VII SA/Wa 1096/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz J. K. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...].12.2011r., nakazującej mu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym wielorodzinnego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce położonej przy ul. M. [...] w O. poprzez wykonanie w wyznaczonym terminie robót budowlanych, to jest: naprawienie elementów konstrukcyjnych stropu nad piwnicą, naprawienie kominów poprzez rozebranie i wykonanie ich od nowa, wykonanie wentylacji w pomieszczeniach z piecem, w łazience i w WC, wykonanie nowych obróbek blacharskich, rynien i rur spustowych, wykonanie skutecznej izolacji przeciwwilgociowej poziomej i pionowej ław i ścian fundamentowych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie administracyjne oraz czynności kontrolne przeprowadzone przez pracowników PINB w [...] w dniu 11.10.2011 r. wykazały, że na działce przy ul. M. [...] w O. istnieje budynek mieszkalny wielorodzinny. Przedmiotowy budynek ze względu na wiek i czas eksploatacji jest w złym stanie technicznym. Organ wskazał, że z przedłożonej przez wnioskodawcę ekspertyzy technicznej nr [...] wykonanej przez rzeczoznawcę budowlanego J. P. wynikało, że ławy i ściany budynku są częściowo zawilgocone (brak skutecznej izolacji przeciwwilgociowej), rynny i rury spustowe są w dużej części skorodowane, kominy są w złym stanie technicznym, stwierdzono częściowe zniszczenie więźby dachowej wraz z pokryciem. Strop nad piwnicą w wyniku zalewania wodami opadowymi uległ znacznemu zawilgoceniu i przegniciu. Jednocześnie ustalono, że dla przedmiotowego budynku prowadzona jest na bieżąco książka obiektu budowlanego oraz, że wykonywane są przeglądy budynku. Po stwierdzeniu tych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku organ powiatowy nakazał J. K. ich usunięcie. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] jest prawidłowa, a analiza materiału dowodowego wykazała, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny jak i przeprowadził postępowanie administracyjne. W ocenie organu odwoławczego nakazane roboty budowlane są niezbędne i umożliwią prawidłowe korzystanie z budynku. Stanowią niezbędne minimum jakie właściciel obiektu powinien wykonać w przyszłości. Ze względu na to, iż z pism zobowiązanego oraz z treści ekspertyzy przedłożonej do akt sprawy wynikało, że remont obiektu jest nieopłacalny organ odstąpił od nałożenia na właściciela innych robót budowlanych dotyczących budynku. Dalej organ wskazał, że przepis art. 61 Prawa budowlanego nakłada na właściciela lub zarządcę określone obowiązki w zakresie utrzymywania obiektu budowlanego i jego użytkowania. Decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego. Organ nadzoru budowlanego przy zaistnieniu jednej z wyżej wymienionych przesłanek był zobligowany do podjęcia stosownej decyzji. Jakkolwiek organ odwoławczy uznał, że w sprawie zaszły przesłanki wynikające z pkt. 1, 3 i 4, art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, to jednak wskazanie przez organ powiatowy w sentencji decyzji tylko dwóch przesłanek nie stanowiło naruszenia przepisów prawa, ani nie mogło być podstawą do uchylenia decyzji organu I instancji. Poza tym w ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a. , gdyż jej uzasadnienie nie zawierało wszystkich wymaganych ustawą elementów, tym niemniej organ odwoławczy wskazał, że poprzez własne uzasadnienie to naruszenie usunął. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wyjaśnił, że wniosek skarżącego o wszczęcie postępowania w sprawie nie wskazywał wprost, że żąda on wydania decyzji w trybie art. 68 Prawa budowlanego. We wniosku wskazano jedynie na stan techniczny budynku oraz przedłożono ekspertyzę techniczną obiektu. Także w toku postępowania przed organem I instancji skarżący nie wskazał, że chodzi mu o wydanie decyzji w trybie art. 68 Prawa budowlanego. W ocenie organu II instancji z treści wniosku, jak również z dokumentacji technicznej, ani z ustaleń protokolarnych dokonanych przez PINB w [...] nie wynika, aby sporny budynek groził bezpośrednio zawaleniem. Aby można nakazać wyłączenie z użytkowania obiektu budowlanego lub jego części oraz nakazać wykonanie określonych zabezpieczeń w trybie art. 68 Prawa budowlanego muszą zostać spełnione następujące przesłanki, tj. budynek musi być przeznaczony na pobyt ludzi, właściwy organ musi protokolarnie stwierdzić bezpośrednie zagrożenie zawaleniem obiektu budowlanego lub jego części. W niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego nie stwierdził bezpośredniego zagrożenia zawalenia się budynku lub jego części. W związku z powyższym organ nie miał podstaw prawnych do wydania decyzji w oparciu o art. 68 Prawa budowlanego. Nawet zły stan techniczny budynku, ale bez wykazania "stanu bezpośrednio grożącego zawaleniem, nie uzasadnia wydania decyzji na podstawie art. 68 ustawy - Prawo budowlane. Przesłankę tego przepisu wypełnia bezpośrednia groźba zawalenia. Bezpośredniość zdarzenia oznacza, że nastąpi ono niezwłocznie, bez żadnych ogniw pośrednich. Zły stan techniczny obiektu, jego szpecący wygląd, usterki czy też stan kwalifikujący do rozbiórki nie są tożsame ze stanem realnego, bezpośredniego zagrożenia zawaleniem. W konsekwencji organ przyjął, że choć sporny budynek znajduje się w złym stanie technicznym, to nie stwierdzono bezpośredniego zagrożenia zawaleniem. Wskazanie w ekspertyzie złego stanu technicznego budynku i zagrożenia katastrofą budowlaną, nie mogło stanowić podstawy nałożenia obowiązku w trybie art. 68 Prawa budowlanego. Z materiału dowodowego nie wynikało, aby takie zagrożenie miało miejsce. Dalej organ wywodził, że treść wniosku skarżącego nie budziła wątpliwości co do zakresu prowadzonego postępowania. Poza tym co do możliwości wydania decyzji nakazującej Prezydentowi Miasta O. zapewnienie lokali zamiennych lokatorom budynku, organ powiatowy wypowiedział się w piśmie z dnia 30.12.2011 r. Samo złożenie przez inwestora wniosku nie mogło stanowić podstawy rozstrzygnięcia w trybie art. 68 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy wskazał, że poza jego zakresem zainteresowania pozostaje także, kogo będą obciążały koszty doprowadzenia obiektu budowlanego do należytego stanu. Przepisy Prawa budowlanego umożliwiają właścicielowi dokonanie rozbiórki budynku po uprzednim uzyskaniu stosownego pozwolenia na rozbiórkę od właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej lub dokonaniu stosownego zgłoszenia (art. 31 Prawa budowlanego). J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. Naruszenie przepisów postępowania, które w istotny sposób wpłynęło na wynik postępowania, to jest: - art. 61 § 1 k.p.a. polegające na tym, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien był uchylić decyzję organu I instancji, bowiem została wydana w postępowaniu wszczętym na wniosek J. K. (a nie z urzędu), Decyzja ta nie zawiera rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania J. K. Organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego i dowodowego na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia żądania wnioskodawcy, co spowodowało naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 66 i art. 68 ustawy Prawo budowlane); - art. 15 k.p.a. (zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego) polegające na tym, że wnioskodawca J. K. został pozbawiony