VII SA/Wa 1081/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Protokolant sekr. sąd. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2019 r. sprawy ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w W. (poprzednia nazwa F. sp. z o.o. z siedzibą w W.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wyrejestrowania pojazdu oddala skargę Decyzją z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania F. sp. z o.o z siedzibą w W. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., znak: [...] odmawiającej wyrejestrowania samochodu ciężarowego marki [...], nr [...], rok produkcji 2004, nr rej. [...] pojazdu – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazało, że odwołująca spółka F. wniosła o wyrejestrowanie przedmiotowego pojazdu z powodu jego kradzieży. Do wniosku dołączyła kopię wyroku Sądu Rejonowego w E. z dnia [...] grudnia 2008 r., sygn akt [...]. stwierdzającego, że R. S. (poprzedni właściciel pojazdu) wszedł w posiadanie samochodu, pochodzącego z czynu zabronionego. Pojazd ten zarejestrował pod numerem rejestracyjnym [...] w Urzędzie Miasta E., a następnie sprzedał wnioskującemu. Zdaniem organu I instancji warunkiem wyrejestrowania pojazdu w trybie żądanym przez spółkę jest dołączenie dokumentu potwierdzającego kradzież pojazdu na szkodę spółki. Załączony wyrok nie może być uznany za taki dokument gdyż z wyroku tego jednoznacznie wynika, że pojazd nie został skradziony obecnemu właścicielowi. Organ I instancji wyjaśnił, że do wniosku o wyrejestrowanie pojazdu z przyczyny określonej w art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym powinno być dołączone zaświadczenie wydane przez właściwy organ Policji potwierdzające zgłoszenie kradzieży pojazdu albo postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży pojazdu wystawione przez właściwy organ. Wnioskodawca nie przedstawił wskazanych dokumentów, a załączony wyrok nie spełnia wymogów wskazanych w § 21 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych. Od decyzji organu I instancji strona wniosła obszerne odwołanie zarzucając naruszenie art. 79 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zważywszy, iż podmiot zajmujący się profesjonalnie prowadzeniem działalności gospodarczej jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 20 marca 2019 r. wezwało Spółkę do wskazania, czy żąda wyrejestrowania samochodu ciężarowego marki [...] nr rej. [...] ze względu na wszystkie przesłanki wskazane w przepisie art. 79 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, czy też na niektóre z nich, a jeśli tak to jakie, czy też żąda wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2005 r. ze względu na przesłankę wskazaną w art. 145 §1 pkt 5 lub pkt 8 k.p.a. Kolegium wymieniło również dokumenty, które powinny być dołączone do sprecyzowanego żądania. Pismem z dnia 28 marca 2019 r. pełnomocnik Spółki stwierdził, że podtrzymuje wniosek o wyrejestrowanie pojazdu na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a jeśli organ nie widzi podstaw do wyrejestrowania na podstawie tego przepisu to na podstawie innego przepisu. Jeżeli organ przyjmuje, że do wyrejestrowania pojazdu można doprowadzić dzięki wznowieniu postępowania zakończonego decyzją o rejestracji, to strona wnosi o potraktowanie pisma jako wniosku o wznowienie postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpatrując odwołanie uznało za niezasadny zarzut, iż brak w zaskarżonej decyzji adresu siedziby strony jest uchybieniem uzasadniającym uchylenie decyzji Prezydenta [...]. W decyzji tej wskazano bowiem prawidłową nazwę wnioskodawcy i skierowano ją do właściwego pełnomocnika Spółki, na właściwy adres pełnomocnika. Nie ulega zatem wątpliwości, kto jest stroną, do której zaskarżona decyzja została skierowana. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wyjaśniło, że zgodnie z przepisem art. 79 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku: 1) przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie; 2) kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania; 3) wywozu pojazdu z kraju, jeżeli pojazd został zarejestrowany za granicą lub zbyty za granicę; 4) zniszczenia (kasacji) pojazdu za granicą; 5) udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności; 6) przekazania niekompletnego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie; 7) wycofania pojazdu z obrotu, o którym mowa w art. 70g ust. 5. Zdaniem Kolegium z przepisu art 29 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że kradzież pojazdu uzasadniająca jego wyrejestrowanie powinna nastąpić, gdy pojazd był własnością podmiotu, który na skutek kradzieży go utracił i z tego powodu wnioskuje o wyrejestrowanie pojazdu. Pojazd odzyskany po kradzieży podlega ponownej rejestracji. Nie mógłby być zarejestrowany ponownie przez tego samego właściciela, gdyby ukradziono go innemu podmiotowi. W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że pojazd nie został skradziony spółce co potwierdza kopia wyroku Sądu Rejonowego w E. z dnia [...] grudnia 2008 r., sygn akt [...] załączonego do wniosku o wyrejestrowanie. We wniosku o wyrejestrowanie pojazdu Spółka stwierdziła, że [...] nr rej. [...] został sprzeniewierzony w związku z zawartą z D. S. umową leasingu. Z wniosku tego wynika również, iż Spółka nie wie, czy przedmiotowy pojazd w ogóle jeszcze istnieje. W ocenie Kolegium oświadczenie o sprzeniewierzeniu pojazdu nie może być uznane za dokument potwierdzający trwałą i zupełną utratę posiadania bez zmiany w zakresie prawa własności. Skoro Spółka nie wie, czy pojazd istnieje, nie można uznać, że wykazano jego zniszczenie. Brak jest również przesłanek uzasadniających wyrejestrowanie pojazdu na podstawie innych punktów art. 79 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła F. sp. z o.o. z siedzibą w W. 1. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj: a) art. 79 ust. 1 pkt 2 i art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r.- Prawo o ruchu drogowym poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przedmiotowy pojazd nie może być wyrejestrowany na podstawie przesłanek wymienionych w tym przepisie b) § 21 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że oświadczenie o sprzeniewierzeniu pojazdu nie stanowi dokumentu potwierdzającego trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu; 2. Przepisów procedury, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania tj. a) art. 7 KPA w zw. z art. 77 § 1 KPA poprzez niezebranie (i tym samym nierozpatrzenie) całości materiału dowodowego w sprawie, w szczególności zaś dokumentu potwierdzającego trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu (skoro Organ uznał, że przedłożone przez Skarżącego oświadczenie o sprzeniewierzeniu pojazdu jest niewystarczające); b) art. 80 KPA, poprzez niewyjaśnienie czym kierował się Organ nie uznając oświadczenia o sprzeniewierzeniu pojazdu za dokument potwierdzający trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu, co stanowi przekroczenie swobodnej oceny dowodów (dowolność); c) art. 107 § 3 KPA poprzez niezawarcie w treści uzasadnienia wyjaśnienia, czym kierował się Organ nie uznając oświadczenia o sprzeniewierzeniu pojazdu za dokument potwierdzający trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu, czyniąc tym samym decyzję nieweryfikowalną; d) art. 40 § 2 KPA i art. 10 § 1 KPA, poprzez doręczenie przez Organ I instancji pisma datowanego na 28 listopada 2018 r. bezpośrednio Skarżącemu, podczas gdy Skarżący ustanowił pełnomocnika, a tym samym - uniemożliwienie Skarżącemu wzięcia aktywnego udziału w postępowaniu, co w istocie uszło uwadze Organu II Instancji; e) art. 107 § 1 pkt 6 KPA, poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów Skarżącego przedstawionych w odwołaniu od decyzji Organu I Instancji,tj. zarzutu naruszenia art. art. 10 § 1 KPA. W konkluzji skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja organu odwoławczego nie narusza prawa dlatego skarga podlegała oddaleniu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 z późn. zm.) oraz § 21 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017r w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych. Zgodnie z art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania. Z kolei przepis § 21 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych nakłada na właściciela pojazdu dokonującego jego wyrejestrowania, obowiązek dołączenia do wniosku poza stosownym oświadczeniem pod odpowiedzialnością karną za składanie fałszywych zeznań, innych dokumentów w postaci dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu, jeżeli była wydana, zaświadczenia wydanego przez właściwy organ Policji potwierdzającego zgłoszenie kradzieży pojazdu albo postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży pojazdu, wystawione przez właściwy organ. Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżąca spółka w dniu 9 listopada 2018 r. złożyła wniosek o wyrejestrowanie na podstawie art. 79 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazdu ciężarowego marki [...], nr [...], rok produkcji 2004, nr rej. [...] w związku z przywłaszczeniem rzeczy. Strona do wniosku dołączyła kopię wyroku Sądu Rejonowego w E. z dnia [...].12.2008 r., sygn akt [...]. stwierdzającego, że poprzedni właściciel przedmiotowego pojazdu R. S. wszedł w posiadanie samochodu, pochodzącego z czynu zabronionego. R. S. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art 291 § 1 k.k. i za to wymierzono mu karę dwóch lat pozbawienia wolności zawieszając warunkowo jej wykonanie. Strona do wniosku załączyła również oświadczenie, iż pojazd marki [...] został sprzeniewierzony w związku z zawartą umową leasingu oraz oświadczenie, że nie posiada dowodu rejestracyjnego który został sprzeniewierzony w związku z zawartą umową leasingu. Analizując przedstawione przez skarżącego dokumenty w kontekście przytoczonych powyżej przepisów prawa, Sąd doszedł do przekonania, że organy trafnie wskazały, iż przesłanka określona w art.79 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie została spełniona, bowiem przedmiotowy pojazd nie został skradziony. Skarżąca w uzasadnieniu wniosku wskazała, iż jako Leasingodawca zawarła z D. S., prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą "[...]" Zakłady Wulkanizacyjne – D. S., umowę leasingu, której przedmiotem był pojazd. Wnioskodawca nie wie od kilku lat, czy przedmiotowy pojazd istnieje i ewentualnie gdzie się znajduje. Wnioskodawca utracił ww. pojazd wskutek jego przywłaszczenia/sprzeniewierzenia. Z samych więc twierdzeń skarżącej wynika, że nie doszło do kradzieży pojazdu na szkodę spółki, która była jego właścicielem. Ponadto skarżąca nie przedłożyła zaświadczenia wydanego przez właściwy organ Policji potwierdzające zgłoszenie kradzieży pojazdu albo postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży pojazdu wystawione przez właściwy organ. Załączony wyrok jak trafnie wskazał organ nie może być uznany za taki dokument gdyż z wyroku tego jednoznacznie wynika, że pojazd nie został skradziony obecnemu właścicielowi. Sytuacja określona w art 79 ust 1 pkt 5 Prawo o ruchu drogowym obejmuje przypadki przywłaszczenia pojazdu, ukrywania go przez określoną osobę, czyniąc niemożliwym korzystanie z niego przez właściciela. Jednakże chodzi tu o przypadki popełnienia przestępstwa na szkodę właściciela pojazdu, inne niż jego kradzież, które nie powodują zmiany w zakresie prawa własności. Udokumentowanie trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu w przypadku przestępstwa, wymagało by wówczas wylegitymowania się przez właściciela dokumentem, stwierdzającym taki fakt (por. wyrok NSA z 17.09.2015r, I OSK 41/14), co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Nie w każdym przypadku zabór mienia łączy się ze spełnieniem warunku " trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu". W sytuacji gdy osoba trzecia wchodzi w posiadanie pojazdu na podstawie umowy i nie zwraca go właścicielowi na warunkach wskazanych w umowie, nie zawsze dochodzi do przywłaszczenia, gdyż może chodzić jedynie o nienależyte wykonanie umowy. Utrata posiadania pojazdu może mieć charakter czasowy, gdyż jego właścicielowi przysługuje roszczenie windykacyjne z art 222 k.c. Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 40 § 2 KPA i art. 10 § 1 KPA, poprzez doręczenie przez Organ I instancji pisma datowanego na 28 listopada 2018 r. bezpośrednio Skarżącemu, podczas gdy Skarżący ustanowił pełnomocnika, a tym samym – uniemożliwienie Skarżącemu wzięcia aktywnego udziału w postępowaniu. Z akt sprawy wynika, że pismo datowane na 28 listopada 2018 r. zostało wysłane pełnomocnikowi skarżącej spółki na adres Spółki zamiast kancelarii radcy prawnego. Jednakże pełnomocnik pismo to otrzymał, ponieważ udzielił na nie odpowiedzi pismem z dnia 18 grudnia 2018 r. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a zarzuty skarżącej nie zasługują na uwzględnienie, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.