VII SA/Wa 1081/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji W skardze wniesionej w dniu 8 maja 2013 r. A. H. zaskarżył decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2012 r. znak: [...], nakazującej, na podstawie art. 49b ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, A. H. rozbiórkę wybudowanej oranżerii na tarasie lokalu mieszkalnego nr [...], w budynku wielorodzinnym, położonym na nieruchomości przy ul. [...], dz. nr [...], obręb [...] w [...]. Skarżący wniósł na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonych decyzji organu I i II instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ administracyjny II instancji wydał decyzję z naruszeniem art. 157 § 1 k.p.a. w zw. z art. 159 § 1 k.p.a. w przedmiocie odmowy i braku rozstrzygnięcia w decyzji wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2012 r., a nadto z obrazą art. 158 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 156 § 2 k.p.a., w przedmiocie ustalenia braku podstaw do stwierdzenia, że decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, wobec braku ustalenia, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], powinna zostać wstrzymana, gdyż jej wykonanie spowoduje nieodwracalne skutki prawne dla inwestora. W ocenie skarżącego decyzja została wydana z obrazą przepisu 126 k.p.a. w zw. z art. 159 § 1 k.p.a. w zakresie braku rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania wadliwej prawnie decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Podsumowując, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi być we właściwy sposób umotywowany, tak aby rozpatrujący go sąd, nie musiał z urzędu dokonywać własnych ustaleń, założeń, czy też domniemań. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). W skardze inicjującej przedmiotowe postępowanie skarżący nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania zaskarżonych decyzji. Skarżący nie wyjaśnił, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem ww. decyzji. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.