przez organ II instancji prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy z jego wniosku. - art. 7 k.p.a. , art. 77 § 1 k.p.a. , art. 81 k.p.a. i art. 84 k.p.a. - polegające na tym, że organ II instancji nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozważył materiału dowodowego, Organy zaniechały ustalenia kto jest właścicielem nieruchomości, na której posadowiony jest budynek, tym samym nie ustaliły stron postępowania, nie zapewniły im udziału w tym postępowaniu, w następstwie czego obowiązki nałożyły tylko na jednego ze współwłaścicieli nieruchomości tj. J. K. - art. 80 k.p.a. - polegające na dowolnej ocenie ekspertyzy technicznej autorstwa doc. dr inż. J. P. z sierpnia 2011 r. oraz oględzin nieruchomości, z których sporządzono protokół w dniu 11 października 2011 r. - art. 28 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. wskutek zaniechania ustalenia kto jest właścicielem nieruchomości, w następstwie czego za stronę postępowania organ uznał jedynie wnioskodawcę i wadliwie tylko na wnioskodawcę nałożył obowiązki w zakresie przywrócenia budynku do stanu nadającego się do eksploatacji; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na tym, że organ II instancji utrzymał w mocy wadliwą decyzję organu I instancji, podczas gdy powinien na podstawie art. 138 § 2 kpa ją uchylić; - art. 138 § 2 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu. II. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 195 kc poprzez jego niezastosowanie; - art. 66 ust. 1 pkt. 3 i 4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie w postępowaniu wszczętym z wniosku skarżącego, w sytuacji gdy skarżący w swoim wniosku żądał nakazania opróżnienia i wyłączenia z użytkowania budynku z uwagi na bezpośrednie zagrożenie zawaleniem, nie wnosił o obciążenie go obowiązkami, o których mowa w art. 66 ustawy Prawo budowlane; - art. 66 ust. 1 pkt. 3 i 4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię, to jest wykładnię dokonaną z pominięciem art. 140 kc w zw. z art. 195 kc i art. 21 Konstytucji RP i art. 64 Konstytucji RP; - art. 68 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy wnioskodawca wnosił o jego zastosowanie i zachodziły przesłanki jego zastosowania. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazał, że podstawowe znaczenie mają zarzuty naruszenia art. 61 § 1 k.p.a. , art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w związku z art. 195 k.p.a. i art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie przedmiotowego i podmiotowego aspektu sprawy, zaś pozostałe wskazane w zarzutach skargi naruszenia prawa są ich wynikiem. Postępowanie administracyjne zostało wszczęte na podstawie wniosku M. O. pełnomocnika J. K. M. O. w piśmie z 18 sierpnia 2011 r. informowała organ I instancji, że budynek przy ul. M. [...] w O. znajduje się w bardzo złym stanie technicznym, na dowód czego złożyła stosowną ekspertyzę, z której jej zdaniem wynikało, że należy niezwłocznie wykwaterować z budynku wszystkich lokatorów i budynek rozebrać. W związku z powyższym domagała się od organu I instancji, by zwrócił się do Prezydenta miasta O. o wskazanie lokali zamiennych dla lokatorów. Tak sformułowane żądanie nie wzbudziło wątpliwości organu I instancji, który zakwalifikował je jako żądanie wszczęcia postępowania w sprawie stanu technicznego budynku, a nie jako żądanie nakazania opróżnienia budynku z lokatorów i rozbiórki budynku. Organy administracji, w przypadku gdy dojdzie do wszczęcia postępowania na wniosek strony, a nie z urzędu, nie są uprawnione do tego, by za wnioskodawcę decydować o tym, co jest przedmiotem żądania. W postępowaniu wszczętym na wniosek strony, organ administracji nie może samowolnie zmieniać żądania strony, albowiem prowadzi to do niedozwolonej zmiany kwalifikacji prawnej żądania strony. Jeżeli organ ma wątpliwości co do tego, o co stronie chodzi we wniosku, powinien ją wezwać do doprecyzowania żądania. W postępowaniu administracyjnym strona nie ma obowiązku wskazywać podstawy prawnej swego żądania, Organ administracji jest zobowiązany ustalić rzeczywistą wolę strony zawartą we wniosku, a nie domniemywać lub przeinaczać tę wolę. Za niedopuszczalne należy uznać w świetle art. 61 § 1 kpa i art. 15 kpa takie stanowisko organu II instancji, w którym dysponując precyzyjnym żądaniem strony, zamiast rozpoznać to żądanie orzeka w innym przedmiocie. Okoliczność, że organ I instancji procedował w innym przedmiocie, aniżeli żądanie wnioskodawcy, spowodowało iż organy nie przeprowadziły w sposób wyczerpujący i kompletny postępowania wyjaśniającego i dowodowego. Uczestniczy postępowania nie mogli się wypowiedzieć co do oględzin, albowiem zostali przez organy administracji pozbawieni prawa czynnego udziału w postępowaniu, a tym samym protokół nie może stanowić dowodu na okoliczność, iż budynek nie grozi zwaleniem. Nadto dowolność oceny organu polegała na tym, że z protokołu wywnioskował, że budynek nie grozi zwaleniem, podczas gdy z protokołu nie wynika ani to, że budynek grozi zawaleniem ani to, że budynek nie grozi zawaleniem, albowiem protokół w ogóle kwestii "zawalenia się budynku" nie porusza. Organ nie wyjaśnił dlaczego dał wiarę rzeczoznawcy budowlanemu, jeśli chodzi o opis stanu technicznego budynku, a nie dały tej wiary jeśli chodzi o konsekwencje stanu technicznego budynku: groźbę jego bezpośredniego zawalenia się. Ani z decyzji organu II instancji, ani organu I instancji nie wynikało z jakiego dowodu organy wywiódł, że budynek nie grozi zawaleniem i że nie zachodzą przesłanki do nakazania jego opróżnienia i wyłączenia z eksploatacji. Nie ustalono czyją własność stanowi nieruchomość oraz czy J. K., jest uprawniony samodzielnie złożyć wniosek o nakazanie opróżnienia budynku z uwagi na zagrożenie katastrofa budowlana i jego wyłączenie z eksploatacji. Tymczasem nieruchomość położona w O., przy ul. M. [...], stanowi współwłasność: E. K. (udział 1/6), J. K. (udział 1/6), H. K. (udział 1/6), Z. M. (udział 1/6) oraz wnioskodawcy (udział 2/6). Organy nadzoru budowlanego nakazały jednemu ze współwłaścicieli inwestować w ruinę, pomijając brak woli właściciela w tym zakresie i jego chęć rozbiórki budynku. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego. W świetle tego przepisu: "1. W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. " Tymczasem żądanie skarżącego z dnia 18 sierpnia 2011 r. wniesione do powiatowego organu nadzoru budowlanego za pośrednictwem pełnomocnika M. O. było wyraźnie sprecyzowane i polegało na domaganiu się wydania decyzji nakazującej Prezydentowi Miasta O. wskazania lokatorom mieszkającym w budynków lokali zamiennych. Skarżący we wniosku twierdził wyraźnie - "wg ekspertów należy niezwłocznie wykwaterować wszystkich lokatorów i budynki rozbierać". W tym kontekście nie ulegało wątpliwości, że skarżący domaga się wydania decyzji na podstawie art. 68 Prawa budowlanego. Inna interpretacja treści wniosku nie wchodziła w rachubę, skoro skarżący z własnej inicjatywy i na własny koszt wykonał ekspertyzę budowlaną, a następnie przedstawił ją organowi. Nie ulega wątpliwości, że gdyby zamiarem wnioskodawcy była chęć wyremontowania budynku w zakresie stwierdzonych w ekspertyzie nieprawidłowości, to nie musiałby się zwracać do organu nadzoru budowlanego oczekując wydania stosownych nakazów co do poprawy stanu budynku. Gołosłowne są twierdzenia organu II instancji, że wniosek skarżącego o wszczęcie postępowania w sprawie nie wskazywał, na żądanie wydania decyzji w trybie art. 68 Prawa budowlanego. Przypomnienia wymaga, że w postępowaniu administracyjnym strona nie miała obowiązku precyzować podstawy prawnej swego żądania, to jest konkretnego przepisu - w tym przypadku art. 68 Prawa budowlanego. W postępowaniu wszczętym na wniosek strony, organ administracji nie może samowolnie zmieniać żądania strony, albowiem prowadzi to do niedozwolonej zmiany kwalifikacji prawnej żądania strony. Chybione było również twierdzenie organu odwoławczego, że w zakresie możliwości wydania decyzji nakazującej Prezydentowi Miasta O. zapewnienie lokali zamiennych lokatorom budynku, organ powiatowy wypowiedział się w piśmie z dnia 30.12.2011 r. Żądanie skarżącego wymagało odniesienia się organu nadzoru budowlanego w formie prawem przewidzianej – czyli decyzji, z następczą możliwością weryfikacji jej prawidłowości przez Sąd Administracyjny. Zatem skoro decyzja organu I instancji, została wydana w postępowaniu wszczętym na wniosek J. K. - art. 61 § 1 k.p.a. (a nie z urzędu), to w istocie organ nie rozstrzygnął w przedmiocie żądania J. K. Nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego i dowodowego na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania wnioskodawcy to jest wydania decyzji na podstawie art. 68 Prawa budowlanego. Za wadliwe uznać należy w świetle art. 61 § 1 k.p.a. takie działanie organu, kiedy dysponując precyzyjnym żądaniem strony, zamiast rozpoznać to żądanie orzeka jedynie w innym zakresie. Naruszało to również zasadę zaufania do władzy publicznej wynikającą z art. 8 k.p.a. Oczywiście organ mógł po dokonaniu stosownych ustaleń rozstrzygnąć odmownie w zakresie tak sprecyzowanego żądania wnioskodawcy, a następnie z urzędu orzec w zakresie objętym treścią art. 66 Prawa budowlanego, jeśli uznał to za konieczne. Jednak takiego działania organu w tej sprawie nie było. Należy podkreślić, że we wnioskach zawartych w w/w ekspertyzie przedłożonej przez wnioskodawcę wskazano m. in.: "Budynek jest w złym stanie technicznym. Wieloletni brak konserwacji spowodował znaczne uszkodzenie obiektu, które nadal się pogłębia. W stanie zagrożenia awaryjnego jest strop nad piwnicą (...) strop częściowo stracił swoją nośność. Stan taki może w każdej chwili doprowadzić do katastrofy budowlanej". Ustalenia z oględzin budynku przeprowadzonych przez organ I instancji w dniu 11.10.2011 r., zawarte następnie w protokole, były bardzo pobieżne. Organ powołał się na opis stanu technicznego budynku wynikający z ekspertyzy autorstwa doc. dr inż. J. P. z sierpnia 2011. Ostatecznie organy wywiodły, że budynek nie grozi zwaleniem, podczas gdy z protokołu nie wynika ani to, czy budynek grozi zawaleniem ani to, że budynek nie grozi zawaleniem. Protokół nie zawiera w ogóle ustaleń w kwestii możliwości "zawalenia się budynku". Dodatkowo organy zaniechały ustalenia kto jest właścicielem nieruchomości, zabudowanej przedmiotowym budynkiem. Tym samym nie ustaliły stron postępowania, nie zapewniły im czynnego w nim udziału. Z odpisów księgi wieczystej przedmiotowej nieruchomości, dołączonej do skargi wynika że nieruchomość stanowi współwłasność kilku osób w tym wnioskodawcy. W tych okolicznościach należało uchylić decyzje organów zapadłych w niniejszej sprawie, natomiast postępowanie administracyjne związane z wnioskiem skarżącego z dnia 18 sierpnia 2011 r. powinno być przeprowadzone ponownie od początku z uwzględnieniem oceny prawnej Sądu sformułowanej wyżej. Mając na uwadze stwierdzone naruszenia prawa - Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, 152 , 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.