VII SA/Wa 1095/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant ref. – staż. Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. skargę oddala VII SA/Wa 1095/11 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 7 marca 2011r., Wojewoda [...], na podstawie art.54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U.Nr 153, poz.1270 z późn.zm/ zwanej dalej p.p.s.a. uchylił zaskarżoną własną decyzję Nr [...] z dnia [...].01.2011r. w całości i utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...].11.2010r. znak [...]. Decyzją Nr [...] z dnia [...].11.2010r. znak [...] Prezydent Miasta [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], polegającą na budowie stacji bazowej [...]: wieży kratowej o wysokości trzonu 41,3m n.p.t. /całkowita wysokość max 42,75m n.p.t./ wraz z urządzeniami nadawczymi i przyłączem elektrycznym, na działce o nr ew. [...] w [...] przy ul. [...], wg projektu budowlanego /kat. obiektu-XXIX/. Wojewoda [...], rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym, uchylił zaskarżoną decyzję Nr [...] z dnia [...].11.2010r. znak [...] Prezydenta Miasta [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał: " Treść § 226 pkt 3 ppkt 2 lit.b,c miejscowego płanu zagospodarowania przestrzennego rejonu "[...]" w [...] stanowi: "3. Dla jednostki terenowej obowiązują następujące zasady zagospodarowania i kształtowania zabudowy: 2/warunki dla zabudowy: b/dopuszcza się realizację nowych budynków i budowli o funkcjach i parametrach wynikających z potrzeb danego zakładu - przy zachowaniu warunków jak dla lit. a oraz c; c/ustala się maksymalną wysokość zabudowy na 12m, z tym że dła budynków administracyjno-biurowych dopuszcza się 15m". Organ I instancji wydał decyzję Nr [...] z dnia [...].11.201 Or. znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o. w [...]e, polegającą na budowie stacji bazowej [...]: wieży kratowej o wysokości trzonu 41,3m n.p.t /całkowita wysokość max 42,75m n.p.t/ wraz z urządzeniami nadawczymi i przyłączem elektrycznym, na działce o nr ew. [...] w [...] przy ul [...], wg projektu budowlanego - niezgodnie z powyższymi przepisami, co skutkuje uchyleniem w całości przedmiotowej decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania". Spółka [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez radcę prawną K. B., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w 1 VII SA/Wa 1095/11 Warszawie, na decyzję Wojewody [...], podnosząc, że organ II instancji zupełnie pominął w swej decyzji treść §7 pkt 14 Planu, który brzmi: ilekroć w dalszych przepisach niniejszej uchwały jest mowa maksymalnej/ninimalnej/wysokości zabudowy - należy przez to rozumieć nieprzekraczalny /najmniejszy/ pionowy wymiar budynku w metrach, mierzony od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku /nie będącym wyłącznie wejściem do pomieszczeń gospodarczych łub technicznych/ do najwyższej górniej krawędzi dachu; dla zabudowy mieszkaniowej oraz niektórych usług wysokość zabudowy może być też określona liczbą kondygnacji nadziemnych . Spółka [...] sp. z o.o. podniosła, że wskazana powyżej treść w sposób jasny stanowi, iż ustalona w Planie legalna definicja pojęcia "maksymalna wysokość zabudowy" odnosi się jedynie do budynków, a nie odnosi się do obiektów innych niż budynki, a w szczególności budowli. Podkreśliła, iż przedmiotowa inwestycja nie jest budynkiem - jest budowlą, a dokładniej jest telekomunikacyjnym obiektem budowlanym. Analizując akta sprawy, Wojewoda [...] postanowił skorzystać z uregulowania prawnego zawartego w art.54 §3 p.p.s.a. zauważając, że skarżąca spółka słusznie zwróciła uwagę na, zawartą w §7 pkt 14 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "[...]" w [...] - Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2006r. /publ. Dz.Urz.Woj. [...] Nr [...], poz. [...]/, definicję maksymalnej wysokości zabudowy, która przesądziła o wadliwości decyzji organu wojewódzkiego. Wobec zbieżności zarzutów zawartych w skardze, zmierzających do uchylenia decyzji Wojewody [...], z ustaleniem zaistniałego błędu organ wojewódzki stwierdził, że skarga zasługuje w całości na uwzględnienie. Decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2011r., wydana na podstawie art.54 § 3 p.p.s.a. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno- Handlowe "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Ostrołęce, które wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Przedsiębiorstwo Produkcyjno- Handlowe "[...]" zwane dalej Stroną skarżącą zarzuciło zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.Dz. U. Nr 156 z 2006 r. poz. 1118 ze zmianami) zwanej dalej Prawem budowlanym uznając, że planowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego skarżonej decyzji VII SA/Wa 1095/11 i art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie niezbędnych działań w celu ustalenia stanu faktycznego oraz prowadzenie postępowania nie uwzględniając interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W ocenie Strony skarżącej przyjęta przez Wojewodę [...] interpretacja zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest sprzeczna z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa Budowlanego. Interpretacja ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedstawiona przez spółkę [...] sp. z 0.0. oraz niesłusznie podzielona przez Wojewodę [...], jest błędna czego dowodem ma być zapis § 226 pkt 3 ppkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - dla jednostki terenowej [...] określono warunki zabudowy w następujący sposób: a) dopuszcza się zachowanie istniejących budynków i budowli, ich przebudowę (łącznie ze zmianą funkcji) oraz rozbudowę (nadbudowę) - o ile wymagania dopuszczalne w przepisach szczególnych; b) dopuszcza się realizację nowych budynków i budowli o funkcjach i parametrach wynikających z potrzeb danego zakładu - przy zachowaniu warunków jak dla lit. a i c; c) ustala się maksymalną wysokość zabudowy na 12 m, z tym że dla budynków administracyjno- biurowych dopuszcza się 15 m. Wynika z tego, zdaniem Skarżącego że - biorąc pod uwagę punkt b w związku z punktem c-na obszarze jednostki [...] dopuszczono realizację inwestycji, których celem jest budowa nowych budynków i budowli, ale pod warunkiem, że ich maksymalna wysokość nie przekroczy 12 m. Ponadto .zdaniem Strony skarżącej, Wojewoda [...] winien odnieść się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu przez P.P.H. "[...]" SP. z 0.0. w [...]. W związku z powyższym w ocenie skarżącego decyzja Wojewody [...] z dnia [...].03.2011 r. Nr [...] wydana została z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 kpa. W myśl postanowień art. 107 § 1 prawidłowo wydana decyzja powinna zawierać min. powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne. Natomiast zaskarżona decyzja Wojewody [...] w [...] zawiera wyłącznie wskazanie trybu w jakim została, brak jest w niej podstawy prawnej na jakiej została wydana oraz uzasadnienie faktycznego i prawnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania VII SA/Wa 1095/11 przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Sąd uznał ,że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią przepisu art. 35 ust. 1 cyt. wyżej Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu "[...]" w [...] zatwierdzony uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 30 marca 2006r. /publ. Dz.Urz.Woj. [...] Nr [...], poz. [...]/. Organ wojewódzki słusznie zauważył w zaskarżonej decyzji że §7 pkt 14 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "[...]" w [...] definicję maksymalnej wysokości zabudowy odnosi do budynków a nie odnosi się do obiektów innych niż budynki, a w szczególności budowli. Biorąc pod uwagę ,że przedmiotowa inwestycja nie jest budynkiem - jest budowlą, a dokładniej jest telekomunikacyjnym obiektem budowlanym to nieuprawnione było utożsamienie pojęcia budynku z pojęciem budowli i zakwalifikowanie przedmiotowej inwestycji telekomunikacyjnego obiektu budowlanego - do kategorii budynku pomimo, iż są to różne pojęcia, zdefiniowane przez ustawodawcę. Jak wynika z zapisów planu ograniczenie wysokości zabudowy ustalone w § 226 ust. 3 pkt 2 lit. c odnosi się tylko do budynków. Wobec więc zbieżności zarzutów zawartych w skardze Spółki [...] , zmierzających do uchylenia decyzji Wojewody [...], z ustaleniem zaistniałego błędu organ wojewódzki słusznie stwierdził, że skarga z dnia 23.02.2011r. wniesiona przez Spółkę [...] sp. z o.o. z siedzibą [...], zasługuje w całości na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu Strony skarżącej, że Wojewoda naruszył przepisy prawa procesowego, art. 7, 8 i 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego skarżonej decyzji i nieodniesienie się do wszystkich zarzutów Strony VII SA/Wa 1095/11 skarżącej zawartych w odwołaniu, ponieważ zdaniem Sądu decyzja wydana została w trybie autokontroli i pozostaje ona w ścisłym związku z decyzją drugoinstancyjną zmienioną (uchyloną) przed decyzję autokontrolną, a w konsekwencji z całym postępowaniem administracyjnym w danej sprawie. Decyzja autokontrolną, zastępująca decyzję organu odwoławczego, nie jest rozstrzygnięciem wydanym w oderwaniu od pierwszej decyzji odwoławczej rozpoznającej odwołanie P.P.H. "[...]L" oraz decyzji pierwszoinstancyjnej. Reasumując, zdaniem Sądu, organ Wojewoda uwzględniając skargę w trybie autokontroli i Prezydent [...] wydający pozwolenie na budowę nie naruszyli prawa budowlanego, a w szczególności nie naruszyli art. 35 ust.1 pkt. 1 Prawa budowlanego, nakładającego na organ obowiązek sprawdzenia zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) skargę oddalił.