VII SA/Wa 1086/09

Maciej Majewski referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 września 2009 r. po rozpoznaniu wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. S., A. S., M. Ś. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: odmówić A. S. przyznania prawo pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Razem ze skargą do Sądu wpłynął wniosek A. S. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Strona wniosek na formularzu PPF nadesłała w dniu 30 lipca 2009 r. W treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy A. S. zaznaczył, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z dochodu z prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie budownictwa mieszkaniowego w wysokości 2500 zł. Nie wskazał posiadania majątku nieruchomego, zaznaczył, że nie posiada oszczędności, a na kontach ma debety. Posiada sześcioletni samochód osobowy citroen C2 o wartości około 12 000 zł. Zaznaczył, że ponosi następujące miesięczne koszty – utrzymanie 800 zł, alimenty 500 zł., zobowiązania 1200 zł. W sprawie zważono, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową A. S. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy jak wyżej zaznaczono jest instytucją wyjątkową, zasadą jest samodzielne ponoszenie kosztów sprawy sądowej przez strony. Z tego względu przyznanie tego prawa jest ograniczone do osób, które nie posiadają źródeł dochodu, albo których źródła dochodu są na tyle niewysokie, że uniemożliwiają im dochodzenie swych praw przed sądem. Z przedstawionego formularza nie wynika by strona znajdowała się w takiej sytuacji. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, która przynosi mu dochody. Wnioskodawcę stać na posiadanie i utrzymanie samochodu osobowego. Stać również wnioskodawcę na ustanowienie i opłacenie pełnomocnika z wyboru. Fakty te świadczą że strona nie znajduje się w tak trudnej sytuacji by kwalifikowała się do przyznania prawa pomocy. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).