VII SA/Wa 1070/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 marca 2016 r. sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy sprostowania błędu pisarskiego oddala skargę Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] września 2014r., na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409. ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku D. W. - odmówił sprostowania błędu w postanowieniu Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. W uzasadnieniu organ podał, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Starosta [...] sprostował z urzędu błąd pisarski w decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, bezodpływowego osadnika ścieków oraz niezbędnej infrastruktury technicznej na działce nr [...],[...], obręb [...]. D.W. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Wojewoda [...] umorzył postępowanie zażaleniowe wskazując, że D. W. nie posiada statusu strony w przedmiotowym postępowaniu. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. D.W. wniosła o "skorygowanie błędu w wydanym postanowieniu Wojewody nr [...], w którym wpisano niewłaściwy numer działki był nr [...], wpisano działkę nr [...][...] ". Następnie pismem z dnia [...] marca 2014 r. D. W. wniosła o "wyłączenie Pana Wojewody [...] we [...] i jego wszystkich zastępców, wszystkich pracowników Urzędu Wojewódzkiego we [...] ". Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. odmówił sprostowania błędu w postanowieniu Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. W treści postanowienia wskazał, że nie zachodzą przesłanki z art. 25 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, a zatem Wojewoda [...] nie podlega wyłączeniu od rozpatrywania przedmiotowej sprawy. Na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. zażalenie wniosła D. W.. W wyniku jego rozpatrzenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że "zgłoszenie wniosku o wyłączenie, nawet przy braku podstaw do jego uwzględnienia rodzi obowiązek po stronie właściwych organów administracji do jego rozpoznania". W ocenie organu drugiej instancji wniosek D. W. z dnia [...] marca 2014 r., w zakresie, w jakim dotyczył zastępców Wojewody [...] oraz pracowników Urzędu Wojewódzkiego we [...] (...) wymagał rozpatrzenia. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. Wojewoda [...] wezwał D. W. do wskazania konkretnych osób, których wyłączenia żąda oraz okoliczności wywołujących wątpliwości co do bezstronności każdego ze wskazanych pracowników. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. D. W. wskazała jako pracowników, których wyłączenia żąda: "Pan T. B. - jest ich dwóch; Pan S. C.; Pan A.N.; Pani K. i wielu innych, do których złoże wyjaśnienia i zarzuty po otrzymaniu imiennego wykazu osób - pracowników Urzędu Wojewódzkiego we [...] ". Postanowieniami nr [...] i [...] z dnia [...] września 2014 r. Wojewoda [...] odmówił wyłączenia T. B. i S.C. od udziału w postępowaniu w sprawie sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., umarzającym postępowanie zażaleniowe na postanowienie Starosty [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. prostujące z urzędu błąd pisarski w decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. S. pozwolenia na budowę. Wojewoda wskazał, że przepis art. 113 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie, (art. 113 § 3). Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania arytmetycznego, np. dodawania lub dzielenia, a błąd pisarski - widoczne, wbrew zamierzeniu władzy, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie nie zamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Postanowienie prostujące błąd pisarski staje się integralną częścią decyzji merytorycznej. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., o którego sprostowanie wnosiła D. W., Wojewoda [...] umorzył postępowanie zażaleniowe od postanowienia Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013 r. prostującego z urzędu błąd pisarski w decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. W treści ww. postanowienia przywołano sentencję postanowienia Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013 r., a zatem nie ma podstaw do stwierdzenia, że postanowienie Wojewody [...] nr [...] zawiera błąd. Odnosząc się do wniosku D.W. o wyłączenie Wojewody [...], organ wskazał, że zgodnie z art. 25 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych: jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 (pkt 1); osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 (pkt 2). Wskazane przesłanki wyłączenia organu są przesłankami wyczerpującymi, co oznacza, że podstawą wyłączenia organu nie może być inna okoliczność. