VII SA/Wa 1084/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant ref. staż. Patryk Wernio, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Sanitarny, zwany dalej "GIS", decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], zwanej "skarżącą", utrzymał w mocy decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], zwanego dalej "Wojewódzkim Inspektorem", z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł za nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych. Jako podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a.", art. 103 ust. 1 pkt 1, art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. a, art. 104 ust. 1-4 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2015 r. poz. 594, z późn. zm.), zwanej dalej "u.b.ż.ż." oraz art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1412 ), dalej "u.P.I.S.". W zakresie ustalenia wymagań odnoszących się do znakowania środków spożywczych, organy obu instancji stosowały przepisy rozporządzenia Nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (sprostowanie: Dz. U. UE L12 z 18.01.2007 r. z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem 1924/2006". Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (zwany dalej "Powiatowym Inspektorem") pismem z dnia [...] września 2015 r. wystąpił do Wojewódzkiego Inspektora z wnioskiem o wymierzenie skarżącej kary pieniężnej za czyn wymieniony w art. 103 ust. 1 pkt 1 u.b.ż.ż., tj. za nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w szczególności poprzez zamieszczanie oświadczeń zdrowotnych, określonych w przepisach rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 dotyczących suplementu diety oznaczonego nazwą "[...]" oraz za czyn wymieniony w art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. a ww. ustawy, tj. nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, określonych w przepisach rozporządzenia (WE) Nr 1333/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. Urz. UE L 354 z dnia 31 grudnia 2008 r., str. 16 z późn. zm.) dotyczących suplementu diety oznaczonego nazwą "[...]" (data minimalnej trwałości: 1 stycznia 2017 r., nr partii: [...]). Podstawą wniosku o ukaranie były ustalenia kontroli sanitarnej interwencyjnej przeprowadzonej u skarżącej, podczas której pobrano z magazynu skarżącej suplementy diety oznaczonego nazwą "[...]" (numer partii: [...], data minimalnej trwałości: 1 października 2017 r.) oraz "[...]" (numer partii: [...], data minimalnej trwałości: 1 stycznia 2018 r.), w celu przeprowadzenia oceny znakowania. W wyniku oceny przeprowadzonej w dniu [...] marca 2015 r., potwierdzono niezgodność z obowiązującymi przepisami prawnymi oznakowania środka "[...]". Zakwestionowano przede wszystkim brak informacji zawierającej warunek stosowania o treści: "Spożywanie kwasu DHA przez matkę wspomaga prawidłowy rozwój oczu u płodu i niemowląt karmionych piersią". Brakowało zatem informacji dla kobiet ciężarnych i matek karmiących, że korzystne działanie występuje w przypadku spożywania 200 mg DHA dziennie ponad zalecane dzienne spożycie kwasów tłuszczowych Omega-3 dla dorosłych, tj. 250 mg DHA i kwasu eikozapentaenowego (zwanego w skrócie: EPA). Natomiast w wyniku oceny znakowania suplementu diety "[...]" nie stwierdzono niezgodności z obowiązującymi przepisami prawa żywnościowego. Powiatowy Inspektor decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], nakazał skarżącej prawidłowe oznakowanie wprowadzanego do obrotu produktu oznaczonego nazwą "[...]" poprzez umieszczenie w oznakowaniu produktu informacji dla kobiet ciężarnych i matek karmiących, że korzystne działanie występuje dopiero w przypadku spożywania określonych ilości kwasów tłuszczowych i kwasu eikozapentaenowego (EPA). Od decyzji Powiatowego Inspektora skarżąca odwołała się do Wojewódzkiego Inspektora, który decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy. Na podstawie zgromadzonych dowodów w sprawie Wojewódzki Inspektor uznał, że nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania określonych środków spożywczych wypełnia znamiona czynu, o którym mowa w art. 103 ust. 1 pkt 1 u.b.ż.ż. W konsekwencji stanowi to podstawę do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej. Zgodnie z art. 103 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy wysokość kary pieniężnej nakładanej w przypadku, gdy popełniony został czyn określony w wyżej powołanym przepisie, może wynieść maksymalnie równowartość pięciokrotnej wartości brutto zakwestionowanej ilości środka spożywczego. Ustalona wartość brutto dla suplementu diety "[...]" o nr partii: [...] wynosiła 458.632,35 zł (40.716 opakowań) oraz dla suplementu diety "[...]" o nr partii: [...] wynosiła 1.053.111,48 zł (100.404 sztuk opakowań). Ustalając wysokość kary pieniężnej, w przedmiotowej sprawie w kwocie 3.000 zł (trzech tysięcy złotych), Wojewódzki Inspektor wziął pod uwagę czynniki wymienione w art. 104 ust. 2 u.b.ż.ż., tzn. stopień szkodliwości czynu, oceniając go jako niski, stopień zawinienia i zakres naruszenia. Przy ustalaniu wysokości kary organ wziął również pod uwagę fakt, że skarżąca zastosowała się do nakazu decyzji Powiatowego Inspektora z dnia [...] kwietnia 2015 r. i dokonała niezbędnych zmian w oznakowaniu produktu, co potwierdziły wyniki kontroli sprawdzającej, przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2015 r. Odwołanie od decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2015 r. złożyła skarżąca, zarzucając organowi pierwszej instancji, że w niewłaściwy sposób zastosował art. 104 ust. 2 u.b.ż.ż. oraz że nie uwzględnił przy wymiarze kary znikomego stopnia naruszenia przepisów przez skarżącą. Skarżąca zarzuciła także organowi wojewódzkiemu naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy ww. decyzję organu wojewódzkiemu. W uzasadnieniu decyzji Główne Inspektora Sanitarnego wskazano, że w świetle art. 52a u.b.ż.ż. podawanie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych w oznakowaniu produktów jest dobrowolne pod warunkiem spełniania wymagań określonych w rozporządzeniu 1924/2006. W niniejszej sprawie w oznakowaniu suplementu diety oznaczonego nazwą "[...]" zostały zamieszczone oświadczenia zdrowotne, których stosowanie nie jest jednak zgodne z wymaganiami rozporządzenia Komisji (UE) Nr 432/2012 z dnia 16 maja 2012 r. ustanawiającego wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności, innych niż oświadczenia odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci (Dz. Urz. L 136 z 25.5.2012 r.) oraz rozporządzenia Komisji (UE) Nr 440/2011 z dnia 6 maja 2011 r. w sprawie udzielenia i odmowy udzielenia zezwolenia na niektóre oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności i odnoszące się do rozwoju i zdrowia dzieci (Dz. Urz. L 119 z 7.5.2011 r.), z uwagi na brak podania warunków stosowania środków spożywczych. Podtrzymując rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego Główny Inspektor Sanitarny stwierdził, że organ ten w sposób prawidłowy zebrał i rozpoznał materiał dowodowy oraz prawidłowo ocenił, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiły okoliczności uzasadniające nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 103 u.b.ż.ż. GIS wskazał, że przedmiotem postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej jest obowiązek poniesienia ujemnych konsekwencji finansowych za naruszenie wymagań prawa żywnościowego. Obowiązek taki jest zgodny z celem kary pieniężnej przewidzianej w art. 103 u.b.ż.ż. oraz jest niezależny od wykonania nałożonego przez organ obowiązku usunięcia uchybienia. Ponadto, zgodnie z art. 17 ust. 2 tiret 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, kary mające zastosowanie w przypadku naruszenia prawa żywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Zatem nałożona przez organ kara powinna pełnić funkcję represyjną, to jest stanowić dolegliwość za naruszenie przepisu ustawy, a także prewencyjną, dyscyplinującą, to jest powinna zapobiegać podobnym naruszeniom w przyszłości. Na tej podstawie organ pierwszej instancji mógł nie tylko przyjąć, że skarżąca działała świadomie, naruszając przepisy prawa żywnościowego, ale też że wysokość tej kary musi być na tyle dotkliwa, aby spełniała swój cel prewencyjno-wychowawczy, w szczególności gdy skarżąca w przeszłości dopuściła się już kilkakrotnie czynu dotyczącego nieprawidłowego oznakowania oferowanych przez nią środków spożywczych, w tym suplementów diety i nałożone zostały wobec niej kary pieniężne. Organ nie podzielił zarzutów skarżącej co do naruszenia przepisów k.p.a., wskazując, że celem prawa żywnościowego jest szeroko rozumiana ochrona interesów konsumentów, a wartością chronioną jest w szczególności ich prawo do dokonywania świadomego wyboru. GIS podkreślił, że zgodnie z art. 8, 9 i 80 k.p.a. postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie prowadzone było w sposób prawidłowy, w trakcie postępowania ocenione zostały wszystkie zebrane informacje, a skarżącej umożliwiono ustosunkowanie się do poszczególnych twierdzeń. Organ odniósł się także do wysokości nałożonej kary pieniężnej, stwierdzając, że nie jest ona zbyt wysoka i spełnia swoją funkcję prewencyjną. Nałożona na skarżącą kara pieniężna w wysokości 3.000 zł stanowi bowiem zaledwie 0,2 % maksymalnego ustawowego wymiaru kary. Na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2016 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W szczególności skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 104 w zw. z art. 103 u.b.