VII SA/Wa 1104/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk ( spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. staż. Paulina Sierkin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z [...] marca 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] listopada 2015 r., Nr [...] umarzającą w całości postępowanie administracyjne wszczęte z wniosku Stowarzyszenia [...] o zmianę decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] lutego 1998 r. sygn. [...] udzielającej zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi do utworów architektonicznych, architektoniczno-urbanistycznych oraz urbanistycznych. Organ odwoławczy wskazał, że w piśmie z 11 września 2013 r. Stowarzyszenie [...] (dalej jako "S[...]" bądź "Stowarzyszenie") złożyło do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (zwanego dalej "Ministrem") wniosek o zmianę decyzji Ministra Kultury i Sztuki z dnia [...] lutego 1998 r., znak: [...] udzielającej temu stowarzyszeniu zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi do utworów architektonicznych, architektoniczno-urbanistycznych oraz urbanistycznych jako organizacji zbiorowego zarządzania. W zamierzeniu wnioskodawcy zmiana miała polegać na zastąpieniu treści aktualnie posiadanego zezwolenia zezwoleniem na "działanie w charakterze organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi do utworów architektonicznych, architektoniczno-urbanistycznych oraz urbanistycznych w zakresie ochrony autorskich praw osobistych twórców oraz udzielania zezwoleń na rozporządzanie i korzystanie z opracowań tych utworów na potrzeby przebudowy, rozbudowy lub modernizacji obiektu budowlanego". Pismami z 12 lutego 2014 r. oraz 13 marca 2014 r., Minister wezwał S[...] do przedłożenia szczegółowych wykazów, w tym wykazu (w formie tabeli) wszystkich spraw prowadzonych przez S[...], gdzie były podejmowane przez S[...] czynności polegające na udzielaniu zgód na korzystanie z praw zależnych oraz udzielaniu ochrony autorskim prawom osobistym ze wskazaniem, jakiego rodzaju czynności były podejmowane w ramach poszczególnych spraw, jaki był wynik tych spraw, w jakiej wysokości należności zostały uzyskane przez uprawnionych w związku z prowadzeniem tych spraw, w jakiej wysokości i od kogo S[...] pobrało wynagrodzenie z tytułu prowadzenia tych spraw, w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego pisma pod rygorem uznania, że Stowarzyszenie [...] S[...] z siedzibą w [...] nie daje rękojmi należytego zarządzania prawami autorskimi. Pismem z dnia 1 kwietnia 2014 r. S[...] wskazało, że nie jest w stanie przedstawić wykazu spraw wskazanych w wezwaniu Ministra, tj. w których były podejmowane przez S[...] czynności polegające na udzielaniu zgód na korzystanie z praw zależnych oraz udzielaniu ochrony autorskim prawom osobistym, gdyż w ocenie S[...] zakres zezwolenia nie pozwala S[...] na podejmowanie takiej działalności. Dotychczas S[...] podejmował bowiem jedynie "interwencje w sprawach zgłoszonych S[...] przez zarówno zrzeszonych jak i niezrzeszonych architektów, w zakresie naruszeń osobistych praw autorskich i praw zależnych". Pismem z dnia 26 października 2015 r., sygn. [...], Minister poinformował S[...] o fakcie znanym Ministrowi z urzędu, tj. wydaniu przez Ministra w dniu [...] października 2015 r. decyzji sygn. [...] w przedmiocie cofnięcia Stowarzyszeniu [...] z siedzibą w [...] zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi do utworów architektonicznych, architektoniczno-urbanistycznych oraz urbanistycznych udzielonego decyzją Ministra Kultury i Sztuki z dnia [...] lutego 1998 r., znak[...] . Równocześnie Minister, stosownie do art. 10 § 1 kpa, poinformował S[...] o prawie zapoznania się z aktami sprawy i złożenia końcowego oświadczenia, tj. wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec powyższego w dniu [...] listopada 2015 r. Minister wydał w przedmiotowej sprawie decyzję o umorzeniu postępowania w całości. W uzasadnieniu decyzji Minister szeroko omówił art. 105 § 1 k.p.a. oraz zasady umorzenia postępowania i odnosząc je do przedmiotowego postępowania wskazał, że w chwili składania wniosku z 11 września 2013 r. o zmianę posiadanego zezwolenia na wykonywanie zbiorowego zarządu prawami autorskimi wnioskodawca był organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi w rozumieniu art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631, ze zm.), działającą na podstawie zezwolenia Ministra Kultury i Sztuki z [...] lutego 1998 r., sygn. [...]. Decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] października 2015 r., znak: [...], wydaną po ponownym rozpoznaniu sprawy, Minister utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2015 r., sygn. [...] o całkowitym cofnięciu Stowarzyszeniu [...] S[...] z siedzibą w [...] zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi. Stosownie do treści art. 16 § 1 kpa decyzja ta jest ostateczna, a zatem S[...] nie jest już stowarzyszeniem, które posiada status organizacji zbiorowego zarządzania. Nie może już być podmiotem stosunku prawnego, którego miałaby dotyczyć zmiana zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi. Z tej samej przyczyny odpadł również przedmiot stosunku prawnego, którego dotyczyło postępowanie zainicjowane wnioskiem S[...] z dnia 11 września 2013 r. Z chwilą bowiem cofnięcia S[...] zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi niemożliwa stała się zmiana tego zezwolenia, o którą wnioskowało S[...]. Minister podsumował następnie, że w sprawie zaistniała wtórna forma bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, w związku z czym postanowił na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzyć w całości postępowanie administracyjne, wydając decyzję z [...] listopada 2015 r., Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister uznał, że zaskarżona decyzja z [...] listopada 2015 r., została wydana w sposób prawidłowy. Żaden z zarzutów strony zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Nie zachodzi również żadna wada decyzji, która uzasadniałaby jej uchylenie lub zmianę w ramach ponownego rozpatrywania sprawy niezależnie od treści zarzutów sformułowanych przez stronę. Decyzja z dnia [...] października 2015 r., sygn. [...] , została przez stronę zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednocześnie strona wniosła o wstrzymanie wykonalności tej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r., sygn. VII SA/WA 2956/15, sąd odmówił wstrzymania wykonalności. Odpis tego postanowienia organ otrzymał w dniu [...] lutego 2016 r. i niniejszym ta okoliczność zostaje podniesiona przez organ jako znana mu z urzędu. Następnie organ wskazał, że cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zbiorowego zarządu jest decyzją merytoryczną, której skutki są analogiczne do uchylenia decyzji w rozumieniu przepisów art. 154-155, 161 i 163 kpa. Podstawą prawną wydania decyzji o cofnięciu takiego zezwolenia są jednak nie przepisy kpa, a przepisy papp. Sam kpa w art. 163 przewiduje zresztą, że "organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na mocy której strona nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych zasadach niż określone w niniejszym rozdziale, o ile przewidują to przepisy szczególne". Cofnięcia zezwolenia nie można natomiast utożsamiać ze stwierdzeniem nieważności decyzji administracyjnej, gdyż takie cofnięcie pozostaje bez wpływu na czynności zbiorowego zarządu dokonane do dnia cofnięcia (skutek ex nunc). Z dniem cofnięcia zezwolenia dane stowarzyszenie przestaje być organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi (lub prawami pokrewnymi) w rozumieniu art. 104 ust. 1 papp, zaś decyzja o udzieleniu zezwolenia przestaje istnieć w obrocie prawnym. W konsekwencji nie ma już możliwości jej zmiany, a postępowanie administracyjne w przedmiocie takiej zmiany powinno być umorzone w całości na podstawie art. 105 § 1 kpa. Zarzuty strony zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczą w większości różnych przepisów kpa (zarzuty z pkt 1-4), ale ich wspólnym elementem jest teza, że na przeszkodzie umorzeniu postępowania stoi fakt, że "decyzja cofająca zezwolenie na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi nie jest prawomocna". Nie ulega wątpliwości, że decyzja cofająca S[...] zezwolenie na wykonywanie zbiorowego zarządu prawami autorskimi nie jest prawomocna w rozumieniu art. 269 kpa, gdyż została przez S[...] zaskarżona do sądu administracyjnego, a postępowanie sądowo - administracyjne nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone utrzymaniem tej decyzji w mocy. Zgodnie jednak z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej "ppsa") "wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności" oraz zgodnie z art. 61 § 2 ppsa, w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - "organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania". Obydwa przepisy ppsa przesądzają zatem, że ostateczna decyzja administracyjna jest wykonalna nawet w przypadku jej zaskarżenia do sądu administracyjnego - jej wykonalność może być natomiast wstrzymana przez organ lub sąd, o ile istnieją ustawowe przesłanki do takiego wstrzymania. W przypadku decyzji cofającej zezwolenie na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi "wykonalność" takiej decyzji oznacza, że decyzja będąca takim zezwoleniem zostaje wyeliminowana z obrotu prawnego ze skutkiem ex nunc, a zatem powinna być uznana za "już nieistniejącą". Nie ma przy tym znaczenia, że decyzja ta nie została jeszcze "skontrolowana" przez sąd administracyjny. Przytoczone wyżej przepisy ppsa wyraźnie stanowią, że zaskarżenie decyzji administracyjnej do sądu nie wstrzymuje jej wykonania. Jednocześnie organ wyjaśnił, że nie uwzględnił wniosku strony o zawieszenie postępowania, zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i ponowionego w piśmie strony z dnia 5 stycznia 2016 r. Opierając się na art. 98 § 1 kpa organ wskazał, że zawieszenie postępowania przepis ten pozostawia uznaniu samego organu. W ocenie MKiDN nie zachodzą żadne powody do zawieszenia postępowania. Stan prawny i faktyczny w sprawie jest oczywisty, a decyzja o umorzeniu postępowania jest jedyną prawidłową decyzją, jaką organ mógł podjąć. W kontekście powyższego nie można uznać za trafne zarzutów S[...], że organ, umarzając postępowanie z powodu tego, że zezwolenie które miało być zmienione zostało cofnięte decyzją nieprawomocną, naruszył przepisy kpa, w szczególności te wskazane przez S[...] w treści jego zarzutów, tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 104 ust 1 i 3, art. 105 § 1, art. 107 §1 i 3. Postępowanie było prowadzone rzetelnie, wnikliwie, i zastosowano prawidłowe przepisy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] marca 2016 r. złożyło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] wnosząc o jej uchylenie, uchylenie poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego co doprowadziło Organ do błędnego ustalenia, iż wszczęte postępowanie z wniosku Stowarzyszenia [...] z dnia [...] września 2013 r. o zmianę decyzji Ministra Kultury i Sztuki z dnia [...] lutego 1998 r., sygn. [...], udzielającej Stowarzyszeniu [...] zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi do utworów architektonicznych, architektoniczno - urbanistycznych oraz urbanistycznych, z uwagi na swoją bezprzedmiotowość należało umorzyć, podczas gdy Organ I instancji swoje rozstrzygnięcie oparł na Decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2015 r. (sygn. [...] ) utrzymującej w mocy Decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. ([...] o całkowitym cofnięciu Stowarzyszeniu [...] zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi, która to Decyzja jest nieprawomocna i została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (sygn. VII SA/WA 2956/15); 2. naruszenie art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie Strony do władzy publicznej polegające na wydaniu Decyzji podtrzymującej Decyzję o umorzeniu postępowania w całości, w sytuacji, gdy Decyzja o cofnięciu zezwolenia nie jest prawomocna i została zaskarżona; 3. naruszenie art. 11 w zw. z art. 107 § 1 oraz § 3 kpa poprzez wydanie Decyzji nieuzasadnionej pod względem prawnym i pod względem faktycznym oraz niewłaściwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającą na pominięciu, że Decyzja w sprawie cofnięcia zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi nie jest prawomocna; 4. naruszenie art. 105 § 1 kpa poprzez wydanie Decyzji utrzymującej w mocy Decyzję umarzającą postępowanie w całości w sytuacji, gdy nie było podstaw do jego umorzenia, ponieważ Decyzja cofająca zezwolenie na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi nie jest prawomocna; 5. naruszenie art. 97 i 98 § 1 kpa poprzez brak rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy istniały przesłanki do jego zawieszenia z uwagi na toczące się postępowanie sądowoadministracyjne mające wpływ na wynik przedmiotowego postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było zatem -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, utrzymał w mocy decyzję umarzającą postępowanie w sprawie. Sądowi znany jest z urzędu fakt, że orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt. VII SA/Wa 2956/15 oddalił skargę Stowarzyszenia [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2015 r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi do utworów architektonicznych udzielonego Stowarzyszeniu [...] decyzją Ministra Kultury i Sztuki z [...] lutego 1998 r., sygn. [...]. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Przepis ten, jak słusznie wskazał organ, obejmuje zatem dwie formy bezprzedmiotowości postępowania: pierwotną, gdy już w chwili wszczęcia postępowania nie istniał jakiś element stosunku administracyjnoprawnego i wtórną, gdy jakiś element stosunku administracyjnoprawnego przestał istnieć w toku postępowania. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że w chwili składania wniosku z 11 września 2013 r. o zmianę posiadanego zezwolenia na wykonywanie zbiorowego zarządu prawami autorskimi wnioskodawca - Stowarzyszenie [...][...] - było organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi w rozumieniu art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631, ze zm.), działającą na podstawie zezwolenia Ministra Kultury i Sztuki z dnia [...] lutego 1998 r., sygn. [...]. Stosownie do art. 104 ust. 1 cytowanej ustawy papp - organizacjami zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, zwanymi dalej "organizacjami zbiorowego zarządzania", w rozumieniu ustawy, są stowarzyszenia zrzeszające twórców, artystów wykonawców, producentów lub organizacje radiowe i telewizyjne, których statutowym zadaniem jest zbiorowe zarządzanie i ochrona powierzonych im praw autorskich lub praw pokrewnych oraz wykonywanie uprawnień wynikających z ustawy. Jednakże z akt sprawy oraz z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] października 2015 r., sygn. [...] , Minister utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] lipca 2015 r., sygn. [...], o całkowitym cofnięciu Stowarzyszeniu [...]S[...] z siedzibą w [...] zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi. Decyzja ta jest ostateczna, a zatem S[...] nie jest już stowarzyszeniem, które posiada status organizacji zbiorowego zarządzania. Jak zatem prawidłowo zauważył organ, Stowarzyszenie nie może już być podmiotem stosunku prawnego, którego miałaby dotyczyć zmiana zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi. Z tej samej przyczyny odpadł również przedmiot stosunku prawnego, którego dotyczyło postępowanie zainicjowane wnioskiem S[...] z dnia [...] września 2013 r. Z chwilą bowiem cofnięcia S[...] zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi niemożliwa stała się zmiana tego zezwolenia, o którą wnioskowało S[...]. Organ słusznie zatem wskazał, że stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą administracyjnego prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu. Skoro S[...] nie jest już organizacją zarządzającą zbiorowymi prawami autorskimi, nie może wnioskować o zmianę charakteru tego zezwolenia. Cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zbiorowego zarządu jest decyzją ostateczną, rozpoznaną merytorycznie, nadto na chwilę obecną, Sąd w sprawie VII SA/Wa 2956/15 oddalił skargę Stowarzyszenia w tym przedmiocie. Jak słusznie zauważył organ, z dniem cofnięcia zezwolenia dane stowarzyszenie przestaje być organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi (lub prawami pokrewnymi) w rozumieniu art. 104 ust. 1 papp, zaś decyzja o udzieleniu zezwolenia przestaje istnieć w obrocie prawnym. W konsekwencji nie ma już możliwości jej zmiany, a postępowanie administracyjne w przedmiocie takiej zmiany należało umorzyć w całości na podstawie art. 105 § 1 kpa, co prawidłowo uczynił organ. W ocenie Sądu, z powyższego bezspornie ustalonego stanu faktycznego wynika bowiem, że skarżące Stowarzyszenie nie posiada już statusu organizacji zarządzającej zbiorowymi prawami autorskimi, a zatem skoro nie sprawuje już tej funkcji, z uwagi na cofnięcie zezwolenia, nie może również wnioskować o zmianę cofniętego zezwolenia. W konsekwencji prawidłowo Minister, stosownie do art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie administracyjne prowadzone z wniosku Stowarzyszenia z 11 września 2013 r. o zmianę (cofniętego) zezwolenia na zarządzanie zbiorowymi prawami autorskimi. Sąd nie podziela zatem podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów procesowych. W ocenie Sądu kontrola zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji wykazała, iż nie naruszają one prawa. Organy przeprowadziły postępowanie w sposób nie naruszający zasad wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1 i art. 107 § 3, a także art. 97 i art. 98 k.p.a. Rozstrzygnięcie oparto na właściwej podstawie prawnej. Stan faktyczny ustalono bezspornie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wyczerpujące i spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., organ w sposób nie budzący wątpliwości przytoczył fakty istotne dla rozstrzygnięcia, wyjaśnił jaki jest przedmiot postępowania, w oparciu o jaką podstawę prawną jest ono prowadzone, a tym samym jaki jest zakres analizowanych ustaleń. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.