VII SA/Wa 1097/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak- Pęczkowska, asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi H. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r., Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2016 r., poz. 23 zm.) zwanej dalej "Kpa", w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U z 2016 r., poz. 290 zm.), po rozpoznaniu odwołania H. F. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r., odmawiającej uchylenia decyzji własnej Nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego za dz. nr ew. [...] obręb [...] w [...] w gminie [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lutego 2014r., sygn.. akt VII Sa/Wa 2156/13 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia 29 lipca 2013 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., odmawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia [...] maja 2009 r., zatwierdzającej projekt budowlany, i udzielającej pozwolenia na nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] obręb [...] w [...] w gminie [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż przyjęta przez organ ocena materiału dowodowego, z której wynika, iż skarżąca H. F. została prawidłowo (w trybie art. 44 kpa), zawiadomiona o wszczęciu postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, a następnie (także w trybie art. 44 kpa), została jej doręczona decyzja z dnia [...] maja 2009 r., nie objęła całokształtu materiału dowodowego. W szczególności nie wskazano pod jakim adresem – w [...], czy [...], została awizowana przesyłka, a tym samym w jakim miejscu pozostawiono awizo. Stosując się do wytycznych Sądu organ ustalił, iż H. F. w okresie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] maja 2009r., zameldowana była pod adresem [...] ul. [...] w gminie [...], jednakże od 2009r. zamieszkiwała w [...] przy ul. [...]. Nieruchomość położoną w [...], przy ul. [...] wynajmowała osobom trzecim, przy czym jak sama wskazała w piśmie z dnia 10 października 2012 roku, co najmniej raz w tygodniu zgodnie z podpisaną umową najmu musiała być obecna pod tym adresem i m.in. odbierała korespondencję. Nadto na jej prośbę wszystkie przesyłki polecone nadane na adres zameldowania tj. przy ul. [...] w [...] – miały być awizowane pod adresem zamieszkania tj. ul. [...] w [...]. Listonosz dwukrotnie awizował przesyłki nadane przez organ pod aktualnym adresem zamieszkania H. F. – na załączonych kserokopiach zwrotnych poświadczeń odbioru widnieje adnotacja o ich awizowaniu, wypełniona przez listonosza, który obsługuje rejon w [...] ( w którym zamieszkuje H. F.). W 2009 roku rejon nr 4 – ulicy [...] obsługiwał S. Z., który wszelką korespondencję adresowaną do H. F. przekazywał doręczycielowi obsługującemu ul. [...] w [...], J. S. "na ustną prośbę adresatki", co potwierdza oświadczenie Poczty Polskiej. Organ podkreślił, iż ustalając adres zamieszkania H. F., kierował się danym zawartymi w ewidencji gruntów. Tam jako adres zamieszkania i pobytu wskazana była miejscowość [...], ulica [...]. Dysponując taką wiedzą nie był zobowiązany do poszukiwania innego adresu do korespondencji. Zgodnie z art. 20 ust 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U.z 2010 roku, Nr 193, poz. 1287) w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się właściciela gruntu oraz jego miejsce zamieszkania ( adres miejsca pobytu stałego). Dane zawarte w ewidencji są aktualizowane z urzędu (w przypadku danych adresowych po uzyskaniu informacji od właściwej gminy prowadzącej ewidencję osób) lub na wniosek właściciela nieruchomości. Istnieje domniemanie faktyczne, że dane adresowe zawarte w ewidencji są zgodne ze stanem faktycznym tj. miejsce zamieszkania wskazane w ewidencji pokrywa się z miejscem faktycznego stałego pobytu, Kierując się powyższymi ustaleniami Wojewoda [...] wyjaśnił, iż mimo, że od doręczenia decyzji upłynęło więcej niż 5 lat nie zastosował w sprawie art. 146 § 1 kpa, który przewiduje wyłącznie rozstrzygnięcie w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji, a więc takiej sytuacji w której w której organ po rozpoznaniu sprawy doszedł do przekonania, iż w sprawie ziściły się przesłanki do uchylenia decyzji ale upłynął już termin przedawnienia i jedynym możliwym rozstrzygnięciem jest wydanie decyzji stwierdzającej naruszenie prawa. Jeżeli natomiast organ nawet po upływie okresu przedawnienia stwierdzi, iż nie ma podstaw do wzruszenia decyzji i zarzuty z wniosku o wznowienie nie zasługują na uwzględnienie powinien odmówić uchylenia decyzji. Przyjęcie odmiennego założenia zmuszałoby do wydania decyzji stwierdzającej naruszenia prawa nawet, gdyby do takiego naruszenia nie doszło, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie na decyzję Wojewody [...] wzniosła H. F. zarzucające naruszenie przepisów postępowania, art. 6,7,8 i 10 kpa, oraz prawa materialnego art. 35 ustawy Prawo Budowlane. Podkreśliła ,że organ nie udowodnił, a miał taki obowiązek, że korespondencja do niej kierowana została prawidłowo doręczona. Zakwestionowała także oświadczenia naczelników urzędu pocztowego, przekazane organowi administracji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżana decyzja nie narusza prawa w rozumieniu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zmianami). Na wstępie wskazać należy, iż zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r., którą utrzymano w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016 r., odnawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia [...] maja 2009 r., o pozwoleniu na nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr. [...] w [...], wydana została w postępowaniu nadzwyczajnym w przedmiocie wznowienia postępowania. Organ po ponownym przeprowadzeniu postępowania, zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w wyroku z dnia 13 lutego 2014 r., uznał, iż w sprawie nie wystąpiła wskazana przez skarżącą przesłanka z art. 145 § 1 pkt. 4 kpa. Podstawową kwestię w niniejszej sprawie było ustalenie, na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy skarżącej H. F. prawidłowo (w trybie art. 44 kpa) doręczono decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2009 r. o pozwoleniu na nadbudowę. Jak ustalił organ w okresie prowadzania postępowania przez organ architektoniczno-budowlany skarżąca zameldowana była w [...], przy ul. [...], co wynika także z danych zawartych w gminnej ewidencji gruntów. W 2009 r. przebywała jednak na stałe w [...], przy ul [...], gdyż nieruchomość w Izabelinie wynajmowała osobom trzecim. Z oświadczenia skarżącej złożonego w toku postępowania wynika, że co najmniej raz w tygodniu odbierała kierowaną do niej korespondencję (na adres w Izabelinie). Jednocześnie przesyłki polecone miały być także awizowane pod adresem aktualnego zamieszkania tj. [...], ul [...], co potwierdza pismo Naczelnika Urzędu Pocztowego w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., z którego wynika, że korespondencja zawierająca decyzje z [...] maja 2009 r., została awizowana, na ustne życzenie skarżącej na adres w [...]. Dalej z pisma wynika, że na załączonych kserokopiach widnieje podpis listonosza, który obsługuje rejon w [...], w którym zamieszkiwała H. F. W tak ustalonym stanie faktycznym, w ocenie Sądu, organ niewadliwie przyjął, iż doszło do skutecznego doręczenia skarżącej, w trybie art. 44 kpa decyzji z dnia [...] maja 2009 r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, przywołany w wyroku z dnia 13 lutego 2014r. sygn. Akt VII Sa/Wa 2156/13, podgląd NSA iż "adresat pisma nie powinien ponosić jakichkolwiek negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu mu korespondencji, będących wynikiem zaniedbań organu lub podmiotu dokonującego doręczenia, a wszelkie pojawiające się w tym zakresie wątpliwości winny być interpretowane i oceniane na jego korzyść." (postanowienie z dnia 15.09.2011 r. sygn. Akt "GSK 1761/11). W niniejszej sprawie nie sposób jednak przyjąć, że doszło do uchybień przy doręczeniu korespondencji będących wynikiem zaniedbań organu. Organ kierując się wytycznymi zawartymi w przywołanym wyroku WSA z dnia 13 lutego 2014r. ocenił prawidłowo zebrany materiał dowodowy i na tej podstawie przyjął, iż nie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 ust. 4 kpa, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zmianami) orzekł, jak w sentencji.