ż.ż. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewódzkiego Inspektora nakładającej karę pieniężną, z uwagi na wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, tj. w odniesieniu do partii produktu "[...]" o numerze [...], pomimo niepobrania próbki tego produktu do zweryfikowania i braku stwierdzenia naruszenia prawa w zakresie znakowania danego środka. Naruszenie ww. przepisów zdaniem skarżącej polegało również na stwierdzeniu rzekomego naruszenia warunków stosowania oświadczeń innych niż "Spożywanie kwasu DHA przez matkę wspomaga prawidłowy rozwój oczu u płodu i niemowląt karmionych piersią", tj. oświadczeń, co do których wyjaśnienia skarżącej zostały przyjęte przez Powiatowego Inspektora w [...], który uznał że nie naruszono zasad stosowania tych oświadczeń. Dodatkowo naruszenia te nie zostały stwierdzone decyzją Powiatowego Inspektora z dnia [...] kwietnia 2015 r., stwierdzającą uchybienie w stosowaniu oświadczeń zdrowotnych i nakazującą zmianę oznakowania produktu i nie były przedmiotem wniosku o ukaranie karą pieniężną; 2. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 15 w zw. z art. 107 i art. 138 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia okoliczności wskazanych w odwołaniu i brak szczegółowego ustosunkowania się do zarzutów zawartych w odwołaniu, b) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skarżąca wskazała m.in., że organ nie odniósł się merytorycznie do zarzutów odwołania dotyczących braku podstaw do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie warunków stosowania oświadczeń innych niż "Spożywanie kwasu DHA przez matkę wspomaga prawidłowy rozwój oczu u płodu i niemowląt karmionych piersią", stwierdzając lakonicznie, że są one niezasadne. Skarżąca podkreśliła, że brak możliwości kwestionowania ustaleń w zakresie naruszeń, w tym weryfikacji tych ustaleń przez organ nadrzędny, pozbawia stronę prawa czynnego udziału w postępowaniu i możliwości obrony swoich praw, naruszając też zasadę dwuinstancyjności postępowania wynikającą zarówno z art. 15 k.p.a., jak i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nałożenie kary grzywny z pominięciem postępowania dotyczącego stwierdzonych naruszeń i zapewnienia stronie prawa ich kwestionowania jest, w ocenie skarżącej, działaniem rażąco naruszającym przepisy prawa. Główny Inspektor Sanitarny – w odpowiedzi na skargę – wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, przedstawione w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał przy tym, że skoro naruszenie prawa przez skarżącą było oczywiste, to zgodnie z art. 103 u.b.ż.ż. Wojewódzki Inspektor zobowiązany był do wymierzenia skarżącej kary, której wysokość miarkowana jest zgodnie z przesłankami z art. 104 ust. 2 u.b.ż.ż. Organ podkreślił jednocześnie, że na stronie internetowej skarżąca dostosowała opis przedmiotowego produktu (tj. oznakowanie i prezentację) do wymagań, o których mowa w decyzji Wojewódzkiego Inspektora, a więc uznała ich zasadność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że niewątpliwie doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), a także gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W przypadku niestwierdzenia takich naruszeń prawa przez organ administracji skarga podlega oddaleniu. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdza, że skarga na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. jest bezzasadna. Zdaniem Sądu zarówno decyzja wydana w pierwszej instancji, jak i zaskarżona decyzja są prawidłowe z punktu widzenia przepisów postępowania i zgodne z przepisami materialnoprawnymi. Sąd rozpatrując niniejszą sprawę wskazuje przede wszystkim na fakt, że wymierzenie kary pieniężnej wskazanej w decyzji Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2015 r. stanowiło tylko zastosowanie sankcji prawnej w związku ze stwierdzonymi przez organy inspekcji sanitarnej naruszeniami prawa żywnościowego. Nie była to jednak samodzielna i odrębna reakcja Wojewódzkiego Inspektora na zdarzenia bezpośrednio poprzedzające wymierzenia kary. W rozpatrywanej sprawie kontrola przestrzegania przepisów zarówno prawa polskiego, jak i przede wszystkim bezwzględnie obowiązujących przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1924/2006 oraz analogicznego rozporządzenia nr 1333/2008, została przeprowadzona w dniu [...] marca 2015 r. oraz bezpośrednio po tym dniu. Była to tzw. kontrola sanitarna interwencyjna. Nie ma wątpliwości, że w świetle ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a także ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia właściwe organy są uprawnione do dokonania takiej kontroli i oceny sposobu znakowania środków spożywczych przez producenta. Opisana wyżej kontrola wykazała w sposób nie budzący wątpliwości, że w działalności skarżącej doszło do naruszenia prawa przede wszystkim poprzez niezamieszczenie w informacjach dotyczących suplementu diety pod nazwą "[...]" określonych zastrzeżeń dotyczących stosowania danego produktu przez kobiety ciężarne oraz przez matki karmiące piersią. Co więcej, skarżąca nie twierdziła, że w zakresie jej działalności nie miała miejsca w ogóle praktyka handlowa uznana przez Powiatowego Inspektora za niewłaściwą. Po przeprowadzeniu kontroli i po wydaniu decyzji nakazujących zmianę oznakowania suplementu diety pod nazwą "[...]", skarżąca dokonała zmian oznakowania przedmiotowego produktu, dostosowując się do obowiązku nałożonego na nią przez Powiatowego Inspektora decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Skarżąca odwołała się co prawda od tej decyzji, ale Wojewódzki Inspektor decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. co do zasady utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora, gdyż uchylił ją jedynie w części dotyczącej terminu wykonania określonych obowiązków. Należy również podkreślić, że Powiatowy Inspektor przeprowadził kontrolę, a następnie postępowanie administracyjne w sposób rzetelny, bowiem zgłosił zastrzeżenia w stosunku do suplementu diety oznaczonego nazwą "[...]", a jednocześnie potwierdził, że w wyniku oceny znakowania suplementu diety "[...]" nie stwierdzono niezgodności z obowiązującymi przepisami prawa żywnościowego. Jednocześnie dla rozpatrywanej sprawy nie ma istotnego znaczenia, czy przedmiotem kontroli i oceny przez organ inspekcji sanitarnej była tylko partia produktów pod nazwą "[...]" – numer partii: [...], czy też również produkty o tej samej nazwie oznaczonej jako numer partii: [...]. Z punktu widzenia standardów, które musi spełnić producent i dystrybutor środków spożywczych (suplementów diety) nie ma istotnego znaczenia, czy naruszenie prawa miało miejsce w odniesieniu do jednej partii środka spożywczego, czy dwóch bądź więcej. Okoliczność taka jest istotna dla ustalenia wymiaru kary pieniężnej za naruszenie przepisów prawa żywnościowego. W rozpatrywanej sprawie nie można wszakże zarzucić Wojewódzkiemu Inspektorowi, iż nałożył na skarżącą karę pieniężną z naruszeniem zasad proporcjonalności lub bez uwzględnienia stopnia naruszenia przepisów. Przeciwnie należy przyjąć, że nałożona kara ma bardziej charakter symboliczny niż represyjny w ścisłym tego słowa znaczeniu i że została faktycznie nałożona z uwzględnieniem szczegółowych okoliczności sprawy. Dlatego też zdaniem Sądu sformułowany w skardze zarzut naruszenia przez Wojewódzkiego Inspektora art. 104 w związku z art. 103 u.b.ż.ż. nie zasługuje na uwzględnienie. Skoro świetle powyższych ustaleń nie budzi wątpliwości, że czyn objęty sankcją zawartą w art. 103 ust. 1 pkt 1 u.b.ż.ż. miał miejsce, to nie można kwestionować nałożenia kary pieniężnej przewidzianej w tym przepisie. Zgodnie z treścią tego przepisu, kto nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji podlega karze pieniężnej – tak sformułowana norma prawna oznacza obligatoryjność działania organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej i nałożenie kary pieniężnej w każdym przypadku, gdy ustali on, że doszło do naruszenia wymagań określonych w przepisach w nim wymienionych. W rozpoznawanej sprawie w sposób niebudzący wątpliwości ustalono, że skarżąca nie przestrzegała wymagań określonych w przepisach prawa żywnościowego. Wykładania systemowa art. 103 ust. 1 pkt 1 u.b.ż.