowej napowietrznej to zastosowanie mają przepisy art. 49 b Prawa budowlanego. Odnośnie wskazania inwestora, że przedmiotowa inwestycja pozostaje w interesie społecznym, a jego rozbiórka spowoduje utratę ciągłości świadczonych usług w stosunku do klientów inwestora, organ poinformował, że w przypadku gdy organ powiatowy stwierdził samowolę budowlaną był zobligowany do podjęcia działań z zakresu nadzoru budowlanego do przywrócenia porządku prawnego. Inwestor miał możliwość legalizacji lecz z niej nie skorzystał. Ponadto przystępując do samowolnej budowy omawianego obiektu inwestor zdawał sobie sprawę, iż postępował niezgodnie z prawem i mógł ustrzec się przed skutkami nakazu rozbiórki realizując inwestycję zgodnie z prawem. Skargę na powyższą decyzję [...]WINB z dnia [...] marca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...]Sp. z o.o. z siedzibą w W., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 7 kpa, 8 kpa, 77 § 1 kpa, 80 kpa, art. 107 § 3 kpa - w szczególności poprzez : - brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, - brak wyczerpującego odniesienia się do dowodów przedstawionych w toku postępowania, - brak ustosunkowania się do twierdzeń strony, których przedmiotem były okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy, - brak należytego ustosunkowania się do stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności wyjaśnienia charakteru prawnego inwestycji będącej przedmiotem skarżonej decyzji; 2) art. 49b Prawa budowlanego w zw. z art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647) i art. 59 ust. 1 tej ustawy, poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, iż skarżąca w postępowaniu poprzedzającym wydanie skarżonej decyzji powinna przedstawić decyzję o ustaleniu warunków zabudowy; 3) art. 49b Prawa budowlanego, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż nieprzedłożenie przez skarżącą decyzji o warunkach zabudowy stanowi dostateczną przesłankę do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego; 4) art. 47 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż w toku postępowania legalizacyjnego skarżąca winna przedłożyć decyzję o warunkach zabudowy. Zdaniem Skarżącej zrealizowana inwestycja powinna być zakwalifikowana jako inwestycja celu publicznego na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) w zw. z art. 4 pkt 18 w zw. z art. 2 pkt 35 i pkt 48 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.). W ocenie Spółki w niniejszym postępowaniu legalizacyjnym powinien być zastosowany art. 50 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i skoro, jak ustaliły organy, inwestycja nie wymaga pozwolenia na budowę to skarżąca nie była zobowiązania do uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a tym bardziej decyzji o warunkach zabudowy. Dodatkowo Skarżąca podniosła, że nawet przy przyjęciu błędnej wykładni art. 49b Prawa budowlanego brak decyzji o warunkach zabudowy nie powinien stanowić samoistnej podstawy odmowy legalizacji inwestycji. W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga powinna zostać oddalona, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. W pierwszej kolejności należy podnieść, że poza sporem w niniejszej sprawie jest wykonanie inwestycji polegającej na budowie telekomunikacyjnej linii kablowej nadziemnej na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych w [...] w warunkach samowoli budowlanej. Potwierdza to zarówno treść protokołu z czynności kontrolnych przeprowadzonych przez PINB w [...] w dniu [...] czerwca 2011 r., jak również oświadczenie inwestora, który wskazał, że nie posiada żadnej dokumentacji świadczącej o legalności wybudowanego obiektu budowlanego oraz zamierza zalegalizować wykonaną inwestycję. Ponadto w ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego zastosowały prawidłowy tryb postępowania legalizacyjnego. Zgodnie bowiem z definicją zawartą w art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego linia kablowa nadziemna jest rodzajem liniowego obiektu budowlanego. Realizacja inwestycji polegającej na budowie telekomunikacyjnej linii kablowej wymaga dokonania uprzedniego zgłoszenia właściwemu miejscowo organowi administracji architektoniczno-budowlanej, stosownie do treści 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 20a Prawa budowlanego. W rezultacie właściwym trybem do legalizacji takiego obiektu budowlanego jest art. 49b Prawa budowlanego. Zgodnie z jego treścią właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Stosownie do art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W kontrolowanej sprawie PINB w [...] w sposób prawidłowy podjął próbę legalizacji samowoli budowlanej i postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., znak [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia odpowiedniej dokumentacji, celem ewentualnej legalizacji zaistniałej samowoli budowlanej. Niemniej jednak inwestor przy piśmie z dnia 31 sierpnia 2011 r. przedłożył do organu jedynie część dokumentacji, czyli rysunki wraz z opisem zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych, stanowiące dokumenty określające funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt zagospodarowania działki. Jednocześnie inwestor poinformował PINB w [...], że obowiązek przedstawienia zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. W związku z tym inwestor wniósł o uznanie przez organ, że przedłożenie dołączonych do ww. pisma dokumentów wypełnia wszystkie obowiązki nałożone na inwestora. Odnosząc się do stanowiska inwestora i podstawowego zarzutu dotyczącego braku podstaw do nałożenia obowiązku przedłożenia zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy podnieść, że w powołanym wyżej art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego określono warunki legalizacji samowoli. Do podstawowego warunku ustawodawca zaliczył zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Od powyższej zasady ustawodawca nie wprowadził na gruncie Prawa budowlanego żadnego wyjątku. Organ prowadzący postępowanie legalizacyjne musi dysponować możliwością oceny, czy inwestycja zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej jest zgodna z porządkiem urbanistycznym obowiązującym na danym terenie. Podstawowym wyznacznikiem tej zgodności są ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który - jako akt prawa miejscowego - zawiera przepisy powszechnie obowiązujące na terenie danej gminy. Natomiast w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podstawowy wzorzec zgodności ze wspomnianym porządkiem urbanistycznym powinien zostać określony w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dlatego ustawodawca przewidział w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego obowiązek przedłożenia m. in. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy zaznaczyć, że ustawa nie przewiduje żadnego odstępstwa od katalogu dokumentów, których przedłożenie warunkuje zalegalizowanie samowoli budowlanej, zaś niewykonanie któregokolwiek z obowiązków nałożonych przez organ skutkuje wydaniem nakazu rozbiórki. W tym zakresie organ nadzoru budowlanego nie dysponuje swobodnym uznaniem, lecz zobligowany jest wydać decyzję nakazującą rozbiórkę. Stanowi o tym wprost art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2 (przedłożenia określonej dokumentacji) stosuje się przepis ust. 1 (nakaz rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części). Skoro zatem inwestor w toku postępowania legalizacyjnego nie przedłożył zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dodatkowo oświadczając w piśmie z dnia 31 sierpnia 2011 r. o braku podstaw do wykonania tego obowiązku nie mógł się spodziewać innego rozstrzygnięcia organu nadzoru budowlanego niż wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanej linii telekomunikacyjnej. Odnosząc się do argumentów Skarżącej Spółki dotyczących braku podstaw prawnych do nałożenia ww. obowiązku przez inwestora należy podkreślić, że - wbrew temu stanowisku - czym innym jest postępowanie administracyjne poprzedzające realizację inwestycji polegającej na budowie sieci telekomunikacyjnej, a czym innym postępowanie legalizacyjne prowadzone w oparciu o przepisy Prawa budowlanego. Nawet zatem przy przyjęciu, że w świetle art. 50 ust. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647) i art. 47 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) sporna inwestycja - jako inwestycja celu publicznego i jednocześnie infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu - nie wymaga decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego (o charakterze analogicznym do decyzji o warunkach zabudowy) w toku procesu inwestycyjnego, to nie zmienia to katalogu obowiązków nałożonych przez ustawodawcę na inwestora-samowolnika. Podkreślenia wymaga, że postępowanie legalizacyjne ma odmienny charakter od zwykłego postępowania zmierzającego do uzyskania pozwolenia na budowę lub uproszczonego postępowania zgłoszeniowego. Wprawdzie w obu przypadkach organ bada podobną dokumentację przedłożoną przez inwestora, jednakże w postępowaniu legalizacyjnym podstawowym obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest dokonanie jednoznacznej oceny czy inwestycja może zostać zalegalizowana w zgodzie z obowiązującym porządkiem urbanistycznym i pozostałymi przepisami prawa. Dlatego w postępowaniu legalizacyjnym inwestor nie może skutecznie powoływać się na zwolnienie z określonych obowiązków, które ewentualnie ustawodawca przewidział w toku zwykłej procedury inwestycyjnej. Zaznaczenia wymaga w tym miejscu, że Skarżąca Spółka nie podjęła nawet próby uzyskania odpowiedniego zaświadczenia wójta (burmistrza, prezydenta miasta) lub uzyskania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oświadczając jednostronnie o braku woli przedłożenia takiej dokumentacji. Sąd podzielił zatem stanowisko [...]WINB, że w przypadku zalegalizowania samowoli budowlanej, która została zrealizowana bez wymaganej dokumentacji obowiązek przedłożenia właściwej dokumentacji wynika z konieczności zbadania zgodności inwestycji z ładem przestrzennym, który panuje na danym terenie, zaś niewykonanie tego obowiązku skutkuje obligatoryjnym nakazem rozbiórki. Wbrew zarzutom skargi Sąd nie dostrzegł w kontrolowanym postępowaniu naruszenia bezwzględnie obowiązujących reguł dowodowych lub innych przepisów postępowania administracyjnego w stopniu wpływającym na legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z art. 7 i 77 § 1 kpa a uzasadnienie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. Nawiązując do zarzutu nieodniesienia się przez organ w uzasadnieniu decyzji do niektórych twierdzeń strony należy zaznaczyć, że nawet ewentualne braki w tym zakresie mogłyby powodować konieczność eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego wyłącznie w przypadku zaistnienia istotnego ich wpływu na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pakt 1 lit c ppsa. Tymczasem Sąd takiego istotnego wpływu się nie dopatrzył. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ppsa, należało orzec jak w sentencji wyroku.