VII SA/Wa 108/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia NSA Bogusław Moraczewski (spr.), Sędzia WSA Wojciech Mazur, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na dobudowę pomieszczenia gospodarczego skargę oddala. Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r., po rozpatrzeniu odwołania K. i P. O., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił w całości decyzję Starosty [...] Nr [...]z dnia [...] października 2004 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono A. N. pozwolenia na dobudowę pomieszczenia gospodarczego do budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz na wykonanie robót budowlanych na tym budynku określonych w projekcie budowlanym: powierzchnia zabudowy całkowita - 142. 64 m/2, powierzchnia użytkowa całkowita — 275. 70 m/2, kubatura całkowita 142, 64 m/3, liczba izb - 4, w [...] ul. [...] dz. nr ewid. [...] i umorzył postępowanie w tej sprawie. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor realizował inwestycję pomimo wydania w dniu [...] listopada 2003 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia wstrzymującego wykonanie decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. O treści tego postanowienia wiedział zarówno Starosta Powiatowy w [...] jak i Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] oraz inwestor. Nie można więc było wykonywać jakichkolwiek robót budowlanych na podstawie decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2003 r. Wszelkie roboty budowlane wykonywane przez inwestorkę bez prawomocnej decyzji zezwalającej na budowę były wykonywane samowolnie. Brak właściwej reakcji służb nadzoru budowlanego nie uprawniał inwestora do kontynuowania robót budowlanych. Zgodnie z art. 32 ust. 4 a ustawy Prawo budowlane nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych. W związku z tym ponowne wydanie przez Starostę [...] decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu było niedopuszczalne a dalsze postępowanie w tej sprawie winno być prowadzone przez organ nadzoru budowlanego. Wymienioną decyzję organu odwoławczego A. N. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc ojej uchylenie. Zarzuciła, że narusza ona art. 32 ust. 4 a ustawy Prawo budowlane w brzmieniu nadanym w art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie innych ustaw, które to brzmienie obowiązywało od 11 lipca r. Z mocy art. 7 tej ustawy przepis ten nie miał zastosowania do decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2003 r., następnie uchyloną do ponownego rozpatrzenia decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lipca r. Zarzuciła również naruszenie art. 51 i art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przez bezpodstawne przyjęcie, że zachodzą przesłanki do dalszego prowadzenia postępowania przez organ nadzoru budowlanego oraz naruszenie art. 136 kpa, art. 76 kpa, art. 77 kpa i art. 80 w zw. z art. 140 kpa przez pominięcie istniejących w sprawie dowodów i brak przeprowadzenia innych niezbędnych do rozpatrzenia sprawy, a nadto art. 107 § 3 kpa przez sprzeczność uzasadnienia z obiektywnymi motywami. Alternatywnie wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ponieważ narusza ona art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Prace budowlane były bowiem wykonywane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W przekonaniu skarżącej zaskarżona decyzja rażąco narusza również art. 51 ustawy Prawo budowlane ponieważ nic było podstaw do przyjęcia, że jakiekolwiek prace budowlane wykonywane były po wydaniu dnia [...] marca 2004 r. postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych za wyjątkiem robót zabezpieczających. Nie było wic podstaw do ingerencji organu nadzoru budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł ojej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następnie: Skarga A. N. nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uwzględnienie. jakkolwiek uzasadnienie zaskarżonej decyzji tylko w minimalnym stopniu spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 kpa, to jednak samo rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Konsekwencja takiego unormowania jest to, że można je prowadzić, czy też kontynuować tylko wtedy, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę jest ostateczna. Wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji powoduje, że w oparciu o decyzję organu I instancji nie mogą być już wykonywane jakiekolwiek prace budowlane. Zgodnie z art. 32 ust. 4 a powołanej ustawy nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia (kontynuowania) robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 tej ustawy. Prawidłowe jest więc stanowisko organu odwoławczego, że w przypadku prowadzenia robót budowlanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, której wykonalność została wstrzymana, dalsze postępowanie może toczyć się jedynie przed organem nadzoru budowlanego. Sam fakt wykonywania takich robót powoduje, że organ architektoniczno budowlany przestaje być właściwy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, a dalsze postępowanie przed tym organem staje się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć. Z akt sprawy wynika, iż Starosta Powiatowy w [...] decyzją z dnia [...] maja 2003 r. udzielił A. N. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem. Decyzję tę utrzymał w mocy Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Na skutek skargi sąsiadów inwestorski K. i P. O. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 marca 2004 r. w sprawie 7/IV SA 3050/03 uchylił decyzję organu II instancji jednocześnie stwierdzając, ze zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. Podkreślić należy, iż wcześniej postanowieniem z dnia [...] listopada 2003 r. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Postanowienie to było doręczone skarżącej w dniu 24 listopada 2003 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k- 61) i z dniem jego doręczenia nie wolno jej było wykonywać jakichkolwiek prac budowlanych. Nadto kopię tego postanowienia organ II instancji doręczył w dniu 4 grudnia 2003 r. zarówno Staroście Powiatowemu w [...] jak i Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...]. Następnie Wojewoda [...] decyzją Nr [...]z dnia [...] lipca 2004 r. uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2003 r. i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżąca w dniu [...] sierpnia 2004 r. złożyła wniosek o pozwolenie na budowę w przedmiocie "dobudowy pomieszczenia gospodarczego do budynku mieszkalnego wraz z wykonaniem robót budowlanych określonych w załączonym projekcie budowlanym" traktując go jako uzupełnienie wniosku z dnia [...] października 2002 r. Zaznaczyć przy tym należy, że pierwotny wniosek dotyczył "budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem". Chodzi więc o inna inwestycję niż ta której dotyczył wniosek z dnia [...] października. 2002 r. Pismem z dnia [...]września 2004 r. K .i P.O. powiadomili Starostę Powiatowego w [...] , że dacie otrzymania postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2003 r. o wstrzymaniu wykonania decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę inwestycja była "na etapie nad parterem" oraz że skarżąca nie podporządkowała się postanowieniu o wstrzymaniu i realizowała "zakres prac objętych projektem zamiennym". Pismo to organ architektoniczno - budowlany przesłał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] , który to organ w odpowiedzi z dnia [...] września 2004 r. stwierdził m.in., że wydanie przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu "nie stanowi podstawy prawnej do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, ponieważ w obiegu prawnym jest nadal decyzja o pozwoleniu na budowę", a "wykonanie tych czynności nie wpływało na obowiązek podporządkowania się inwestora postanowieniu sądu". W tym czasie budynek mieszkalny nie posiadał jeszcze konstrukcji dachu. W czasie kontroli w dniu [...] marca 2004 r. stwierdzono, ze wykonano konstrukcję dachu bez pokrycia a następnie organ nadzoru budowlanego wydał w dniu [...] marca 2004 r. postanowienie wstrzymujące prowadzenie dalszych robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem z dopuszczeniem wykonania jedynie robót zabezpieczających. W takich okolicznościach doszło do wydania decyzji z dnia [...] października 2004 r. Fakty związane z prowadzeniem robót budowlanych potwierdzają fotografie wykonane w dniu [...] listopada 2003 r. i w dniu[...] marca 2004 r. załączone do pisma K. i P. O. z dnia[...] stycznia 2005 r. Na rozprawie w dniu 17 listopada 2005 r. skarżąca oświadczyła, że "budowę dokończyła na podstawie decyzji z dnia [...] października 2004 r. zanim została uchylona przez zaskarżoną decyzję". Przyznała tym samym, że dobudowę pomieszczenia gospodarczego do budynku mieszkalnego wykonała na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak właściwej reakcji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] i jego błędne stanowisko co do skutku jaki wywołuje wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji, legło u podstaw skierowania do organu nadrzędnego sygnalizacji w trybie art. 155 par. 1 ppsa. Nie ma to jednak wpływu na obiektywną niemożność kontynuowania postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Z tych też względów nie zachodzi potrzeba ustosunkowania się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze ponieważ organ odwoławczy zasadnie uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w przedmiocie pozwolenia na dobudowę pomieszczenia gospodarczego do istniejącego budynku mieszkalnego. Dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako bezzasadną należało oddalić.