VII SA/Wa 1084/13

Sygnatura akt VII SA/Wa 1084/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: odrzucić skargę. W dniu 25 kwietnia 2013 r. została złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga M. G. reprezentowanego przez adw. M. H. Do skargi nie zostało dołączone pełnomocnictwo do reprezentowania strony przed sądami administracyjnymi. Zarządzeniem z dnia 16 maja 2013 r., które zostało przesłane pełnomocnikowi skarżącego przy piśmie z dnia 23 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do skarżącego, pod rygorem odrzucenia skargi, o nadesłanie, w terminie 7 dni, pełnomocnictwa do reprezentowania strony przed sądami administracyjnymi. Przy czym Sąd poinformował skarżącego, że nieusunięcie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie spowoduje jej odrzucenie. Pełnomocnik skarżącego otrzymał ww. pismo Sądu w dniu 28 maja 2013 r. W dniu 4 czerwca br. zostało nadane do Sądu pismo zatytułowane "Wniosek o przedłużenie terminu". W treści tego pisma pełnomocnik wskazał, że wykonanie zarządzenia Sądu jest niemożliwe, gdyż na cztery dni z wyznaczonych w zarządzeniu siedmiu przypadał tzw. "przedłużony weekend". Pełnomocnik wskazał, że w tych dniach M. G. wyjechał za granicę i swój powrót zaplanował na dzień 5 czerwca 2013 r. Pełnomocnik jednocześnie zobowiązał się do niezwłocznego nadesłania pełnomocnictwa po powrocie skarżącego. Ww. pismo wpłynęło do Sądu w dniu 6 czerwca 2013 r., a wiec już w terminie w którym możliwe było nadesłanie pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) dalej - p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, przez które należy rozumieć niedochowanie wymogów, jakie przepisy prawa wiążą ze skutecznym złożeniem skargi. W myśl obowiązujących przepisów, obok warunków określonych w art. 57 p.p.s.a., skarga powinna spełniać wymagania pisma procesowego, wymienione w art. 46 p.p.s.a. Stosownie do § 1 pkt 4 wskazanego przepisu, każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Paragraf 3 cyt. przepisu stanowi, że do pisma sądowego należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Należy przy tym wskazać, że zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a, pełnomocnik zobowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub jego wierzytelny odpis. Jak wynika ze wskazanej wyżej normy prawnej w celu wykazania umocowania do działania w sprawie istnieje alternatywnie możliwość dołączenia do akt sprawy oryginału pełnomocnictwa bądź uwierzytelnionego jego odpisu. W niniejszej sprawie wskazać należy, że do dnia dzisiejszego pełnomocnictwo nie zostało nadesłane, a tym samym braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Odnośnie wniosku z dnia 4 czerwca 2013 r. o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi należy podkreślić, że podany w wezwaniu termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych skargi jest terminem zawitym (ustawowym), który nie może być skracany, ani przedłużany (por. postanowienie WSA w Warszawie z 1 marca 2007 r. III SA/Wa 401/07, postanowienie WSA z 13 marca 2013 r. III SA/Wa 2767/12 - orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezależnie od tego brak jest podstaw do przedłużenia tego terminu, gdyż pełnomocnik skarżącego winien dysponować pełnomocnictwem już na etapie wnoszenia skargi do Sądu. Tymczasem z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że skoro pełnomocnik w dniu wniesienia skargi nie posiadał w swoich podręcznych aktach pełnomocnictwa, to pełnomocnictwo nie zostało mu udzielone, a skarga została wniesiona bez aprobaty skarżącego. Z uwagi na dyspozycję art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji.