VII SA/Wa 11/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Miasta [...] – Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Miasta [...] – Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej budynku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia W dniu 12 grudnia 2016 r. Miasto [...] – Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] złożyło skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r., Nr [...]. Zaskarżonym postanowieniem organ utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...] nakładające na zarządcę nieruchomości: Zakład Gospodarowania Nieruchomości w Dzielnicy [...] obowiązek przedłożenia, w terminie 4 miesięcy, ekspertyzy technicznej określającej stan techniczny budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego na działce nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. Z. w [...]. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie postanowienia wywoła negatywny skutek finansowy w budżecie skarżącej w postaci wydatkowania środków na wykonanie ekspertyzy. Jednocześnie należy się spodziewać, że właściciel nieruchomości odmówi zwrotu kosztów ekspertyzy. Wykonanie postanowienia grozi skarżącej wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków w postaci straty finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r, poz. 718 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r, sygn. akt GZ 138/04). W ocenie Sądu argumentacja zawarta we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie dała podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa powyżej. Przede wszystkim nie można zgodzić się argumentacją, że ewentualna szkoda finansowa związana z poniesionymi nakładami na sporządzenie ekspertyzy stanowi trudne do odwrócenia skutki. Nakłady pieniężne ze swej istoty są bowiem odwracalne i w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość dochodzenia roszczeń na drodze cywilnoprawnej. Ponadto strona nawet nie wskazała jakie koszty musiałaby ponieść w związku z wykonaniem tej ekspertyzy. Powołanie się zatem na konsekwencje finansowe nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanego postanowienia skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W tym stanie rzeczy przywołane we wniosku okoliczności, nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania przez sąd wykonania ww. postanowienia. Zważyć ponadto należy, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności wydanego postanowienia. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 590/12, LEX nr 1248471). W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.