VII SA/Wa 1106/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska ( spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej budynku I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego M. K. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok niniejszy zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 stycznia 2016r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1097/14, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2014 r., (sygn. akt VII SA/Wa 2239/13) - oddalający skargę M. K., na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r., w przedmiocie obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej budynku i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Rozpoznając skargę M. K. ponownie, Sąd miał na uwadze przepis art. 190 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zgodnie z jego dyspozycją sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Kierując się wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartymi w uzasadnieniu opisanego wyżej wyroku stwierdzić należy, że zakażone i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zapadły z naruszeniem prawa – art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych wynika, że na części obiektu zerwana została konstrukcja dachu, powstały rozległe ugięcia połaci wykonanej z eternitu i ubytki pokrycia. W narożniku północno-wschodnim budynku stwierdzono odchylenie od pionu w kierunku działki sąsiedniej. W części pokrytej blachą trapezową obiekt pozbawiony jest rynien rur spustowych, w pozostałej części pozrywane są rynny oraz rury spustowe. Zgodnie z orzecznictwem sądowym, pracownicy organów nadzoru budowlanego mogą co do zasady samodzielnie dokonywać ustaleń w przedmiocie stanu technicznego. Jeżeli w wyniku tych ustaleń stwierdzone zostanie, że obiekt budowlany jest w nienależytym stanie technicznym pracownicy ci mogą również samodzielnie określać jakie czynności należy przedsięwziąć w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu umożliwiającego jego bezpieczne użytkowanie. Orzeczenie oparte na przepisie art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane może zostać wydane tylko wówczas gdy wiedza pracowników organu nadzoru budowlanego nie jest wystarczająca do samodzielnego poczynienia konkretnych ustaleń i ich oceny. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, skoro w niniejszej sprawie pracownicy organu nadzoru budowlanego powzięli wątpliwości do stanu technicznego budynku i uznali, że nie mają dostatecznej wiedzy do samodzielnej oceny jakie roboty budowlane należy wykonać celem powstrzymania degradacji budynku, to zasadne było zastosowanie art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten przewiduje m.in. możliwość dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz w przypadku gdy stan techniczny budynku budzi wątpliwości. Organ miał zatem podstawę do wydania, w oparciu o art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, postanowienia zobowiązującego M. K. do przedstawienia stosownych dokumentów, na podstawie których organ mógłby ocenić, jakie należy wykonać roboty budowlane, aby powstrzymać dalszą degradację budynku. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił - przepis art. 81 c usta. 2 ustawy Prawo budowlane, ma charakter uznaniowy mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego zarówno co do zaistnienia "uzasadnionych wątpliwości", jak i wyboru żądania oceny technicznej i ekspertyzy. Organ wydając postanowienie na podstawie tego przepisu powinien rozważyć, uwzględniając zasadę proporcjonalności i stan faktyczny sprawy, jakie dokumenty są wystarczające. Wyjaśnienie powziętych przez organ wątpliwości w zakresie stanu technicznego budynku nie zawsze wymaga przeprowadzenia najmocniejszego środka dowodowego jakim jest ekspertyza. Wybór dowodu, którego sporządzenie jest bardzo kosztowne, bez należytego uzasadnienia jego zastosowania stanowi przekroczenie granic uznania administracyjnego. Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze powyższe wskazania i to, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, że budynek nie ma skomplikowanej konstrukcji, a wątpliwości w zakresie jego stanu technicznego nie stanowią takich, które nie mogłyby zostać usunięte za pomocą mniej rygorystycznego środka dowodowego jakim jest ocena techniczna obiektu budowlanego. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) w zw. z art. 190 oraz art.200 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).