VII SA/Wa 1104/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Joanna Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem postanawia: odrzucić skargę. Na mocy zarządzenia z dnia 11 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do skarżącego W. N., o wpłacenie na konto Sądu wpisu sądowego, a ponadto o usunięcie braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi, nadesłanie sześciu odpisów skargi, a także do ustanowienia pełnomocnika dla doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Zarządzenie powinno być wykonane w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymaniawezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący otrzymał ww. wezwanie Sądu w dniu 17 czerwca 2014 r., zatem wyznaczony 2 miesięczny termin minął z upływem dnia 17 sierpnia br. Po sprawdzeniu w rejestrze dochodów ustalono, że na konto Sądu nie wpłynęła żadna kwota z tytułu należnego wpisu sądowego od skarżącego. Nie uzupełniono także braków formalnych skargi poprzez ustanowienie pełnomocnika dla doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Skarżący nadesłał jedynie sześć odpisów skargi oraz dodatkowo jeden egzemplarz podpisanej skargi. Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd odrzuca skargę gdy pomimo wezwania nie został od niej uiszczony należny wpis. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi. Ponadto zgodnie z art. 299 § 2 w zw. z § 1 ww. ustawy w razie niedopełnienia obowiązku ustanowienia pełnomocnika dla doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce sąd wzywa do uzupełnienia tego braku w terminie 2 miesięcy pod rygorem odrzucenia skargi. Z uwagi na powyższe w oparciu o art. 220 § 3, art. 58 § 1 pkt 3 i art. 299 § 2 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.