VII SA/Wa 1092/13

Starszy referendarz sądowy - Maciej Majewski Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r. pr. P. G. pełnomocnika z urzędu E. S. w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kutego 2013 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego P. G. ustanowionego w ramach prawa pomocy dla E. S. kwotę 180 zł oraz kwotę 41,40 zł stanowiącą 23 % podatku VAT z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, łącznie kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2014 r. uchylił zakażoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kutego 2013 r. znak: [...] oraz decyzję organu I instancji. W pkt II tego wyroku przyznano pełnomocnikowi skarżących wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie reprezentowania przed Sądem I instancji. W dniu 4 maja 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie został złożony wniosek pełnomocnika "o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu". Wniosek ten został potraktowany jako wniosek o przyznanie nieopłaconej pomocy prawnej w zakresie postępowania przed sądem II instancji. W ww. piśmie złożono oświadczenie co do tego, że udzielona pomoc prawna nie została pokryta w całości lub w jakiejkolwiek części. W sprawie zważono, co następuje. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.). Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia nakazuje stosowanie przepisów dotychczasowych do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Postępowanie II instancyjne rozpoczęło swój bieg w niniejszej sprawie po wydaniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2014 r. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit a) ww. rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna w tego typu sprawach wynosi zgodnie z § 14 ust 2 pkt 1 lit c) – 240 zł. W tym miejscu należy wskazać, że w uchwale z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (ONSAiWSA 2013/3/38, LEX nr 1226661) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną profesjonalnemu pełnomocnikowi przysługuje opłata (stawka minimalna), jak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. NSA zauważył przy tym, że mimo, iż odpowiedź na skargę kasacyjną nie podlega szczególnym rygorom poza wskazanymi w art. 49 p.p.s.a., jej autor, profesjonalny pełnomocnik, powinien w terminie, jaki zakreślił mu ustawodawca, ustosunkować się do żądań zawartych w skardze kasacyjnej, podnosić zarzuty i argumenty przeciwko podstawom kasacyjnym i ich uzasadnieniu. NSA stwierdził, że nie stanowi natomiast odpowiedzi na skargę kasacyjną w rozumieniu art. 179 p.p.s.a. pismo procesowe strony wniesione po upływie terminu zakreślonego w tym przepisie. Z tego względu w niniejszej sprawie przyznano wynagrodzenie za zastępstwo prawne udzielone z urzędu w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 2 lit a) ww. rozporządzenia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, o czym stanowi § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia. Z tych względów przyznano w niniejszej sprawie kwotę 180 zł oraz kwotę 41,40 zł stanowiącą 23 % podatku VAT z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, łącznie kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy).