VII SA/Wa 1105/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogusław Cieśla Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kobylski asesor WSA Wojciech Białogłowski (spr.) Protokolant: referent Tomasz Bilewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2025 r., sprawy ze skargi E. L. oraz zmarłego S. L., w którego miejsce wstąpili spadkobiercy ustawowi: E. L., M. S., I. M., Ł. L. i M. L. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 lutego 2024 r., nr 186/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego, p o s t a n a w i a : 1. umorzyć postępowanie wobec E. L. oraz Ł. L.; 2. oddalić wnioski E. L. oraz Ł. L. o zwrot uiszczonego wpisu sądowego. I 1. W dniu 2 kwietnia 2024 r. (data stempla pocztowego) E. i S. małżonkowie L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli za pośrednictwem Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę na decyzję tego organu z 23 lutego 2024 r. (nr.186/2024) o utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 7 listopada 2023 r. (nr 310/2023) o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie prowadzonych robót budowlanych. 2. W piśmie procesowym z 23 kwietnia 2024 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. 3. Pismem procesowym z 30 lipca 2024 r. skarżąca E. L. oświadczyła, że cofa skargę, wniosła o zwrot wpisu sądowego, a także poinformowała o śmierci swojego małżonka – S. L., dołączając odpis skrócony jego aktu zgonu. 4. Sąd ustalił, że spadek po skarżącym S. L. z mocy ustawy został nabyty przez jego małżonkę – E. L. oraz dzieci: M. S, I. M., Ł. L. i M. L. 5. Na zarządzenie z 8 października 2024 r. M. S., I. M., Ł. L. i M. L. zostali wezwani do złożenia oświadczenia, czy popierają oświadczenie E. L. o cofnięciu skargi. 6. Do dnia wydania niniejszego postanowienia jedynie Ł. L. oświadczył w piśmie procesowym z 27 października 2024 r., że cofa skargę oraz wnosi o zwrot uiszczonego wpisu sądowego. II Na rozprawę w dniu 4 lutego 2025 r. stawiała się jedynie M. L, która oświadczyła, że podtrzymuje skargę. III Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. W rozpatrywanej skardze z aktualnego kręgu skarżących obejmującego pięć osób tylko dwie do dnia przeprowadzenia rozprawy złożyły oświadczenie o cofnięciu skargi oraz wniosły o zwrot uiszczonego wpisu sądowego. 2. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę; cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził, aby wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczne cofnięcie skargi przez E. L. (będącą skarżącą oraz spadkobierczynią ustawową po skarżącym S. L.) i Ł. L. (będącego spadkobiercą ustawowym po S. L.), o których mowa w art. 60 p.p.s.a. Z tego też powodu – na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a. – należało postanowić, jak w punkcie 1 sentencji. 3. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie zwrócenie wpisu sądowego w całości albo w części skarżącej E. L. oraz skarżącemu Ł. L. jest niemożliwe, albowiem pozostali skarżący w osobach M. S., I. M. i M. L. nie cofnęli skargi, zaś wpis ten był uiszczony solidarnie przez wnoszących skargę E. i S. małżonków L. Oznacza to, że tylko w sytuacji, gdyby wszyscy obecni skarżący oświadczyli o cofnięciu skargi, uiszczony wpis zostałby im solidarnie zwrócony. Brak oświadczeń o cofnięciu skargi ze strony M. S. i I. M. oraz wyraźne oświadczenie na rozprawie przez M. L., że podtrzymuje ona skargę, przełożyły się proceduralnie na merytoryczne rozpoznanie wniesionego środka prawnego przez tut. Sąd w wyroku z 4 lutego 2025 r. Wobec powyższego – na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – należało postanowić, jak w punkcie 2 sentencji.