VII SA/Wa 1070/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] marca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący – A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] marca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. W skardze pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że w niniejszej sprawie zachodzi prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, że pozytywne rozpoznanie wniosku uzasadnione jest przede wszystkim powstaniem szkody materialnej po stronie skarżącego, który poniesie koszty przeprowadzenia badań lekarskich, jak również koszty dojazdu na te badania. Dodatkowo skarżący zostanie narażony na stres, zarówno w czasie oczekiwania na badanie, jak i w trakcie samego badania. Negatywne konsekwencje zdrowotne pozostaną bez możliwości zrekompensowania ich następstw w jakikolwiek sposób. Skarżący, po uprzednim przeprowadzeniu badania, zostanie narażony na możliwość utraty prawa jazdy, z tego choćby powodu, że w danym dniu będzie znajdował się w gorszej formie zdrowotnej i popełni dyskwalifikujący go błąd, co bez wątpienia narazi go na niepowetowaną stratę przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, lex nr 477258). Twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącego nie wykazał, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Uzasadniając złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazał, iż jej wykonanie spowoduje zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentował, że skarżący poniesie koszty przeprowadzenia badań lekarskich, jak również koszty dojazdu na te badania. Dodatkowo skarżący zostanie narażony na stres, zarówno w czasie oczekiwania na badanie, jak i w trakcie samego badania, a następnie zostanie narażony na możliwość utraty prawa jazdy. Ujemne konsekwencje zdrowotne powstałe u skarżącego pozostaną bez możliwości zrekompensowania ich następstw. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonej decyzji - nakładającej na niego obowiązek poddania się badaniom lekarskim - powodowało niebezpieczeństwo zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przede wszystkim stwierdzić należy, że ani stres związany z koniecznością poddania się tym badaniom, ani też konieczność poświęcenia czasu na ich wykonanie, nie wpisuje się w przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Są to bowiem normalne następstwa, które wiążą się z wykonaniem tego rodzaju decyzji, a w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie chodzi o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Ponadto skarżący, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, ogranicza się wyłącznie do ogólnych twierdzeń. Wskazał m.in. na potrzebę poniesienia dodatkowych kosztów materialnych, które związane są z koniecznością poddania się badaniom lekarskim. Takie ogólne twierdzenie skarżącego uniemożliwia jednak przeprowadzenie merytorycznej oceny złożonego wniosku, bowiem brak jest jakiegokolwiek punktu odniesienia, który pozwoliłby na uznanie, że poniesienie przez skarżącego kosztów w celu poddania się badaniom lekarskim może spowodować po jego stronie znaczną szkodę. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, które pozwoliłyby ocenić jego sytuację finansową, a w konsekwencji stwierdzić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Wyjaśnić również należy, że nałożony na skarżącego obowiązek – poddanie się badaniom lekarskim – ma na celu stwierdzenie istnienia bądź braku przeciwwskazań lekarskich do kierowania pojazdami, a zatem ma wyjaśnić wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego, co leży w interesie także innych użytkowników dróg. Kontrolowana decyzja sama w sobie nie oznacza więc pozbawienia skarżącego uprawnienia do kierowania pojazdami. Wykonanie tej decyzji, czyli sam fakt poddania się badaniom lekarskim, nie rodzi też niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu, czy jego bliskim znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wzgląd na interes publiczny – bezpieczeństwo w ruchu drogowym – służy zaś również ochronie indywidualnego interesu skarżącego, który winien bezpiecznie dla siebie i innych osób korzystających z dróg publicznych, uczestniczyć w ruchu drogowym. Stwierdzić zatem należy, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.