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że wyłączenie organu administracji publicznej na podstawie art. 25 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego następuje z mocy prawa, a zatem wydanie odrębnego postanowienia w tej sprawie nie ma podstaw. W niniejszej sprawie nie zachodzą wskazane wyżej przesłanki, a zatem Wojewoda [...] nie podlega wyłączeniu od rozpatrywania przedmiotowej sprawy. Merytorycznemu rozpatrzeniu podlegał natomiast wniosek o wyłączenie S. C. i T. B. od udziału w przedmiotowym postępowaniu, tj. osób, które w rzeczywistości brały w nim udział. Natomiast A.N. (pracownik Wydziału Infrastruktury) ani Pani K. (prawdopodobnie chodziło o J. T.- Dyrektora Wydziału Nadzoru i Kontroli) nie brali udziału w niniejszym postępowaniu, a zatem nie można rozpatrywać kwestii wyłączenia tych osób. D. W. wniosła zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2014r., wskazując, że postanowienie to powinno być uchylone. W treści zażalenia podnosiła między innymi, że decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., została wydana do działki nr [...] w [...]. Zarówna działka nr [...] jak również działka nr [...] nie należały do E.S. Postanowienie Starosty [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 prostuje błąd pisarski w numerze decyzji, który nie jest i nie może być błędem pisarskim. Od wydania decyzji nr [...] do wydania postanowienia nr [...] upłynęło cztery lata, decyzja była prawomocna " nie zaskarżyła jej E. S. i wyszła ona z obiegu prawnego i nie może być prostowana z urzędu z przekroczeniem uprawnień urzędników państwowych. Nadto wskazał, że nieprawidłowo zostały rozpoznanie wnioski o wyłączenie Wojewody jego zastępców i wszystkich pracowników urzędu Wojewódzkiego we [...]. Podnosiła naruszenie art. 24 i 25 kpa, gdyż we wszystkich postanowieniach orzekał T.B.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014r. na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r" poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia D.W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2014r., odmawiające sprostowania, na wniosek D. W., błędu w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014r., Nr [...], umarzającym postępowanie zażaleniowe w stosunku do postanowienia Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013r., prostującego, z urzędu, błąd pisarski w decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2009r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. S. pozwolenia na budowę, w ten sposób że zamiast działki "nr ew. [...], obręb [...] " wpisano działkę "nr ew. [...] obręb [...] " - uchylił w całości postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2014r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że postanowieniem z dnia [...] września 2014r., Wojewoda [...] odmówił sprostowania, na wniosek D. W., błędu w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014r., umarzającym postępowanie zażaleniowe w stosunku do postanowienia Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013r., prostującego z urzędu, błąd pisarski w decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2009r. W ocenie organu drugiej instancji zażalenie D. W. zasługuje na uwzględnienie, albowiem postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2014r., nie odpowiada prawu, jako wydane z naruszeniem art. 6-8 oraz art. 24 K.p.a. Z akt sprawy wynikało bowiem że pismem z dnia [...] marca 2014r. D. W. zwróciła się do organu wojewódzkiego z wnioskiem o wyłączenie Wojewody [...] we [...] , wszystkich zastępców, wszystkich pracowników Urzędu Wojewódzkiego we [...] uzasadniając podanie tym, iż "wielu pracowników Urzędu Wojewódzkiego działa na szkodę interesu publicznego, społecznego, Rzeczypospolitej Polskiej oraz skarżącej. Zgodnie z art. 24 § 1 K.p.a. "pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu ..." zaistnienie przesłanki z art. 24 § 1 K.p.a. skutkuje pozbawieniem pracownika z mocy prawa możności działania w postępowaniu administracyjnym. Mając na uwadze uzasadnienie wniosku z dnia [...] marca 2014r., w zakresie w jakim dotyczył zastępców Wojewody [...] oraz pracowników Urzędu Wojewódzkiego we [...], oparty był na przesłankach innych, aniżeli wymienione w art. 24 § 1 K.p.a., a co za tym idzie wymagał rozpatrzenia. Na podstawie przepisu art. 24 § 3 K.p.a. można jednak kwestionować bezstronność imiennie wskazanej osoby, będącej pracownikiem organu. Pismem z dnia [...] lipca 2014r., (w związku z postanowieniem GINB z dnia [...] czerwca 2014r.) Wojewoda [...] wezwał wnioskodawczynię do wskazania konkretnie oznaczonych (poprzez podanie imienia i nazwiska) osób, których wyłączenia żąda. W pismach z dnia [...] sierpnia 2014r. stanowiących odpowiedź na wezwanie organu wojewódzkiego, D. W. wskazała, iż wnosi o wyłączenie T.S. jak również o doręczenie imiennego wykazu urzędników zatrudnionych w Urzędzie Wojewódzkim, wskazując że wniosek o wyłączenie zostanie uzupełniony "po otrzymaniu wykazu pracowników i zastępców Wojewody". Powyższe wystąpienia zawierały również negatywną ocenę działań podejmowanych przez pracowników urzędu wojewódzkiego, tj. T. B., S.C., A. N. oraz "Pani K.". Pomijając powyższy wniosek o doręczenie listy pracowników, postanowieniem z dnia [...] września 2014r., Nr [...], Wojewoda [...] odmówił wyłączenia T. B. od udziału w postępowaniu, natomiast postanowieniem z dnia [...] września 2014r., Nr [...], Wojewoda [...] odmówił wyłączenia S. C. od udziału w postępowaniu, a następnie wydał zaskarżone postanowienie z dnia [...] września 2014r. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego niepodjęcie przez Wojewodę [...] działań odnoszących się do wniosku dotyczącego przekazania listy pracowników uniemożliwiło D. W. uczynienie zadość wezwaniu organu wojewódzkiego z dnia [...] lipca 2014r., czyniąc uprawnienie do zabezpieczenia bezstronności postępowania administracyjnego iluzorycznym, co stanowi o naruszeniu art. 7, 8 oraz art. 24 K.p.a., a w rezultacie również art. 6 K.p.a. Przepisy regulujące wyłączenie pracownika pełnią istotną rolę w urzeczywistnieniu zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), a ich przestrzeganie chroni zaufanie uczestników postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 K.p.a.). Są one również związane z realizacją zasady praworządności (art. 6 K.p.a.). Dalej organ II instancji wskazał, że stosownie do art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. organ zażaleniowy może uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Właściwym do rozpatrzenia wniosku o wyłączenie pracownika jest, zgodnie z art. 24 § 3 K.p.a., jego bezpośredni przełożony. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest natomiast bezpośrednim przełożonym żadnego z pracowników Wydziału Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego. W tym kontekście Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organ wojewódzki powinien w pierwszej kolejności umożliwić wnioskodawczym wykonanie wezwania z dnia [...] lipca 2014r., tj. udostępnić listę pracowników Wydziału Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego, a następnie rozpoznać ewentualne wnioski o wyłączenie, mając na uwadze podległość służbową wynikającą z aktów prawnych regulujących działalność urzędu wojewódzkiego, a więc począwszy od rozpatrzenia przez Wojewodę [...] wniosku o wyłączenie osób bezpośrednio mu podległych. Dopiero wówczas (w przypadku odmowy wyłączenia) osoby te uzyskają uprawnienie do rozpoznania wniosków o wyłączenie osób podległych im służbowo. Rozpatrzenie zatem wniosków o wyłączenie pracowników Wydziału Infrastruktury będzie możliwe w sytuacji, kiedy wydane zostanie rozstrzygnięcie odmawiające wyłączenia ich bezpośredniego przełożonego. D. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014r. Wskazała między innymi, że GUNB w [...] przekracza swoje uprawnienia, oszukuje wraz z podległymi sobie organami, uporczywie narusza interes publiczny, prawa materialne skarżącej i legalizuje dziką inwestycję E. S., która nie miała pozwolenia na budowę do działki nr [...], nie była jej właścicielem, a organy legalizowały nielegalną inwestycją. W ocenie skarżącej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zauważył również innych nieprawidłowości : - E. S. wystąpiła do Starostwa Powiatowego o pozwolenie na budowę do działki nr [...] w [...] i otrzymała je do działki nr [...] decyzją z dnia [...].08.2009r., nr [...], - E. S. wystąpiła do starostwa o wydanie dziennika budowy dla działki nr [...] w [...], - E. S. nie wystąpiła o skorygowanie błędu w numerze decyzji, - E. S. prowadziła budowę nie na swojej działce bez pozwolenia na budowę, - PINB w [...] - M.R., WINB we [...] B. S. jak również GUNB w [...] nie chciał podjąć żadnych działań i wstrzymać budowy, - Starostwo Powiatowe w [...] wydało nieważne postanowienie z dnia [...].11.2013r. nr [...] i skorygowało decyzję z dnia [...].08.2009r. nr [...], na podstawie art. 113 k.p.a. , mimo, że takie błędy nie podlegają korekcie w tym trybie. Domagała się również by w stosunku do osób winnych bezczynności i rażącego naruszania prawa zostały wyciągnięte wnioski dyscyplinarne. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.). Skarga jest bezzasadna i jak się wydaje jest wynikiem niezrozumienia sensu zaskarżonego rozstrzygnięcia. W toku postępowania administracyjnego, D. W. zaskarżyła postanowienie W. D. z dnia [...] września 2014r., w który organ odmówił sprostowania (z wniosku D. W.), błędu we własnym postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...], umarzającym postępowanie zażaleniowe w stosunku do postanowienia Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013r. nr [...], prostującego z urzędu, błąd pisarski w decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...]. W ocenie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jako organu drugiej instancji wniesione przez skarżącą zażalenie zasługiwało na uwzględnienie, albowiem postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2014r., zostało wydane z naruszeniem art. 6-8 oraz art. 24 K.p.a. Tym samym środek zaskarżenia wniesiony przez D. W. został uwzględniony zgodnie z jej wnioskiem. W zaskarżonym do tutejszego Sądu postanowieniu Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014r., słusznie organ zauważył, że D.W. pismem z dnia [...] marca 2014r. zwróciła się do organu wojewódzkiego z wnioskiem o wyłączenie "Wojewody [...] we [...] i jego wszystkich zastępców wszystkich pracowników Urzędu Wojewódzkiego we [...] ", twierdząc iż wielu pracowników Urzędu Wojewódzkiego działa na szkodę interesu publicznego i skarżącej. Mając na uwadze pismo z dnia [...] marca 2014r. zasadnym było stwierdzenie, że wniosek w nim zawarty wymagał rozpatrzenia (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 14 września 2011r., sygn. akt I SA/Sz 230/11; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 września 2010r., sygn. akt IV SA/Po 561/10). Na podstawie przepisu art. 24 § 3 K.p.a. można jednak kwestionować bezstronność tylko imiennie wskazanej osoby, będącej pracownikiem organu. Dlatego pismem z dnia [...] lipca 2014r., (w związku z postanowieniem GINB z dnia [...] czerwca 2014r.) Wojewoda [...] wezwał wnioskodawczynię do wskazania konkretnie oznaczonych (poprzez podanie imienia i nazwiska) osób, wyłączenia których żądała. W pismach z dnia [...] sierpnia 2014r. stanowiących odpowiedź na wezwanie organu wojewódzkiego, D. W. wskazała, iż wnosi o wyłączenie T. S. jak również o doręczenie imiennego wykazu urzędników zatrudnionych w Urzędzie Wojewódzkim, wskazując że wniosek o wyłączenie zostanie uzupełniony "po otrzymaniu wykazu pracowników i zastępców Wojewody". Powyższa odpowiedź zawierała również negatywną ocenę działań podejmowanych przez pracowników urzędu wojewódzkiego, tj. T.B., S. C., A. N. oraz "Pani K.". Jednak Wojewoda [...] pominął wniosek o doręczenie skarżącej listy pracowników, oraz postanowieniami z dnia [...] września 2014r., odmówił wyłączenia T. B. i S. C. od udziału w postępowaniu, a następnie wydał postanowienie z dnia [...] września 2014r. o odmowie sprostowania błędu w postanowieniu Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. W kontekście takich wydarzeń, słuszne było stwierdzenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż niepodjęcie przez Wojewodę [...] działań odnoszących się do wniosku dotyczącego przekazania listy pracowników uniemożliwiło D.W., uczynienie zadość wezwaniu organu wojewódzkiego z dnia [...] lipca 2014r., czyniąc uprawnienie do zabezpieczenia bezstronności postępowania administracyjnego iluzorycznym, co stanowiło naruszenie art. 7, 8 oraz art. 24 K.p.a., jak również art. 6 K.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie mógł samodzielnie usunąć uchybień organu pierwszej instancji w postępowaniu poprzedzającym wydanie postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] września 2014., gdyż właściwym do rozpatrzenia wniosku o wyłączenie pracownika jest, zgodnie z art. 24 § 3 K.p.a., jego bezpośredni przełożony. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest natomiast bezpośrednim przełożonym żadnego z pracowników Wydziału Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego. Tym samym prawidłowe było uznanie, iż w pierwszej kolejności należy umożliwić wnioskodawczym wykonanie wezwania z dnia [...] lipca 2014r., przez udostępnienie listy pracowników Wydziału Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego, a dopiero potem możliwe będzie ewentualne rozpoznanie wniosku o wyłączenie. Natomiast w przypadku odmowy wyłączenia, osoby objęte wnioskiem uzyskają uprawnienie do rozpoznania wniosków o wyłączenie osób podległych im służbowo. Zatem rozpatrzenie wniosków o wyłączenie pracowników Wydziału Infrastruktury będzie możliwe w sytuacji, kiedy wydane zostanie rozstrzygnięcie odmawiające wyłączenia ich bezpośredniego przełożonego. Dopiero wykonanie tych czynności procesowych, pozwoli na prawidłowe rozpatrzenie wniosku D. W. o sprostowanie błędu w postanowieniu Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.