VII SA/Wa 1082/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2007 r. sprawy ze skargi E. i S. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę skargę oddala Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000, Nr 98, poz.1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania S. B. od decyzji Starosty O. z dnia [...] marca 2007 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. i S. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] obręb K. – uchylił decyzję Starosty O. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] wskazał, co następuje. Starosta O. po rozpatrzeniu sprawy z wniosku inwestora, w dniu [...] marca 2007 r. wydał wyżej opisaną decyzję Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego usytuowanego w ostrej granicy - uznając, że lokalizacja przedmiotowego budynku mieszkalnego nie będzie wpływała negatywnie na sposób zagospodarowania działki sąsiedniej S. B. Jeszcze przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę S. B., złożył w sprawie oświadczenie o tym, że nie wyraża zgody na budowę budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] obręb K., bezpośrednio przy granicy z działką stanowiącą jego własność. Zdaniem Wojewody [...], organ I instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu swojej decyzji, czy sprawdził przedstawiony projekt z decyzją o warunkach zabudowy, czy też z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto organ pierwszej instancji nie wskazał, na czym oparł pozwolenie na sytuowanie budynku mieszkalnego w granicy z sąsiednią działką, a takie usytuowanie jest możliwe tylko w dwóch przypadkach przewidzianych w §12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75., poz.690 ze zm.), tj. jeśli wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ze względu na rozmiary działki. Organ odwoławczy podkreślił, iż decyzją z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] uchylił w całości decyzję Starosty O. z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą E. i S. B., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na działce nr ew. [...] obręb K. i umorzył postępowanie organu I instancji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na fakt, potwierdzony przez organ nadzoru budowlanego, rozpoczęcia budowy przed uprawomocnieniem się decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda [...] wskazał, że decyzja organu I instancji zapadła po rozpatrzeniu kolejnego wniosku, tych samych inwestorów, co do obiektu usytuowanego w miejscu budowy rozpoczętej wcześniej bez pozwolenia na budowę mimo, że w aktach brak jest potwierdzenia o rozbiórce rozpoczętej inwestycji, a taki dokument jest niezbędny z uwagi na brzmienie art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego. Z mapy sytuacyjnej sporządzonej na podstawie materiałów i pomiarów wykonanych w dniu [...] sierpnia 2006 r. wynika, że na działce objętej przedmiotową inwestycją w miejscu jej usytuowania znajduje się fundament. Mimo, że istniała powyższa mapa projekt zagospodarowania działki nr ew. [...] stanowiący integralną część projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją organu I instancji, został wykonany na podstawie mapy sytuacyjnej aktualnej na dzień [...] września 2004 r., co pozostaje w sprzeczności z dyspozycją art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. Zdaniem Wojewody [...], w świetle powyższej argumentacji, sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli E. i S. B. podnosząc, że decyzja jest wadliwa ze względu na brak uzasadnienia faktycznego oraz, że organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, niezbędnego do wydania decyzji w oparciu o wszystkie okoliczności mające znaczenie dla sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Ponadto Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. Zasadą postępowania administracyjnego jest jego dwuinstancyjność ( art. 15 k.p.a ) . Organ odwoławczy zobowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzeć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji w jej całokształcie. Wynika to z przepisu art. 138 kpa, który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a tylko w ograniczonym zakresie kompetencje kasacyjne. Przepis art.138 §2 kpa daje możliwość organowi odwoławczemu uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji tylko wówczas, gdy rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Takie uchybienie organu pierwszej instancji nie może być sanowane w postępowaniu odwoławczym, bowiem naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy. Odnosząc powyższe rozważania, do zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić, że Wojewoda [...] miał w niniejszej sprawie podstawy do orzeczenia o uchyleniu decyzji organ I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ, bowiem rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W przedmiotowej sprawie właściciel działki sąsiedniej, po zapoznaniu się z aktami sprawy, w postępowaniu przed organem I instancji złożył oświadczenie, że nie wyraża zgody na budowę budynku mieszkalnego przy granicy z działką stanowiącą jego własność. Wobec kwestionowania dopuszczalności budowy w granicy organ pierwszej instancji powinien szczegółowo wykazać, w świetle § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75., poz.690 ze zm.) z czego wywodzi dopuszczenie budowy w granicy, czy z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy wymusza to rozmiar działki i w tym kontekście organ powinien uzasadnić wpływ przedmiotowej inwestycji na zabudowę działki sąsiedniej. Tymczasem organ I instancji, w tym przedmiocie w uzasadnieniu swojej decyzji ograniczył się jedynie do lakonicznych stwierdzeń, że "lokalizacja budynku mieszkalnego nie będzie wpływała negatywnie na sposób zagospodarowania działki sąsiedniej" oraz że "nie naruszy własności S. B.". Powyższe stwierdzenia wymagają wykazania ich słuszności. Zasadnie organ II instancji wskazał, że wyjaśnienia wymaga kwestia rozpoczętej wcześniej budowy, w miejscu obecnie planowanej inwestycji. Starosta O. prowadząc postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę nie dokonał, w szczególności ustaleń co do nakazu rozbiórki samowoli budowlanej mimo, że wydał pozwolenie na budowę, inwestycji zlokalizowanej dokładnie w miejscu wcześniejszej realizowanej samowolnie budowy. Udzielenie pozwolenia na budowę, gdy wcześniej rozpoczęta budowla nie została rozebrana, spowodowałoby de facto zalegalizowanie samowoli budowlanej. Takie działanie, zaś jest niedopuszczalne w świetle dyspozycji art. 35 ust. 5 Prawa budowanego, zgodnie z którym właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd oddalił skargę w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.).