VII SA/Wa 1101/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2008 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego skargę oddala Decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. .- Prawo budowlane (Dz.U. 2006r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. 2003r. Nr 207 poz. 2016 z późn. zm.) nakazał M. S., w terminie do dnia 30 czerwca 2008r. usunięcie nieodpowiedniego stanu technicznego części obiektu budowlanego budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr ew. [...] położonej w P. poprzez: montaż rynien i rur spustowych ze skierowaniem wylotu rury na własny nieutwardzony teren. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. na wniosek A. i J. P. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej przy ul. Al. W. w P. stanowiącej własność M. S.. Podczas oględzin Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. stwierdził, iż na w/w działce znajduje się budynek gospodarczy konstrukcji murowanej o wymiarach w rzucie poziomym 6,0 m x 27,80 m. Budynek jednokondygnacyjny z poddaszem użytkowym o dachu dwupołaciowym, pokrytym blachą. Spadek dachu w kierunku sąsiedniej nieruchomości. Okap dachu wysunięty 40 cm poza ścianę budynku. Brak rynien i rur spustowych. H. S. (ojciec właścicielki budynku) oświadczył, że przedmiotowy obiekt wybudowany został na podstawie pozwolenia na budowę w latach 1969-1970 przez ówczesnego właściciela przy czym nie posiada on dokumentacji budowy. Organ I instancji wskazał, iż ustawa z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane w normie zawartej w art. 61 stanowi, że właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany użytkować obiekt zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać go w należytym stanie technicznym i estetycznym. Za należyty stan techniczny obiektu budowlanego należy uznać stan sprawności technicznej tego obiektu jako całości oraz jego elementów, instalacji i urządzeń, odpowiadający wymaganiom prawa, w tym przepisom techniczno - budowlanym, obowiązującym Polskim Normom i zasadom wiedzy technicznej. Stosownie do przepisu § 29 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002r. Nr 75, poz. 690 z późn.zm.) dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu skierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Przepis ten ma na celu ochronę uzasadnionego interesu osób trzecich i winien być odczytywany w kontekście przepisu § 126 ust. 1 tego rozporządzenia stanowiącego, że dachy i tarasy, a także zagłębienia w ścianach zewnętrznych budynku powinny mieć odprowadzenie wody opadowej do wyodrębnionej kanalizacji deszczowej lub kanalizacji ogólnospławnej, a w przypadku braku takiej możliwości dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny nieutwardzony teren". Zgodnie z przepisami długość rynny odprowadzającej wodę do jednej rury spustowej nie powinna być większa niż 20 m. Z przepisów powyższego rozporządzenia wynika obowiązek właściciela do zapewnienia odprowadzenia wody opadowej na własną działkę. W związku z tym, iż organ nadzoru budowlanego jest upoważniony do podejmowania działań niezbędnych do usunięcia zagrożeń dla ludzi lub mienia albo do usunięcia oszpeceń otoczenia, a część obiektu - znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym i narusza warunki techniczne, należało w ocenie organu, orzec o usunięciu nieodpowiedniego stanu technicznego. Decyzją z dnia [...] maja 2008r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania M. S. - uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008r. w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie orzekł, iż obowiązek należy wykonać do dnia 31 lipca 2008r., w pozostałej części tj. usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego części obiektu budowlanego budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr ew. [...] położonej w P. należącego do M. S. - utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż art. 66 ust 1 pkt 1 Prawo budowlane ma na celu umożliwić doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu odpowiadającemu wymogom bezpieczeństwa, a także normom technicznym i estetycznym. Przepis art. 61 ww. ustawy wskazuje podmioty zobowiązane do dbania o stan techniczny obiektu budowlanego; są to właściciel i zarządca obiektu budowlanego. Przez zarządzanie obiektem budowlanym należy rozumieć w szczególności podejmowanie czynności w zakresie bieżącej konserwacji i utrzymania obiektu budowlanego. Organ nadzoru może uznać za nieodpowiedni stan techniczny wówczas, gdy ujawniony stan obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów i tylko w takim przypadku organ nadzoru budowlanego może nałożyć obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Przeprowadzona kontrola wykazała nieprawidłowości stanu technicznego obiektu związane z brakiem orynnowania budynku gospodarczego, co może powodować spływ wód opadowych na działkę sąsiednią. W związku z tym organ I instancji prawidłowo nałożył obowiązek orynnowiania obiektu zgodnie z przepisem § 29 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w celu usunięcia zagrożeń. Skargę na decyzję z [...] maja 2008r. nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. S. wnosząc o jej uchylenie. W ocenie skarżącej błędne są ustalenia organów administracji, iż woda opadowa może spływać na nieruchomość sąsiednią. Obiekt znajduję się w zbyt dużej odległości od granicy nieruchomości, a w decyzji nie wzięto pod uwagę wysokości obiektu. Nie zastosowano wartości matematycznych wyliczania konta oraz sposobu badania opadu deszczowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zarzucił stronie bierny udział w postępowaniu. Skarżąca nie zgadza się z tym twierdzeniem. Dnia 13 listopada 2007 roku, złożyła w Powiatowym Inspektoracie Budowlanym wyjaśnienia, brała aktywny udział w oględzinach. W skardze zarzucono ponadto, iż w decyzji dokonano błędnej interpretacji rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r., bowiem zapis § 29 ma zastosowanie jedynie do "dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych". W badanej sprawie strona nie dokonywała zmian biegu. Spływ jest naturalny i skierowany na utwardzony grunt swojej nieruchomości. Organy nie udowodniły również przesłanek stwierdzających zagrożenie dla ludzi lub mienia albo "oszpeceń" otoczenia. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1§1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w przypadku, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu takie naruszenie prawa w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło, dlatego skargę należało oddalić. Art. 61 Prawa budowlanego nakłada na właściciela (zarządcę) budynku obowiązek użytkowania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem oraz utrzymanie go w należytym stanie technicznym, zgodnie z art. 5 ust 2 tej ustawy. Przez nienależyty stan techniczny budynku należy rozumieć nie tylko zużycie techniczne obiektu, ale również wynik naruszeń przepisów techniczno-budowlanych. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Naruszenie obowiązków wynikających z art. 61 w zw. z art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego skutkuje m.in. sankcjami określonymi w art. 66 tej ustawy. Zgodnie z §126 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dachy przy ścianach zewnętrznych budynku powinny mieć odprowadzenie wody opadowej do wyodrębnionej kanalizacji deszczowej lub kanalizacji ogólnospławnej, a w przypadku braku takiej możliwości dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny nieutwardzony teren. §29 tego rozporządzenia określa, że dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Z akt niniejszej sprawy wynika bezspornie, że budynek oddalony jest od granicy działki o 1,30m, spadek dachu jest w kierunku działki sąsiedniej a okap dachu wysunięty jest na 40cm od ściany budynku. Z akt wynika również, iż brak jest orynnowania i rur spustowych odprowadzających wody opadowe na własny nieutwardzony teren. Biorąc więc pod uwagę stan faktyczny budynku jak również obowiązek właściciela (zarządcy) obiektu do zapewnienia odprowadzenia wody opadowej z dachu na własną działkę należy stwierdzić iż decyzje obydwu organów były prawidłowe. Niewątpliwie zauważyć należy, że jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji podał art. 66 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 roku. Faktycznie podstawą jest pkt 3 tego artykułu. Nie jest to jednak uchybienie, które mogłoby skutkować uchyleniem prawidłowej decyzji. Należy zauważyć, że nie każde naruszenie prawa materialnego lub procesowego stanowi podstawę do uchylenia decyzji. Naruszenie prawa materialnego uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia tylko wtedy, gdy miało wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca nie precyzuje, co należy rozumieć przez naruszenie prawa "mające wpływ na wynik sprawy". Przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji, gdy nawet w wypadku prawidłowego zastosowania prawa materialnego treść decyzji lub postanowienia byłaby taka sama Badając pozostałe zarzuty skargi Sąd uznał, iż niezależnie od faktu, czy wody opadowe z dachu przedmiotowego budynku spadają na działkę A. i J. P., czy też spadają na działkę skarżącej, na podstawie cytowanego już wyżej §126 ust. 1 budynek ten powinien mieć odprowadzenie wody opadowej jak wskazano w przepisie. Stwierdzenie braku takiego systemu odprowadzania wody opadowej jest równoznaczne ze stwierdzeniem nieodpowiedniego stanu technicznego. Przepis art. 66 ust.1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy mówi, iż w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, jak już wskazano, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając jednocześnie termin wykonania tego obowiązku. Konstrukcja tego przepisu jest taka, że zwrot "właściwy organ nakazuje" wskazuje, iż organ jest nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W związku z powyższymi rozważaniami Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy uznając, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiada prawu, a podniesione w skardze zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.