VII SA/Wa 109/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Protokolant ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., znak [...] po rozpatrzeniu odwołania B. K., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane zobowiązał B. i M. J. do sporządzenia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, usytuowanym na działce nr [...] (przy granicy z działką nr [...]) przy ul. J. w C., polegających na: demontażu z istniejącego otworu okiennego (wym. 2,0 x 1,4 m) luksferów i osadzeniu w nim drewnianego skrzydła okiennego oraz wykonaniu drzwi wejściowych do pomieszczenia po byłym garażu (wym. 2,0 x 0,8 m) w zakreślonym terminie. Na wniosek współwłaścicielki sąsiedniej działki nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu powiatowego. Następnie decyzją z dnia [...] września 2015 r. znak: [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w C. z dnia [...] lutego 2012 r., uznając, że kontrolowana decyzja nie jest obarczona którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez B. K. (współwłaściciela sąsiedniej działki nr [...]) wydał wymienioną na wstępie decyzję administracyjną z dnia [...] listopada 2015 r., którą utrzymał w mocy decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] września 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że z decyzji archiwalnej Naczelnika Miasta C. wydanej w dniu [...] sierpnia 1988 r., znak: [...] wynika, iż przedmiotowy budynek powstał w wyniku samowolnej adaptacji budynku gospodarczego na cele mieszkalne dokonanej przez M. J. w latach 80 – tych. Na wniosek współwłaścicieli działki sąsiedniej nr [...] prowadzone było wówczas postępowanie legalizacyjne w oparciu o przepisy obowiązującej ustawy z dnia 24.10.1974r – Prawo budowlane. Decyzją z dnia [...] sierpnia 1988 r. Naczelnik Miasta C. zalegalizował samowolę budowlaną pod warunkiem zamurowania okna i drzwi w ścianie szczytowej budynku z uwagi na naruszenie interesu osób trzecich. Nakaz ten został przez Inwestora wykonany, co potwierdził Urząd Miejski w C. - pismem dnia 10 lipca 1989 r., znak: [...]. Na wniosek B. K. z dnia [...] września 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. przeprowadził kontrolę w wyniku której stwierdził, że w miejsce zamurowanych wcześniej otworów wstawione zostało drewniane okno dwuskrzydłowe (2,0x1,40 m) oraz drzwi do piwnicy (2,0 x 0,80 m). Wobec powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. decyzją z dnia [...] lutego 2012r, Nr [...] zobowiązał B. i M. J. do sporządzenia inwentaryzacji wykonanych samowolnie robót budowlanych dotyczących powstania spornych otworów wraz z ich oceną techniczną w zakreślonym terminie. Strona zobowiązana dostarczyła wymagane dokumenty i kolejną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., Nr [...] PINB w C. stwierdził wykonanie przez B. i M. J. nałożonego obowiązku. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a skarga B. K. została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 121/14. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że "zasadnie (...) organ nadzoru budowlanego prowadził postępowanie w oparciu o przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 (...) ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane", a nadto, że "zasadne i zgodne z prawem było wydanie decyzji w dniu [...] lutego 2012 r., Nr [...], którą organ zobowiązał B. i M. J. do sporządzenia inwentaryzacji wykonanych samowolnie robót budowlanych dot. powstania spornych otworów, wraz z ich oceną techniczną, w zakreślonym terminie". W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontrolowana decyzja PINB w C. z dnia [...] lutego 2012 r., nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., obligującą organ do stwierdzenia jej nieważności. Badana decyzja została bowiem wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Organ podkreślił również, że na temat zgodności z prawem zastosowanego trybu postępowania oraz pośrednio także ww. decyzji PINB w C. z dnia [...] lutego 2012 r. wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 21 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 121/14. Odnosząc się do zarzutów B. K., dotyczących podziału działek oraz prawidłowego rozgraniczenia działek Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że organy nadzoru budowlanego nie są właściwe do wyjaśniania tych zagadnień. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. wniósł B. K. W uzasadnieniu wskazał w sposób ogólnikowy, iż domaga się stwierdzenia nieważności decyzji PINB w C. z dnia [...] lutego 2012 r. gdyż narusza ona przepisy prawa, w tym przepisy Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. nr 17 poz. 62). Dalsza argumentacja skarżącego skoncentrowana była wokół kwestii dotyczących podziału działek oraz prawidłowego rozgraniczenia działek i odległości pomiędzy budynkami, nieprawidłowościami w księgach wieczystych, a także niezgodnym z prawem działaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C., Starostwa Powiatowego w C. oraz Urzędu Miasta w C. i możliwością popełnienia przestępstwa przekroczenia uprawnień przez pracowników ww. organów. Informacje podawane przez skarżącego tym zakresie charakteryzują się chaotycznością i nie pozwalają na ich jednoznaczne odczytanie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie sąd kontroluje decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r., znak [...] wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym w trybie stwierdzenia nieważności. Prowadzone w trybie nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy jakie ma miejsce w przypadku postępowania odwoławczego, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji. W rozpatrywanej sprawie, organ nadzorczy prawidłowo ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...] nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Z akt sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją wynika, że inwestorzy w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w miejsce zamurowanych wcześniej otworów wstawili drewniane okno dwuskrzydłowe o wymiarach 2,0mx1,40m oraz drzwi wejściowych o wymiarach 2,0 x 0,80 m do pomieszczenia po byłym garażu. Roboty budowlane zostały wykonane samowolnie i w dniu [...] listopada 2011 r. kiedy przeprowadzono ich kontrolę były już zakończone. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. prawidłowo rozpatrzył sprawę w trybie ustawy Prawo budowlane z 1994 r., która weszła w życie 1 stycznia 1995 r. ponieważ postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia 27 września 2011 r., a poprzednie postępowanie dotyczące samowolnej przebudowy budynku gospodarczego na cele mieszkalne zostało zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 1988 r. Naczelnika Miasta C., która została wykonana. Kontrolowaną w postępowaniu nadzwyczajnym decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...] zobowiązał B. i M. J. do sporządzenia inwentaryzacji wykonanych samowolnie robót budowlanych dotyczących powstania spornych otworów wraz z ich oceną techniczną w zakreślonym terminie. Wskazał również, że inwentaryzacja powinna określać, czy ww. roboty naruszyły elementy konstrukcyjne budynku i czy obiekt budowlany może być dopuszczony do bezpiecznego użytkowania. Podstawę materialno prawną badanej decyzji stanowił art. 51 ust 1 pkt 2 i ust 7 ustawy Prawo budowlane zgodnie z którym organ administracji w przypadku wykonania robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Organ nadzoru budowlanego zasadnie zastosował art. 51 ust 1 pkt. 2 i ust 7 ustawy Prawo budowlane, po uprzednim stwierdzeniu, że wykonanie otworów okiennych oraz drzwiowych w ścianie zewnętrznej budynku, stanowi przebudowę części obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, która winna być poprzedzona decyzją o pozwoleniu na budowę. Przyjęty przez PINB w C. tryb postępowania naprawczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał za słuszny i zgodny z prawem, co wynika z uzasadnienia wyroku z dnia 21 lipca 2014 r., sygn. akt. II SA/Bd 121/14. Wprawdzie wyrok ten dotyczył orzeczeń wydanych w następstwie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...] to jednak pośrednio dotyczył także kontrolowanej decyzji. Badana decyzja nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją Naczelnika Miasta C. z dnia [...] sierpnia 1988 r. Obecny przedmiot postępowania to samowolnie wykonane roboty budowlane dotyczące montażu okna i drzwi w miejscu zamurowanych wcześniej otworów, które podlegają rozstrzyganiu na podstawie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Sąd podziela ocenę Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż kontrolowana decyzja PINB w C. z dnia [...] lutego 2012 r., nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., obligującą organ do stwierdzenia jej nieważności. Badana decyzja została bowiem wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Zarzuty dotyczące wadliwego podziału i rozgraniczenia działek nie mogą być podnoszone w niniejszym postępowaniu, i pozostają poza kompetencjami organów nadzoru budowlanego. Oceniając przeprowadzone postępowanie, Sąd stwierdza, że organy obu instancji przeprowadziły je z poszanowaniem przepisów proceduralnych. Organy wypełniły swoje ustawowe obowiązki i uzasadniły stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a. Z przedstawionych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).