VII SA/Wa 1090/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2017 r. Skarżący w sowich pismach z dnia 14 kwietnia 2017 r. stwierdził, że "w oparciu o art. 158 i 159 w związku ze 166 jak też 165 ppsa wnoszę o sprostowanie uzasadnienia postanowienia z 22 marca 2017, które obecnie nie odpowiada prawdzie". W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący wskazał, że "Najwyraźniej Sędziowie Wydziału VII mają problem nawet z napisaniem o tym, iż ich Koledzy mogliby coś zrobić niezgodnie z prawdą i prawem zamiast tego pisząc bezpodstawnie, iż jakobym we wniosku zawarł: "gołosłowne twierdzenia i subiektywne odczucia" czy "subiektywne i niczym niepoparte przekonanie strony". Już bowiem w skardze złożonej w dniu [...] marca 2017r., w której powołałem się na przygotowaną skargę kasacyjną podniosłem, iż Sędziowie rozpatrujący sprawę VII SA/Wa 546/16 złamali zasadę związania wyrokiem NSA II OSK 1324/13, który to zarzut wprost organom NB postawił WSA we Wrocławiu w wyroku z II SA/Wr 645/15. Co ważniejsze, pomimo iż wyrok II SA/Wr 645/15 dostarczyłem (i jest w aktach) Sędziowie rozpatrujący sprawę VII SA/Wa 546/16 wyrok ten pominęli - zatem z uwagi na to iż uchylił on z dniem 4 stycznia 2017r. postanowienie [...] istotne w tej rozpatrywanej sprawie powoduje, iż wyrok VII SA/Wa 546/16 zapadł wobec nieaktualnego stanu faktyczno - prawnego sprawy." Dodatkowo skarżący wniósł o wykreślenie dwóch akapitów z uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą prawną sprostowania jest art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie orzeczeniu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia (zob. postanowienie NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II FSK 445/09). W świetle cytowanego przepisu nie jest możliwe sprostowanie każdej wadliwości, lecz tylko takiej, która ma charakter oczywisty, tzn. ewidentny, bezsporny, pewny i łatwo rozpoznawalny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi nie budzącymi wątpliwości okolicznościami. Ponadto sprostowanie nie może wpływać na treść wydanego rozstrzygnięcia. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że postanowienie z dnia 22 marca 2017 r. nie zawiera niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, podlegających sprostowaniu w trybie art. 156 § 1 ppsa. Z treści wniosku wynika, że skarżący jest niezadowolony z postanowienia z dnia 22 marca 2017 r. i zmierza do zmiany orzeczenia, która jest niedopuszczalna. W związku z powyższym wniosek skarżącego o sprostowanie postanowienia z dnia 22 marca 2017 r. nie jest zasadny. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.