VII SA/Wa 1090/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej R. P. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2017 r. nr [...], znak: [...], Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania R. P., reprezentowanej przez adwokata D. P., od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2016 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej dla P. S.A. z siedzibą w P., pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr ew. [...] i [...] w O. przy ul. [...] - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że organ I instancji, pismem z 14 września 2016 r., znak: [...], zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. W toku postępowania pierwszoinstancyjnego uwagi do projektu inwestycji zgłosiły R. P., reprezentowana przez adwokata D. P., oraz J. Z. W.. Następnie zapadła opisana na wstępie decyzja Prezydent Miasta [...]. R. B. P., reprezentowana przez adwokata D. P. złożyła odwołanie od ww. decyzji organu pierwszej instancji, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Rozpoznając odwołanie Wojewoda [...] wskazał, że organ pierwszej instancji orzekł zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie ma podstaw do jej uchylenia. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: "1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego (...), a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach /.../; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Na terenie objętym przedmiotową inwestycją, obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "[...]" w O. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2006 r. (publ. Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r. Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z § 239 ust. 1 i 2 ustaleń przedmiotowego planu, działka nr ew. [...] w O. przy ul. [...], położona jest na terenie oznaczonym symbolem KH 1, z przeznaczeniem podstawowym: stacja paliw, i przeznaczeniem towarzyszącym: usługi związane z obsługą transportu osobowego /np. myjnia samochodowa/, a także usługi drobnego handlu i gastronomii. Natomiast, zgodnie z § 214 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustaleń ww. planu, działka nr ew. [...] w O. przy ul. [...], położona jest na terenie oznaczonym symbolem ZP /bez numeracji/, z przeznaczeniem podstawowym: zieleń publiczna, z dopuszczeniem realizacji obiektów i urządzeń zewnętrznych infrastruktury technicznej - pod warunkiem, że będą one służyć bezpośredniej obsłudze zainwestowania tej jednostki i jej otoczenia. Na podstawie § 12 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. planu, przyjmuje się zasady dotyczące ustalania obowiązującej lub nieprzekraczalnej linii zabudowy dla budynków nowo wznoszonych "2) na innych terenach: b) od strony ulicy dopuszcza się sytuowanie obiektów o funkcji usługowej w mniejszej niż ustalona nieprzekraczalna linia zabudowy odległości od linii rozgraniczającej ulicy (ale co najmniej 2m), z tym że między budynkiem a ulicą nie może być wówczas ogrodzenia trwałego, a główne wejście do budynku powinno znajdować się od strony ulicy". Organ drugiej instancji stwierdził, że inwestycja została zaprojektowana zgodnie z ustaleniami obowiązującego od 2006 roku planu, przy czym projektant w opisie do projektu zagospodarowania terenu stwierdził, że przedmiotem inwestycji jest budowa nowej stacji paliw P. S.A. w O. przy ul. [...], w miejsce istniejącej stacji paliw. Projektowana stacja paliw przystosowana do tankowania samochodów osobowych, nie przewiduje tankowania samochodów ciężarowych ze względu na ograniczenia ruchu /do 5,0 ton/ na ul. [...]. Ulica [...] w O. jest drogą gminną publiczną stanowiącą własność Miasta [...]. Uczestnikami ruchu drogowego są wszyscy posiadacze samochodów osobowych. Zarządca drogi - Prezydent Miasta [...], decyzją z [...] lutego 2016 r., znak [...], wydał P. S.A. zezwolenie na przebudowę zjazdu publicznego z drogi gminnej publicznej - ulicy [...] w O. /działki nr ew. [...]/ oraz przebudowę zjazdu publicznego z drogi powiatowej - ulicy [...] /działka nr ew. [...]/ do nieruchomości - działki nr ew. [...] i [...] przy ulicy [...] w O., wraz z budową chodników i przebudową części skrzyżowania ulicy [...] z ulicą [...]. Następnie Wojewoda [...] stwierdził, że zarzut dotyczący zachowania przepisu § 124 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie /Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1067/ jest niesłuszny, cyt. "bowiem inwestor zachował przepisy ww. prawa". Ponadto, organ wskazał, że rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdził bez uwag zgodność projektu budowlanego z wymogami ochrony przeciwpożarowej, a rzeczoznawca ds. sanitarno-higienicznych uzgodnił bez zastrzeżeń projekt budowlany ww. inwestycji pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Następnie Wojewoda [...] wskazał, że decyzją z [...] sierpnia 2014 r. nr [...], znak: [...], Prezydent Miasta [...] określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia: rozbiórka i budowa stacji paliw płynnych [...] na działkach o nr ew. [...] i [...] przy ul. [...] w O.. Decyzja ta utrzymana została decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2014 r., znak: [...]. Organ stwierdził cyt. "inwestor wypełnił obowiązki wynikające z ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach". Odnosząc się do zarzutu dotyczącego poziomu hałasu i obsługi komunikacyjnej stacji paliw organ odwoławczy wskazał, że droga krajowa nr [...] [...] – [...] – [...] – [...] – [...] – [...] – [...] –[...] – [...], w której ciągu leży most ul. [...] w O., a w sąsiedztwie stacja benzynowa, droga powiatowa ulica [...], droga gminna ulica [...] - funkcjonują co najmniej od lat 60-tych ubiegłego wieku. Organem właściwym do kontroli ewentualnych nieprawidłowości na drodze gminnej i powiatowej jest zarządca drogi. Prezydent Miasta [...], w postępowaniu wznowieniowym przeprowadzonym z urzędu, decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...], odmówił uchylenia ostatecznej własnej decyzji z [...] lutego 2016 r., znak: [...], w sprawie zezwolenia na przebudowę zjazdu publicznego z drogi gminnej publicznej ulicy [...] w O. oraz przebudowę zjazdu publicznego z drogi powiatowej ulicy [...] w O. do nieruchomości w skład której wchodzą działki oznaczone nr geod. [...] i [...] przy ulicy [...], wraz z budową chodników i przebudową części skrzyżowania ulicy [...] z ulicą [...]. Ponadto, organ stwierdził, że do projektu załączono informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b Prawa budowlanego. Projekt został sporządzony przez projektanta posiadającego właściwe uprawnienia budowlane i legitymującego się aktualnym na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy. Wojewoda [...] podniósł, że na podstawie art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ww. ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutu braku możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w wyniku zawiadomienia z 19 grudnia 2016 r., znak: [...], Prezydenta Miasta [...] organ stwierdził, że R. P. pismem z 20 grudnia 2016 r. upoważniła A. S. na dokonanie fotokopii projektu budowlanego, zapoznała się zatem z końcowymi poprawkami przedłożonymi 19 grudnia 2016 r. przez inwestora. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła R. B. P., reprezentowana przez adwokata D. P.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji: - sprzecznej z postanowieniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, - sprzecznej z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, -przy braku zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi, 2) naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, art. 7-8 kpa, art. 10 k.p.a., art. 77 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. 3) naruszenie przepisu postępowania administracyjnego art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. o ewentualne uchylenie w całości decyzji organu I instancji. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. wniosła o zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zgłoszony w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji znalazł odrębne rozpoznanie. Stanowisko skarżącej znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga została uwzględniona. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oceniając, że zapadła ona z naruszeniem prawa w szczególności zasad postępowania administracyjnego przewidzianych w art. 7, art. 77, art. 107 § 2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewoda [...] rozpoznając odwołanie skarżącej nie zbadał sprawy w jej całokształcie. Stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie pozwala na sądową weryfikacji prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. Organ nie rozważył w wyczerpujący sposób zarzutów podnoszonych przez skarżącą konsekwentnie w toku całego postępowania administracyjnego w sprawie, w tym w odwołaniu. Nie są do zaakceptowania są tezy uzasadnienia zaskarżonej decyzji cyt. "zarzut dotyczące zachowania przepisu § 124 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1067) jest niesłuszny, bowiem inwestor zachował przepisy ww. prawa". Ocenę, że przepis został zachowany należało poprzeć konkretną analizą projektu. Podobnie skwitował organ kolejną przesłankę kontroli decyzji organu pierwszej instancji, tj. zgodność projektu z decyzją środowiskową. Przywołał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedłożoną przez inwestora i bez jakiejkolwiek analizy stwierdził cyt. "Inwestor wypełnił obowiązki wynikające z ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach". Organ nie ocenił projektu budowlanego, po myśli art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Przywołał przepis art. 35 ustawy Prawo budowlane, ale nie sprawdził we właściwy sposób przewidzianych tam wymagań. W szczególności nie zbadał zgodności projektu z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, nie odniósł się do szczegółowo sprecyzowanych w tym zakresie zarzutów odwołania. Nie poddał stosownej analizie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ nie odniósł się w wyczerpujący sposób do zarzutów odwołania, jak chodzi o naruszenie przepisów ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, któremu powinna odpowiadać niniejsza inwestycja. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni wskazania przedstawione powyżej. Odniesie się szczegółowo do kwestii dotyczących oceny zgodności miedzy projektem budowlanym, a raportem oddziaływania na środowisko na podstawie, którego wydano decyzję środowiskową. Podobnie, odniesie się do spójności projektu zważywszy na adnotację na str. 25 projektu - dodano zapis "stacja paliw przystosowana do tankowania samochodów osobowych. Nie przewiduje się tankowania samochodów ciężarowych ze względu na ograniczenie ruchu (do 5 ton) w ul. [...]" z jednoczesnym opisem dystrybutora - str. 82 projektu. Organ ponownie zbada także zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w nawiązaniu do zagospodarowania przewidzianego w projekcie. Oceni czy, stanowiący integralną część projektu budowlanego, plan zagospodarowania działek objętych inwestycją prawidłowo określa granice działki o nr ew. [...] oraz działki o nr ew. [...]. Zważy na zróżnicowane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenie tego terenu i odniesie to do projektowanego zagospodarowania działek. Oceni, czy jest ono zgodne z przeznaczeniem wynikającym z ww. planu. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł, jak w sentencji, w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.).