VII SA/Wa 1106/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na punkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1106/16 w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej budynku postanawia: przywrócić termin do wniesienia zażalenia W punkcie I wyroku z dnia 25 sierpnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, natomiast w punkcie II wyroku zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący reprezentowany jest przez profesjonalnego pełnomocnika, a zatem odpis ww. wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony za pośrednictwem pełnomocnika bez pouczenia, w dniu 9 września 2016 r. W piśmie z dnia 26 sierpnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o sprostowanie błędu rachunkowego w punkcie II wyroku z dnia 25 sierpnia 2016 r. w ten sposób, aby w miejsce kwoty 357 zł wpisać kwotę 597 zł. W uzasadnieniu wniosku powołał się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt I FS 1953/09 w którym wskazano, że stosownie do art. 156 § 1 p.p.s.a sąd może z urzędu sprostować w wyroku błędy rachunkowe, w tym polegające na błędnym zsumowaniu poszczególnych pozycji kosztowych. Postanowieniem z dnia 20 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił sprostowania sentencji wyroku zgodnie z wnioskiem skarżącego. Jednocześnie w uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż podstawą ustalenia wysokości kosztów postępowania w niniejszej sprawie był § 14 ust 2. pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 28 września 2016 r. W następstwie powyższego skarżący w dniu 29 września 2016 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu o złożenia zażalenia na punkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2016 r. Do wniosku załączone zostało zażalenie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie, który należy liczyć od dnia doręczenia pełnomocnikowi skarżącego odpisu postanowienia z dnia 20 września 2016 r., bowiem w tym dniu strona dowiedziała się, iż podstawą określenia wysokości zwrotu kosztów wynagrodzenia radcy prawnego był § 14 ust 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., a nie jak przyjął pełnomocnik skarżącego błędne zsumowani przez Sąd poszczególnych pozycji kosztowych. Skarżący podniósł, że o podstawie naliczenia wysokości kosztów wynagrodzenia pełnomocnika dowiedział się dopiero z treści uzasadnienia postanowienia z dnia 20 września 2016 r., ponieważ w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 sierpnia 2016 r. Sąd poprzestał na powołaniu ogólnego przepisu p.p.s.a., pomijając wskazanie stosowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). W niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do uchybienia 7-dniowego terminu do wniesienia zażalenia na punkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2016 r., który dla skarżącego upłynął w dniu 16 września 2016 r. Tryb złożenia wniosku o przywrócenie terminu szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony przez skarżącego w terminie wynikającym z art. 87 § 1 p.p.s.a. Sąd przyjmuje za własną argumentację skarżącego dotyczącą momentu ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia, a tym samym przyjąć należy, że złożony w dniu 29 września 2016 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia został wniesiony z zachowaniem 7-dniowego terminu. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W niniejszej sprawie skarżący podniósł, że nie znając podstawy ustalenia przez Sąd wysokości zwrotu kosztów postępowania, nie mógł przypuszczać, że błędne, w jego ocenie, określenie kwoty należnej mu tytułem zwrotu kosztów postępowania wynika z zastosowania przez Sąd rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., a nie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U. z 2015 r, poz. 1804), które w jego ocenie winno mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Stąd też będąc przekonany, iż zasądzona przez Sąd kwota w wysokości 357 zł wynika z błędnego zsumowania pozycji kosztowych wniósł stosowany w tym zakresie wniosek o sprostowanie błędu rachunkowego, a nie zażalenia. W ocenie Sądu należało uznać, że doszło do uprawdopodobnienia braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia, w rozumieniu art. 87 § 2 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie postanowił o przywróceniu terminu do wniesienia zażalenia na podstawie art. 88 ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi.