VII SA/Wa 1079/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) marca 2015 r., nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę Sygnatura akt VII SA/Wa 1079/15 UZASADNIENIE Prezydent (...) decyzją z dnia (...) października 2014r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U z 2013r., poz. 57.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił (...) z siedzibą w (...) pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym, zjazdem i drogami wewnętrznymi, stacją trafo, placem zabaw i uzbrojeniem terenu na działkach ew. nr (...). Ustalił, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowle obejmuje nieruchomość stanowiącą działki nr ew. nr (...). W uzasadnieniu decyzji Prezydent (...) wskazał, że inwestor w dniu w dniu (...).11.2013r. wystąpił z wnioskiem o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Złożył również wniosek o udzielenie odstępstwa od przepisów § 271 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W dniu (...).01.2014r. organ wystąpił do Ministra Infrastruktury i Rozwoju o udzielenie upoważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów § 271 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). W dniu (...).04.2014r. Minister Infrastruktury i Rozwoju upoważnił Prezydenta (...) do wyrażenia zgody na przedmiotowe odstępstwo. W dniu (...).06.2014r. (...), wystąpił z wnioskiem o "obronę skweru". Wniosek ten został przekazany do inwestora w celu zajęcia stanowiska. Następnie (...) reprezentowane przez (...) wystąpiło o uznanie za stronę. Stowarzyszenie zostało poinformowane, że z uwagi na treść art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane organ nie przyznał przymiotu strony. W dniu (...).10.2014r. organ wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów § 271 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dalej wskazano, że załączony do wniosku projekt budowlany jest zgodny zapisami decyzji z dnia (...).05.2013r. nr (...) o warunkach zabudowy Projekt spełnia wymagania art. 35 ustawy Prawo budowlane, t.j. został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, jest kompletny oraz posiada informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, aktualne na dzień wykonywania projektu zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy. Projektant złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Do projektu dołączono m.in.: -decyzję nr (...) o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia (...).10.2012r.; -decyzję nr (...) o warunkach zabudowy z dnia (...).05.2013r.; -decyzję nr (...) zatwierdzającą podział nieruchomości z dnia (...). 07. 2013r.; -decyzję nr (...) o zezwoleniu na przebudowę zjazdu z dnia (...).09.2013r.; -opinię nr (...) inżyniera ruchu z dnia (...).08.2013r.; -uzgodnienie w sprawie konstrukcji nawierzchni chodników i zjazdów z (...). 09.2013r.; -zatwierdzony projekt stałej organizacji ruchu z dnia (...).03.2015r.; -opinię (...) z dnia (...).11.2013r.; -decyzję z dnia (...).04.2012r. zatwierdzającą dokumentację hydrologiczno-inżynierską -opinię z dnia (...).09.2014r. w sprawie gospodarki drzewostanem. (...) wniósł odwołanie od decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) października 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Odwołujący się wskazał, że jest właścicielem lokalu mieszkalnego w (...), przy ul. (...), dla którego Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego (...) prowadzi księgę wieczystą o nr (...), zlokalizowanego w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Jest też członkiem (...). Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisu art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przez brak ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Podnosił, że postępowanie odwoławcze dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia nie zakończyło się, a inwestor nie mógł się ubiegać ani o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ani decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazał, że przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie toczy się postępowanie o uchylenie Uchwały Walnego Zgromadzenia (...) z dnia (...) czerwca 2011 r., na podstawie której (...) rozpoczęła starania o pozwolenie na budowę. Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) marca 2015r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 1409 z późn. zm.), w związku z odwołaniem (...) od decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) października 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej (...) pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym, zjazdem i drogami wewnętrznymi, stacją trafo, placem zabaw i uzbrojeniem terenu na działkach ewidencyjnych nr: (...) - umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu Wojewoda (...) podał, że jego obowiązkiem było ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne, m.in. czy zostało wniesione w terminie przez podmiot mający legitymację do jego wniesienia. W myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jako obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepis ten ma zastosowanie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę mimo, że art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi w stosunku do niego normę szczególną. Wzajemna relacja między obiema regulacjami polega na tym, że pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 28 K.p.a. zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości (wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06). Posiadanie przymiotu strony przez właściciela nieruchomości położonej "w zasięgu oddziaływania obiektu" jest uzależnione od tego, czy projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na jego nieruchomość, co jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego. W przedmiotowej sprawie (...) jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, występując w podwójnej roli: jako inwestor i jako reprezentant swoich członków oraz właścicieli poszczególnych lokali mieszkalnych posiadających udział w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo użytkowania wieczystego gruntu. Organ II instancji ustalił, że odwołujący się posiada prawo odrębnej własności lokalu nr (...) w budynku przy ul. (...) oraz udział w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo użytkowania wieczystego działki nr ew. (...), dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (...). Działka ta znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Natomiast w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości na której zaprojektowano inwestycję, skarżący nie posiada udziału. Wojewoda (...) wezwał odwołującego się do wykazania interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu odwoławczym. Organ wskazał, że na mocy art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1222) zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni. Tylko w szczególnych sytuacjach dopuszczalny jest udział członka spółdzielni mieszkaniowej w postępowaniu administracyjnym jako strony. Organ przypominał, że orzecznictwo sądowoadministracyjne dopuszcza udział członka spółdzielni mieszkaniowej w postępowaniu administracyjnym jako strony po spełnieniu pewnych wymogów: członek spółdzielni musi się legitymować spółdzielczym prawem własnościowym do lokalu, współudziałem w użytkowaniu wieczystym działki gruntu, na której budynek mieszkalny obejmujący dany lokal został wzniesiony oraz faktu, że realizacja planowanej inwestycji spowoduje naruszenie warunków korzystania z tego lokalu mieszkalnego, które są chronione przepisami prawa materialnego tj. art. 5 Prawa budowlanego. W świetle przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno- budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich, konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno-budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. W ocenie odwołującego się projektowany budynek z uwagi na swoje gabaryty i usytuowanie (odległość mniejsza niż 50 m) będzie negatywnie oddziaływał na jego lokal przesłaniając okna oraz powodując ograniczenie w nasłonecznieniu. Odwołujący powołał się na przepisy § 13 i § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r., nr 75, poz. 690 z późn. zm.). W tym kontekście organ wskazał, że z opisu projektu budowlanego oraz z rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika, że bryła projektowanego budynku została ukształtowana tarasowo, od strony wschodniej tj. od strony osiedla, w tym budynku przy ul. (...) liczącego VIII kondygnacji, liczba kondygnacji narasta w kierunku zachodnim od IV kondygnacji, poprzez V i VII kondygnacji do IX kondygnacji – która położona jest najdalej w stosunku do budynku przy ul. (...). Analiza przesłaniania oraz nasłonecznienia dla budynków sąsiednich załączona do projektu budowlanego nie wskazuje, aby inwestycja powodowała niedopuszczalne przesłanianie, bądź ograniczenia w nasłonecznieniu budynku przy ul. (...), a tym samym lokalu, którego właścicielem jest odwołujący. Wysokość przesłaniania projektowanego budynku w części liczącej IX kondygnacji względem budynku przy ul. (...) wynosi 30,22 m. Odległość budynku przy ul. (...) od części projektowanego budynku liczącej IX kondygnacji wynosi ok. 66 m (odległość wyliczono na podstawie skali projektu zagospodarowania terenu). Z kolei wysokość przesłaniania budynku przy ul. (...) względem projektowanego budynku w części liczącej IV kondygnacje wynosi 17,54 m - odległość między tymi budynkami wynosi ok. 41 m. Powyższe ustalenia wskazują na spełnienie przepisu § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Powyższe uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany, na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. Wysokość przesłaniania mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Odległości te mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. W przedmiotowej sprawie odległości między ww. budynkami są większe od wysokości przesłaniania, zatem spełniają wskazane wyżej wymagania. W przedmiotowej sprawie odwołujący powołał jako naruszone przepisy § 13 oraz § 57 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Jednak w wyniku dokonanej analizy obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji stwierdzono, że obszar oddziaływania inwestycji ogranicza się do działki inwestora i nie ingeruje w poszczególne lokale. Realizacja planowanej inwestycji, nie pogorszy warunków korzystania z lokalu mieszkalnego, które są chronione przepisami Prawa budowlanego. Tym samym (...) nie przysługuje przymiot strony niniejszego postępowania. (...) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) marca 2015 r., umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) października 2014 r. Domagał się uchylenia decyzji Wojewody (...). Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 w zw. z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz art. 144 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska oraz przepisów § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez pominięcie analizy obszaru akustycznego oddziaływania projektowanego budynku mieszkalno-usługowego, co doprowadziło do bezpodstawnego odmówienia mu przymiotu strony. Zdaniem skarżącego Wojewoda (...) dokonał wadliwej wykładni przepisów art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zawęził ustawową definicję pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu" poprzez ograniczenie wyłącznie do tych działek gruntu, na których ma znajdować się obiekt, podczas gdy oddziałuje on na otoczenie na wiele sposobów. Nie wyznaczono bowiem strefy uciążliwości hałasowej przedsięwzięcia, zasięgu ponadnormatywnego hałasu oraz pól elektromagnetycznych. Eksploatacja budynków mieszkalno-usługowych powoduje m.in. emisję hałasu, promieniowania elektromagnetycznego, co może powodować przekroczenia standardów jakości środowiska. Dokonana przez organ II instancji wykładnia pojęcia "interesu prawnego" jest nieprawidłowa i pomija istotę uprawnień właścicielskich objętych roszczeniami wynikającymi z przepisu art. 144 ust. 1 i 2 Prawa ochrony środowiska i art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz przepisów § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dla budynków. Nie jest możliwe przyjęcie, że obszar oddziaływania obiektu budowlanego jakim jest budynek mieszkaniowo-usługowy z zainstalowanymi urządzeniami wentylacyjnymi i innymi, obejmuje wyłącznie działki gruntu, na których ma zostać usytuowany budynek, bez stosownej analizy akustycznej i pomiaru pól elektromagnetycznych. Choć w przedmiotowej sprawie inwestor, uzyskał w dniu (...) października 2012 r. decyzję środowiskową, to organ stwierdził w niej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Gdyby inwestor wykonał raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, to zbadano by oddziaływanie projektowanej inwestycji, na każdym z jej etapów, w tym na etapie jej eksploatacji. Organy administracji architektoniczno-budowlanej oparły się jedynie na wydanej w 2012 r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która nie zawiera żadnych analiz czy symulacji pracy wentylatorów czy urządzeń klimatyzacyjnych, ich parametrów technicznych. Strefa oddziaływania planowanego obiektu jest znacznie większa niż wynika to z twierdzeń Wojewody. W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skarga jest bezzasadna. W rozpoznawanej sprawie inwestorem jest (...). Wnoszący skargę jest członkiem tej Spółdzielni, a zarazem właścicielem lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębny przedmiot własności. Okoliczność, iż wnoszący skargę jest właścicielem lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębny przedmiot własności nie oznacza, że może być stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę zainicjowanego przez wskazaną wyżej Spółdzielnię i do tego na terenie do którego inwestor nie ma żadnych praw rzeczowych. W przedmiotowym stanie faktycznym, skarżący swój przymiot strony wiązał z prawem do gruntu sąsiadującego z nieruchomością na której zaplanowano budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w parterze. Jednak zasadniczo także właściciele (użytkownicy wieczyści) sąsiednich nieruchomości nie są stronami postępowania mającego za przedmiot wydanie pozwolenia na budowę, chyba że ich nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania mającej powstać inwestycji. Należy podkreślić, że członek spółdzielni w obrocie publicznoprawnym reprezentowany jest co do zasady przez zarząd tej spółdzielni, tylko wyjątkowo możliwe jest dopuszczenie członka spółdzielni do udziału w postępowaniu jako samodzielnej strony. Może to nastąpić, gdy legitymuje się on prawem do lokalu, oraz udziałem w użytkowaniu wieczystym działki na którą oddziałuje projektowany budynek, a nade wszystko gdy realizacja planowanej inwestycji spowoduje naruszenie warunków korzystania z jego własnego lokalu mieszkalnego. Z opisu projektu budowlanego oraz projektu zagospodarowania terenu wynika, że