ż. i fakt, że mamy do czynienia z tzw. normą sankcjonującą stanowiącą reakcję na naruszenie norm sankcjonowanych (w naszym przypadku: standardów oznakowania środków spożywczych przewidzianych w ww. rozporządzeniach UE), prowadzą do wniosku, że w rozpatrywanej sprawie podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. w związku z art. 78 Konstytucji RP jest bezzasadny. W postępowaniu mającym na celu zastosowanie sankcji nie ma przeprowadza się całego postępowania rozpoznawczego. Wystarczy ustalić tylko, czy zostało w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzone, że doszło do naruszenia normy sankcjonowanej. W ocenie Sądu właściwe w sprawie organy inspekcji sanitarnej prawidłowo zastosowały powyższą zasadę rozumowania prawniczego, opartego na wykładni systemowej przepisów. Okoliczności faktyczne sprawy zostały bowiem ustalone w decyzji Powiatowego Inspektora z dnia [...] kwietnia 2015 r. Skarżąca odwołała się od tej decyzji do organu wojewódzkiego, który jednak co do zasady utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, czyli potwierdził fakt naruszenia prawa żywnościowego przez skarżącą. Spółka [...] sp. z o.o. nie zaskarżyła wszakże decyzji Wojewódzkiego Inspektora do sądu administracyjnego. Oznacza to, że uznała stwierdzone przez organy inspekcji sanitarnej naruszenie przez nią prawa. W tym kontekście nie może więc zarzucać Wojewódzkiemu Inspektorowi stosującemu obligatoryjną sankcję, iż nie przeprowadził postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący. Tym samym bezpodstawny jest zarzut naruszenia przez Wojewódzkiego Inspektora zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Sąd uznał również, że nie doszło także do naruszenia art. 78 Konstytucji RP, który nie tylko przewiduje prawo każdej strony do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, ale można również przyjąć, iż wymaga, aby takie zaskarżenie było rozpatrywane przez organ drugiej instancji w sposób rzetelny. Po analizie powoływanych przepisów, a także ustalonego stanu faktycznego Sąd zobowiązany jest podkreślić, że zarówno przepisu rozporządzeń Unii Europejskiej mające zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, jak i przepisy krajowe o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz o państwowej inspekcji sanitarnej mają charakter przepisów imperatywnych (bezwzględnie wiążących) oraz przepisów obligatoryjnych (mandatoryjnych), a nie przepisów fakultatywnych. Wskazane regulacje bardzo szczegółowo, wręcz drobiazgowo, określają, jakie informacje powinny być zamieszczone w odniesieniu do poszczególnych środków spożywczych, w tym suplementów diety. Ani producent omawianych środków, ani też organy inspekcji sanitarnej nie są wyposażone w tym przypadku we władzę o charakterze uznaniowym (dyskrecjonalnym), która pozwalałaby na swobodne rozstrzyganie, czy przewidziany w przepisach wymóg koniecznie musi być zastosowany, czy też nie, albo czy określona reakcja organów inspekcji sanitarnej musi być podjęta, czy nie. Skarżąca jako podmiot profesjonalny prowadzący działalność gospodarczą w zakresie produkcji i dystrybucji suplementów diety nie może oczekiwać od organu inspekcji sanitarnej zmiany sposobu działania przewidzianego w przepisach, ani prowadzić z organem negocjacji w odniesieniu do sposobów zastosowania omawianych przepisów. Oceniając zastosowanie powoływanych wyżej przepisów Sąd stwierdził także, iż organy pierwszej i drugiej instancji w sposób właściwy zastosowały zarówno prawo krajowe, jak i prawo Unii Europejskiej. Szczegółowe wymagania dotyczące oznakowania produktów spożywczych są bowiem uregulowane we wskazanych wyżej rozporządzeniach Unii Europejskiej. Są to akty prawa wtórnego Unii Europejskiej, obowiązujące jednak bezpośrednio. Nie wymagają one harmonizacji ani transpozycji do prawa krajowego, tak jak to ma miejsce w przypadku dyrektyw. Jednocześnie jednak mające zastosowanie w rozpatrywanej sprawie przepisy prawa krajowego (polskiego) uwzględniają treść powołanych rozporządzeń z roku 2006 i roku 2008, a w kluczowych miejscach do nich odsyłają (patrz art. 52a u.b.ż.ż wyraźnie wskazany w art. 103 ust. 1 pkt 1 u.b.ż.ż. i odsyłający do unijnego rozporządzenia nr 1924/2006). Przepisy powoływane przez organu pierwszej i drugiej instancji należy zatem uznać za prawidłowo zinterpretowane oraz właściwie zastosowane. Nie można też organom obu instancji postawić zarzutu, że podstawa prawna podjętych decyzji została wskazana skarżącej w sposób niejasny lub budzący wątpliwości. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga całkowicie niezasadna. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2016 r., poz. 1259, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.