VII SA/Wa 1073/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2011 r. sprawy ze skarg W. K. i T. J. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargi oddala Decyzją z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...], Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku od km 7 + 444,77 (0+025,23 - km roboczy) do km 13 + 208,27 (5+ 763,50 - km roboczy) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi w ramach inwestycji pn: Wykonanie opracowań projektowych dla zadania inwestycyjnego: Modernizacja drogi wojewódzkiej nr [...] przebiegającej przez miasto [...]". W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji wniósł w dniu 14 stycznia 2010r. Prezydent Miasta [...]. Przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z art. 11 b ust. 1 ustawy, uzyskał opinię Zarządu Województwa [...] - postanowienie z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], opinię Zarządu Powiatu [...] - uchwała Nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r., opinię Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...]. Do wniosku załączono mapę, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, jak również załączono analizę powiązania przedmiotowej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości wraz ze zbiorczym wykazem zmian gruntowych oraz zbiorczym wykazem zmian ewidencyjnych, aktualny wypis z ewidencji gruntów, a także określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Ponadto do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej, inwestor dołączył cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623). Zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został uzgodniony przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej przy Urzędzie Miasta [...] (opinia nr [...], z dnia [...] lipca 2009r.). Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, Minister Infrastruktury stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu, formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133, z późn. zm.) oraz z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] lipca 2009r o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 8 ustawy do wniosku inwestor załączył także opinie: [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] października 2009 r., znak: [...], Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], oraz opinie właściwego zarządcy infrastruktury kolejowej w odniesieniu do linii kolejowej, tj. Polskich Kolei Państwowych S.A., Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] z dnia [...] września 2009r., znak: [...], PKP Polskich Linii Kolejowych S.A. Oddział Regionalny w [...] z dnia [...] lutego 2009 r., znak;[...]. Organ podkreślił, że inwestycja zlokalizowana jest poza pasem technicznym i ochronnym morskich portów i przystani oraz nie znajduje się w obszarze miejscowości uzdrowiskowych, co powoduje, że w przedmiotowej sprawie nie są wymagane opinie, o których mowa w art. 11d ust. 1 pkt 8 lit. a i b ustawy. Ponieważ realizacja omawianej inwestycji drogowej wymaga wydania pozwolenia wodnoprawnego, stosownie do brzmienia art. 11d ust. 4 ustawy, inwestor dołączył również do wniosku pozwolenie wodnoprawne wydane przez Prezydenta Miasta [...] z dnia [..] października 2009 r., znak: [...], oraz Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...]. Analizując złożony przez inwestora wniosek z dnia [...] stycznia 2010 r., Minister Infrastruktury uznał, że wniosek ten zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 11 d ust. 1 ustawy. Następnie organ odwoławczy poddał kontroli przeprowadzone przez Wojewodę [...] postępowanie o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację planowanego inwestycji uznając, że zostało przeprowadzone zgodnie z prawem. Organ odwoławczy, rozpatrując ponownie sprawę uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które inwestor przedstawił w załączonej do wniosku dokumentacji. Zgodnie z materiałami dołączonymi przez inwestora do wniosku, w ramach planowanego przedsięwzięcia przewiduje się przebudowę drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] poprzez ul. [...] i ul. [...] do granic miasta [...], za wyjątkiem odcinka w obrębie skrzyżowania z ul. [...] (odcinek w km 0 + 900 - 1 + 200), przebudowę skrzyżowań w ciągu przeprojektowanych ulic, budowę wiaduktu drogowego nad linią PKP w ciągu ul. [...], przebudowę mostu przez rzekę [...] w ciągu ul. [...] oraz przebudowę lub zabezpieczenie infrastruktury technicznej kolidującej z projektowaną inwestycją. W związku z odwołaniem W. K. Minister Infrastruktury pismem z dnia [...] września 2010 r. wezwał Prezydenta Miasta [...] do zajęcia stanowiska w kwestii zmiany lokalizacji inwestycji w sposób pozwalający wykluczyć zajęcie nieruchomości W. K.. Pismem z dnia [...] października 2010 r. inwestor odpowiedział na zarzuty podniesione przez odwołującego się i przedstawił argumenty przemawiające za przyjętą w zaskarżonej decyzji lokalizacją omawianej inwestycji. Następnie Minister Infrastruktury działając na podstawie art. 9 kpa, pismem z dnia 8 listopada 2010 r. przekazał kopię wyjaśnień inwestora skarżącemu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez W. K., Minister Infrastruktury uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Po przeanalizowaniu zarzutów podniesionych przez W. K. w pismach z dnia [...] maja i [...] listopada 2010 r. oraz stanowiska Prezydenta Miasta [...] zawartego w piśmie z dnia [...] października 2010 r., Minister Infrastruktury zgodził się z argumentami inwestora i uznał, iż przemawiają one za prawidłowością zaprojektowanych rozwiązań, w tym za koniecznością zajęcia wskazanej części działki o nr ew. [...], obręb [...], stanowiącej własność W. i M. K.. Odnosząc się do zarzutu zbyt bliskiego zlokalizowania inwestycji oraz podziału działki o nr ewid. [...], organ II instancji zauważa, że zaskarżona decyzja, zgodnie z art. 11 f ust. 1 pkt. 5 ustawy, zatwierdziła podział nieruchomości o nr ewid. [...] obręb [...], na działki o nr ewid. [...], [...], [...], przy czym działki o nr [...], [...] zostały przeznaczone pod inwestycję. W ocenie Ministra Infrastruktury, zatwierdzony podział nieruchomości jest zgodny z przepisami prawa. Potrzeba podziału i zajęcia części działki o nr ewid. [...] wynika z konieczności budowy drogi dojazdowej do działek zlokalizowanych przy dojeździe do wiaduktu i umiejscowienie małego fragmentu fundamentu wiaduktu oraz przebudowy infrastruktury podziemnego uzbrojenia terenu. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 1 ustawy, to inwestor samodzielnie decyduje o przebiegu drogi, jak również samodzielnie określa teren niezbędny dla realizacji inwestycji, dołączając do wniosku mapy przedstawiające przebieg linii rozgraniczających. W piśmie z dnia [...] października 2010 r. Inwestor podał, że krawędź filaru wiaduktu przebiegać będzie w odległości 3,5 m od budynku, natomiast między wiaduktem a ścianą budynku nie zaplanowano żadnych urządzeń naziemnych. Ponadto inwestor podkreślił, że na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji przeprowadzono analizę akustyczną, z której wynika, że dopuszczalne poziomy hałasu w rejonie nieruchomości [...] nie zostaną przekroczone. W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. Skargi na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli W. K. i T. J.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji skarżący,/W. K. podał, że decyzja Wojewody [...] nie spełniała wymagań dotyczących uzasadnionych interesów osób trzecich bowiem nie przewiduje zabezpieczeń przed uciążliwościami powodowanymi hałasem, kurzem, spalinami, wibracjami, zanieczyszczeniem powietrza, gleby i wody. Nadto w ocenie skarżącego decyzja narusza jego prawo własności. Skarżący T. j. podał, że jest właścicielem działki nr [...] przylegajacej do drogi i część jego działki została wywłaszczona dla modernizacji drogi, ma służyć powiększeniu wjazdu na parking marketu. W odpowiedzi na skargi Minister Infrastruktury wnoszące o ich oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153,poz. 1269 ze zm.) kontroluje jedynie legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia nie wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skargi nie są zasadne. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Infrastruktury wydana [...] marca 2011r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2010r. wydana w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Podstawę materialnoprawną orzeczenia organu administracji I instancji stanowił art. 11a i t ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. - o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Obowiązkiem organu administracji w postępowaniu o pozwolenie na budowę była ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w art. 32 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Z treści w/w art. 32 ust. 1 i ust. 4 wynika, iż pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, wymaganego przepisami o ochronie środowiska, a także uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, a także złożenia wniosku w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, i wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy organ prawidłowo uznał, że inwestor spełnił wymogi zawarte w wyżej powołanych przepisach tj. że wniosek inwestora spełnia przewidziane prawem wymagania, złożony projekt budowlany jest zgodny z ustawą i dotyczy inwestycji o charakterze drogi publicznej, a kontrolowana decyzja zawiera niezbędne elementy wskazane w przepisie art. 11 f ust. 1 ustawy. Odnosząc się do zarzutów skarg należy podnieść, że organy administracji oceniają jednie legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu i nie mają kompetencji do oceny celowości czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego w inny sposób. To inwestor wybiera najkorzystniejszy wariant przebiegu drogi. Aby odmówić ustalenia lokalizacji drogi wnioskowanej przez inwestora organy prowadzące postępowanie muszą wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. W rozpoznawanej sprawie nie ustalono, że taka niezgodność ma miejsce i że przebieg drogi narusza przepisy powszechnie obowiązującego prawa. Nadto wskazać należy, że stosownie do treści art. 13 ust. 3 przywołanej ustawy jeżeli przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. Nabycie takie nie następuje jednakże w ramach postępowania w sprawie lokalizacji drogi i wydanie pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu kontrolowana decyzja, zawiera wszystkie elementy przewidziane przez art. 7 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003r. i nie odnosi cech dowolności. Minister Infrastruktury, działając jako organ odwoławczy, prawidłowo na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniach obu decyzji odniesiono się do wszystkich kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy lokalizacji przedmiotowej inwestycji drogowej i w wystarczający sposób wyjaśniono powody orzeczenia zgodnego z wnioskiem inwestora. Organ odwoławczy należycie odniósł się do argumentacji przedstawionej w odwołaniu wniesionym od decyzji organu wojewódzkiego uznając, ze zarzuty odwołania nie miały wpływu na wynik sprawy. Przy czym w ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze przez T. J.. W tym stanie rzeczy na podstawie art.. 151 ustawy ź 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.