bryła projektowanego budynku została ukształtowana tarasowo, tak że od strony wschodniej tj. od strony osiedla, w tym budynku przy ul. (...) liczącego VIII kondygnacji, liczba kondygnacji narasta w kierunku zachodnim od IV kondygnacji, poprzez V i VII do IX kondygnacji - położonej najdalej w stosunku do budynku przy ul. (...). Analiza przesłaniania oraz analiza nasłonecznienia dla budynków sąsiednich załączona do projektu budowlanego nie wskazuje, aby inwestycja powodowała niedopuszczalne przesłanianie, bądź ograniczenia w nasłonecznieniu budynku przy ul. (...), a tym samym również lokalu, którego właścicielem jest skarżący. Wysokość przesłaniania projektowanego budynku w części liczącej IX kondygnacji względem budynku przy ul. (...) wynosi 30,22 m. Odległość budynku przy ul. (...) od części projektowanego budynku liczącej IX kondygnacji wynosi ok. 66 m. Z kolei wysokość przesłaniania budynku przy ul. (...) względem projektowanego budynku w części liczącej IV kondygnacje wynosi 17,54 m - odległość między tymi budynkami wynosi ok. 41 m (odległość wyliczono na podstawie skali projektu zagospodarowania terenu). Powyższe ustalenia odpowiadają normie przepisu § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z powołanym przepisem odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Powyższe uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany, na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. Wysokość przesłaniania mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. W przedmiotowej sprawie odległości między ww. budynkami są większe od wysokości przesłaniania, zatem spełniają wskazane wyżej wymagania. (...) sprawuje zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni - zgodnie z treścią art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1222) - jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni. Tym samym była ona uprawniona do reprezentowania na zewnątrz wszystkich właścicieli lokali stanowiących odrębny przedmiot własności. Zatem stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę stosownie do treści art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego była w tej sprawie Spółdzielnia Mieszkaniowa, także w odniesieniu do nieruchomości sąsiedniej względem planowanej inwestycji, położonej przy ulicy (...). Powyższa zasada, że właściciela lokalu stanowiącego odrębny przedmiot własności reprezentuje Spółdzielnia, nie wyklucza możliwości, uznania właściciela samodzielnego lokalu za stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, gdy wykaże on własny indywidualny interes prawny. W przedmiotowej sprawie wnoszący skargę tego rodzaju własnego indywidualnego interesu prawnego nie wykazał, co prawidłowo zostało ustalone przez organ odwoławczy. Jako podstawę żądania dopuszczenia do udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę w charakterze strony skarżący wskazywał tylko na fakt bycia właścicielem lokalu stanowiącego odrębny przedmiot własności i ogólne negatywne oddziaływanie projektowanego budynku na otoczenie bez odniesienia tego do konkretów związanych z własnym lokalem. Takie motywy, nie mogą być jednak podstawą uznania skarżącego za stronę postępowania. Trzeba bowiem podkreślić, że właściciele innych lokali mieszkalnych stanowiących odrębny przedmiot własności, będący członkami spółdzielni mogą być zainteresowani powstaniem inwestycji albo nie mieć do niej negatywnego stosunku. Wzajemne stosunki między członkami spółdzielni mieszkaniowej a jej zarządem, regulują przepisy ustawy Prawo spółdzielcze i w trybie tych przepisów poszczególni użytkownicy lokali mogą sprzeciwiać się działaniom organów spółdzielni oraz dochodzić swych praw. Natomiast w relacjach z organami administracji publicznej lub innej władzy publicznej reprezentują ich uprawnione statutowo lub ustawowo organy spółdzielni. Twierdzenia skarżącego dotyczące braku wyznaczenia strefy uciążliwości hałasowej przedsięwzięcia, zasięgu pól elektromagnetycznych są całkowicie nieadekwatne do stanu sprawy i charakteru projektowanego budynku (mieszkalny z usługami w parterze). Skarżący nie wykazał, aby sporna inwestycja powodowała naruszenie warunków korzystania z jego lokalu mieszkalnego, a także brak było obiektywnych przesłanek by twierdzić, że inwestycja realnie ograniczy możliwość korzystania przez skarżącego z posiadanego lokalu. Zatem całkowicie niezasadny był zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane. Za niezasadny uznać należy także podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a. Jak wynika ze skargi naruszenie tych przepisów wnoszący skargę wiąże z niedokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, w tym czy projektowana inwestycja narusza przepisy w sposób uniemożliwiamy wydanie pozwolenia budowlanego. Z uwagi na formalnoprawny charakter rozstrzygnięcia w przedmiocie oceny możliwości prowadzenia postępowania odwoławczego wskazać należy, że zarzuty skargi, pozostają bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.