VII SA/Wa 1105/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2004 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej nakazu rozbiórki skargę oddala. Działając na wniosek M. Z., wszczęto postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1996 r., nakazującej wnioskodawcy rozbiórkę muru wykonanego bez stosownego pozwolenia pod i nad płytą tarasową w budynku w miejscowości [...] w zbliżeniu do nieruchomości i budynku Z. S. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność ww. decyzji. Po rozpoznaniu odwołania Z. S. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił i zmienił decyzję organu I instancji, odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1996 r. Organ II instancji stanął na stanowisku, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wadliwie ocenił materiał dowodowy sprawy, co doprowadziło do nieprawidłowego rozstrzygnięcia przez stwierdzenie nieważności decyzji, która nie zawiera istotnych wad prawnych eliminujących ją z obrotu prawnego. W szczególności Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych, a ewentualne wady decyzji dotkniętej zarzutem rażącego naruszenia prawa muszą być oczywiste i jednoznaczne. Tymczasem stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1996 r. organ I instancji dokonał w oparciu o zarzut, że decyzja ta jest zbyt ogólnikowa i mało konkretna, a także w oparciu o zarzuty naruszenia zasad ogólnych postępowania. Zdaniem zaś Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1996 r. nie zawierała wad opisanych w art. 156 k.p.a. Skoro zaś weryfikowana decyzja nie zawiera wad eliminujących ją z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, pozostawienie jej w obrocie prawnym pozostaje w zgodzie z zasadą praworządności. M. Z. za pośrednictwem pełnomocnika złożył skargę na tę decyzję, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Oceniając z tego punktu widzenia decyzję, a tylko taka kontrola możliwa jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylająca decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2004 r. i odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1996 r nie naruszyła prawa. Oceniając bowiem w ramach sądowej kontroli zaskarżoną decyzję, Sąd doszedł do wniosku, że organ II instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy i wyprowadził prawidłowe wnioski w zakresie oceny ważności decyzji Wójta Gminy [...]. W szczególności Sąd podzielił ocenę Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych, a ewentualne wady decyzji w sposób niewątpliwy mieścić się muszą w katalogu enumeratywnie wymienionym w art. 156 k.p.a. Zdaniem Sądu zgłaszane przez stronę zarzuty ogólnikowości i małej konkretności decyzji rozbiórkowej w ogóle nie mieszczą się w kategorii zarzutów, które można podnosić w postępowaniu nieważnościowym. Tego rodzaju zarzuty możliwe są do podnoszenia i badania jedynie w postępowaniu instancyjnym, nie mają natomiast podstaw w art. 156 k.p.a., jako zarzuty podnoszone w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1996 r. nakazująca skarżącemu rozbiórkę muru wykonanego bez stosownego pozwolenia zarówno w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jak i w ocenie Sądu dostatecznie jednoznacznie konkretyzowała obowiązek rozbiórki, wskazując zakres samowoli przez określenie długości i miejsca położenia murów podlegających rozbiórce. Nie było więc powodów, aby z przyczyn podawanych przez skarżącego eliminować tę decyzję z obrotu prawnego. Niezależnie od zbadania zarzutów skarżącego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał analizy omawianej decyzji pod kątem innych wad powodujących nieważność decyzji i nie dopatrzywszy się ich, zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] uznając, że nie narusza ona porządku prawnego. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej nie może prowadzić do ponownego rozpatrywania sprawy w jej całokształcie, ma bowiem na celu jedynie ustalenie, czy indywidualny akt administracyjny kończący sprawę nie jest dotknięty na tyle istotną wadą prawną wymienioną w art. 156 k.p.a., że jego pozostawienie w obrocie prawnym będzie naruszało ten porządek i to w stopniu nie dającym się pogodzić z zasadą praworządności. Z tych względów, nie stwierdzając w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa, które mogłyby w stopniu istotnym wpłynąć na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.