VII SA/Wa 1080/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. sprawy ze skargi G. C.-C. i L. C. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala Wojewoda [...], zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2013r., nr [...], znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia G. C - C na postanowienie Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. znak: [...].[...] odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej (3 segmenty) oraz trzech szamb szczelnych o pojemności 8,0 m3 każde, na terenie działki nr ew. [...] oraz części działek nr ew. [...] z obrębu [...] w [...] - uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. * W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że rozpoznając zażalenie ma obowiązek uwzględnić stan faktyczny i prawny, które nastąpiły po wydaniu orzeczenia przez organ pierwszej instancji. Stosownie do art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy wskazał, że na skutek ostatecznej decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...] z obrotu prawnego usunięta została decyzja Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r, kończąca postępowanie objęte wnioskiem o jego wznowienie. W tej sytuacji, skoro w obrocie prawnym nie pozostaje rozstrzygnięcie będące przedmiotem postępowania wznowieniowego, to nie ma przedmiotu postępowania, co skutkuje umorzeniem postępowania w sprawie. Skargę, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie złożyli G. C-C. oraz L. C. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewodzie [...] oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucili: naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 k.p.a. poprzez uznanie, że zachodzą podstawy do umorzenia postępowania, pomimo braku po temu podstaw; naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia uzasadnienia prawnego, które odnosiłoby się do istoty sprawy oraz brak dokładnego wskazania stanu faktycznego; naruszenie przepisu art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez błędne ich rozumienie i niewłaściwe zastosowanie w sprawie; naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez działania powodujące zmniejszenie zaufania obywateli do organów Państwa; naruszenie przepisu art. 105 k.p.a. poprzez błędne ich rozumienie i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, naruszenie art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. poprzez utrzymywanie sytuacji, w której skarżący nie są uznawani za strony postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący we wniosku z dnia [...] września 2010 r. wnieśli o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę szczegółowo opisanej tam inwestycji. Z akt administracyjnych wynika, że decyzją ostateczną wydaną z upoważnienia Prezydenta [...] w dniu [...] lutego 2013 r. nr [...] uchylono powyższą decyzję. Przepis art. 145 § 1 k.p.a. stanowi, że postępowanie wznawia się tylko w sprawach zakończonych decyzją ostateczną. Wobec faktu, że decyzja ostateczna, która kończyła postępowanie objęte wnioskiem o jego wznowienie została uchylona, zasadnie organ uznał, że przestał istnieć przedmiot tego postępowania. Zgodnie z powołanym przez organ drugiej instancji przepisem art. 105 § 1 k.p.a.- gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Na podstawie art. 126 k.p.a. przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. zachodzi m.in., gdy brak jest przedmiotu żądania. Umorzenie postępowania w przypadku bezprzedmiotowości jest obligatoryjne, zaś decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron i jest równoznaczna z brakiem przesłanek do merytorycznego orzekania, co do istoty sprawy. Sąd stwierdza, że w odniesieniu do postępowania w przedmiocie wniosku o jego wznowienie, kiedy okazuje się, że nie ma w obrocie prawnym decyzji ostatecznej, właściwe jest zakończenie sprawy przez odmowę wszczęcia postępowania w wyniku przeszkody formalnej (art. 149 § 3 k.p.a.). W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, podjęcie rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 105 k.p.a. nie stanowi jednak wady, która uzasadniałaby jego uchylenie. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U.2012 r., poz. 270).